Social Climber In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

pakiusap ko ng maayos. Late ko na rin na-realize na nasa 37 floor pala kami, nandito ang mga offices ng mga employees. Mabuti at wala pa masyadong tao dahil kagagaling lang namin sa fire exit din ng floor na ito. Pero tiyak sa pagliko namin ay doon na magsisimula ang mga naka line na room cubicle at mga glass room. “P-please pwede bang ibaba mo na ako,” pakiusap ko ulit at wala naman siyang kibo. “A-ano ba!? Ibaba mo ako, baka may makakita sa atin ano ba!?”

Nagulat ako nang tumayo silang dalawa at bigla akong niyakap. "Kahit na. America 'yon, sis. Hindi namin kayang puntahan 'yon gamit lang ang jeep." Saad ni Mia habang humahagulgol pa rin. "Kahit naman kaya kong pumunta doon eh hindi ko pa rin naman magagawa." Sabi naman ni Cherry habang humahagulgol din. Kaya naman niya talaga. Mayaman siya eh. "Edi ikaw na ang mayaman!" Sigaw naman ni Mia sa kaniya. Hindi ko alam kung tuluyan na akong matatawa o iiyak pa rin. Tawa na may halong iyak ang ginagawa ko eh.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

“Boring... Kahit kasama mo si Caleb? Mabuti at hindi siya naghinala sa’yo! Kilala mo naman ang grupo niya—” “Alam na niya.” Pagputol ko sa sasabihin niya. “Alam na niya?” tanong niya at tumango ako. “Nag-reasearch ata.” Tumawa siya,”Speaking of traffic,” pag-iiba niya sa usapan. “Well, nasa Pilipinas ka girl. Mabuti na lang at isinabay ka ni Caleb. Baka kung mapaano ka sa daan kung maglakad ka.”

aniya na salubong na salubong ang kilay "Ah yeah, I know. I'm just here to ask for assistance kasi na-lock yung pinto ng bahay ko" Tumingin siya dun sa clerk na kausap ko kanina "Ako ng bahala sakaniya"aniya saka hinila ako sa braso "Grabe. Ang lakas naman ng aircon niyo dito. Bat di niyo din lagyan ng aircon itong buong siyudad? Ang init init ehh"

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

baka isipin nito na social climber cya! "Ah eh dito nalang ako sa kotse... masakit ang ulo ko. hintayin nalang kita dito..." pagsisinungaling nya. "No.. you have to go out sweetie...ma bobored ka dit sa loob ng sasakyan. Hindi pa man sila nakalabas ng kotse ay papunta na si Alisa at Sir Miguel sa kotse nila. Lalong nanlaki ang mata nya... andoon din ang boss nya? Lagot na! Wala na cyang scholarship wala pa cyang trabaho! Gusto na nyang maiyak.. biglang gumuho ang pangarap nya!

Umalis siya sa grupo at nagsimulang mamuhay ng tahimik sa Camotes Island. Sa magandang isla ng Camotes, natagpuan niya ang isang babae na nagpapatibok ng kanyang puso sa unang pagkakataon – si Veronica Cortes.Pagkatapos ng ilang buwang pangliligaw, nagbunga rin ang kanyang mga pagsisikap. Nang sinagot siya ni Veronica, agad siyang nagpahayag ng kanyang kagustuhan na magpakasal silang dalawa.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.