روايات وقصص ضمن For The Sake Of God

"God doesn't give us problems we can't handle, and these problems will only make us stronger—maybe not right away, but in His perfect time. All we need is to trust Him, because I know He's always working for what's best for us—even when we don't understand it yet." "Sa ngayon, kailangan muna natin pagdaanan 'to para mas maging matatag sa buhay. Actually, after learning about my condition... I also asked Him why. Sabi ko pa nga, wala pa akong ginagawa, wala pa akong nasisimulan sa ibinigay na laban ng Diyos, pero kinukwestyon ko na Siya kung bakit ako. When maybe... He gave me this illness not to make me suffer, but to prepare me for something greater, for something I still don't understand r

"M-Ma. . . Bakit mo naman ako iniwan bigla? Bakit hindi mo man lang ako kinausap para magka-ayos tayo? Hindi mo man lang ako hinintay. Iniwan mo ako. Hindi mo man lang tinanggap yung sorry ko sa'yo. Hindi mo man lang ako pinatawad! Bakit ba ganyan kayo?!" "Si King nasa ospital pa rin hanggang ngayon. He's been comatose for 2 weeks. I can't even stand to look at him in his situation. Nasasaktan ako. Yung mga anak namin laging tinatanong sa akin kung kailan siya gigising. Wala akong maisagot dahil hindi ko alam kung babalikan pa ba niya kami. . . I am so scared right now. Baka bigla na lang siyang kuhain sa akin. Nakikiusap ako sa inyo, paki sabi naman sa kanya na ibalik na niya sa akin si Kin

sabi ko. “Kasi pagod na may purpose,” sagot niya. “Pagod na may kasamang miracle.” Napapikit ako habang yakap niya ako. At sa huling himig ng gabi, sa gitna ng mga kicking feet sa tiyan ko at soft music sa background, I whispered… “Thank you, baby. Thank you for choosing me.”

I swear to the Kind God, I'm going to make my life right now be worthwhile and change the direction of fate that has given me before. They'll never hurt me again, never again.

Tanģ ina baka hindi niya mapigil ang sarili at sunggaban ito ng halik. "Fvck!" Paulit-ulit na mahinang mura ni Zandro habang nakatingin sa babaeng kausap ngayon ni Jc. Ini-on niya ang mic chip na nasa kanyang tenga at agad na nagbigay ng utos sa mga kasamahan. "Mission abort!" Agad n'yang turan. "Pero, Sir—" "Just do what I say, damn it!" Aniya sa ma-awtoridad na tinig.

Pilitin ko man pero wala pa talaga. Tapos ngayon, kung kailan akala ko katapusan na ng lahat saka naman gumawa ng paraan si God. Totoo nga yung kasabihan na, God has perfect timing; never early, never late. It takes a little patience and it takes a lot of faith but it's worth the wait. Wala akong gano'ng faith at mas lalong wala akong inaantay na darating. Pero ngayon napatunayan ko ang kasabihan na 'yon. Walang katapusang pagpupuri at pasasalamat at galak ang aking puso. Habambuhay ko itong tatanawing isang napakalaking biyaya galing sa Dios.

iyon na lang ang naisagot niya. "And I wonder what kind of business would that be," halata ang panunuya sa boses ng kanyang ama. "Ijo, you know you don't have any reason to be angry why you were not told about this! Because in the first place, you should have been the first to know. If you had just been here instead of those so called business of yours, then maybe you could have been there when she needed your help!" mahinahon ngunit bakas ang galit sa sermon ng kanyang lolo.

Hawak ang kamay sabay halik sa likod g palad kung saan may benda na galing sa kanyang dextrose. I talked to God last night; keep my wife and famy save. Protect and guide. "Babe? Sorry kung pinag-alala ko kayo lahat. Hindi na iyon mauulit—pangako." "Hindi mo naman sinadya na mangyari iyon—it happened for a reason, but you need a full careful, okay? If you need something na alam mong alanganin ka, tell me or ask manang for help."

Kung bakit kailangan kong gumising nang mag-isa sa ospital para lang malaman na wala na akong mga magulang. Para ba madala ko ang bangungot na iyon hanggang sa pagtanda ko? Bakit pa ako sinaklolo noong gabing iyon? Bakit pa ako iniligtas mula sa kamatayan kung araw-araw naman akong pinapatay ng mga aalala ng mga pangyayari? Hindi ko alam kung magpapasalamat ako sa taong nakakita sa akin at nagdala sa ospital, o magagalit dahil hinayaan pa na niya akong mabuhay.

naluluha Kong sabi Kay nicole At umupo si Nicole, at nagsalita ulit, habang ako ay gulat na gulat, at nagpupunas ng luha ko. "Minsan Akala mo, Yung mga taong nasa tabi mo, habang Buhay mo ng katabi, but hindi pala, dahil lahat ng tao, bagay, at hayop ,lahat may hangganan ay kawakasan, Minsan masasabi din natin na ,bakit sila kinuha sa atin, ano bang purpose ni God, bakit nawala sila, Yun pala, kailangan nilang mawala sayo para sa ikaaayos ng Buhay mo o Buhay nya"seryosong sabi ni Nicole sa akin