Social Climber In Tagalog Romane & Geschichten

Oh, scared now? "Ikaw ang nagsabi niyan. Well, at least you know that you're a dirt," matigas kong sagot na ikinatawa niya. Nababaliw na siya. "Akala mo kung sino kang mayaman ka! Maganda ka lang pero ang sama ng ugali!" "Well, at least I'm rich and pretty. I have everything I want. While you, you're just pretty but poor. You're a social climber!"

Kasabay niya ito ng umuwi sa Pilipinas. Si Nikko ay nagtatrabaho sa kaniyang kompanya na nakabase sa Spain. Ito ang tumatayong marketing manager ng kanilang kompanya. "Kababalik lang natin puro gimik na ang inaatupag mo. Ginawa mo na ba ang pinagagawa ko sa'yo? Nahanap mo na ba ang babaeng 'yon?" tanong niya, ang tinutukoy niyang babae ay si Eunice. Hindi na lang dahil sa singsing kung bakit gusto niya itong makitang muli. Galit siya rito dahil sa panloloko nito sa kaniya. Gusto niyang bigyan ng leksiyon ang babaeng iyon.

Ibang-iba talaga ang weather sa Pilipinas kumpara sa ibang bansa dahil sobrang init dito. "I didn't see Agatha for three days, Claire. I miss her already," sabi ko sa kaniya. Hindi naman na ako pinilit pa ni Claire dahil alam naman nila ang sitwasyon ko. Sumakay naman kami sa service pabalik sa headquarters ng airline. Nang makababa ay dumiretsyo ako kaagad sa labas dahil naghihintay na ang naka-book kong uber. Inalis ko ang coat na suot ko dahil halos tumulo na ang pawis ko sa sobrang init ng panahon.

Social climbers smell their own kind. “You’re just faking it. Dear, how can he be dating you before this project when he doesn't know that you existed? Masyado ka namang ilusyunada, girl. Nakakaawa kang pakinggan. Naiinggit ka lang sa akin kasi ako ang mas pinapansin ni JD and not you, 'di ba? Halata naman, eh. What do I expect from a social climber like you?” She smirked na lalong nagpainis sa akin. Bitch din pala ang babaeng 'to. Kunwari lang na mabait. Napaka-plastic naman pala!

,i am so damn scared that i might be stuck in here at hindi na makabalik pa, mahirap mag isa sa dilim na ang tanging naririnig mo lang ay ang boses at iyak ng mga taong paulit ulit nakikiusap na bumalik ako, how i wish they knew that i want to wake up and come back as much as they want to but shit i just couldn't, i can not find the way back. All i could do is to hear them begging and crying, feeling their love for me but no matter how i tried to give them the signs that i can hear them ay wala, no matter how i scream my lungs out hindi nila naririnig, i am losing my shits damn it i am missing them so much specially my baby but i can not do anything but to cry and pray na sana ibalik na ako

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Hindi alam ni Alex na siya ay pinagmamasdan mula sa itaas na balkonahe ng isang malungkot na mukhang nasa katanghaliang-gulang na lalaki na may tabako sa kanyang bibig. Sinabi ng isa sa mga croupiers ng casino sa lalaki, "Boss, ang batang iyon ay isang tanga." "Kailangan namin ng mas maraming tao na tulad niya na bumisita sa casino araw-araw." "Boss, sa palagay ko ay dapat kaming mag-alok na magpahiram sa kanya ng pera. Malinaw na gusto pa rin niyang magsugal, ngunit kailangan niyang huminto kapag naubusan siya ng pera."Ang mga croupier ay napakahusay sa pagtukoy ng mga pagkakataong tulad niyan, at ang pagpapahiram ng pera sa mga sugarol ay karaniwan sa casino. Kung nais ng isang kliyente na

- sabi nito "Kung mahahanap mo"- Panunukso ko sa kanya at naglakad palayo sa kanya , "Mama ang galing mog magtago"- aniya ni Aadi , lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya "Di lang marunong si Tiyo Trajan mo maghanap"- panukso ko kay Trajan "Hahha tama ka jan aadi"- umupo si Trajan sa harap namin

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na