Soldier In Tagalog Mga Nobela at Kwento

saad ko habang nililigpit ang iba pang gamit. "Ang ilan sa mga nakakita sa kanyang larawan sa social media ay napahanga. Hindi lang gwapo si Mr. Fernandez, matulungin pa." Pakiramdam ko’y kumulog ng napakalas at nabingi ang aking tainga sa pangalang binanggit. "Fernandez?" ulit ko para manigurado. "Oo, ate. Arken Fernandez," kompletong bigkas ni Jela sa kanyang pangalan.

“What kind of dog breed are you? A French Bulldog? Corgi? Chihuahua? A Pomeranian—aw!” Pinadapuan ko siya agad ng isang hampas sa kaniyang braso. “Siraulo. Mukha ba akong aso?” “Hindi,” usal niya sabay iling. “Pero maliit ka katulad nila—aray!” Dumaing siya dahil hinila ko ang patilya niya. “Napakabastos!” Habang hinihimas ang parteng tainga niya ay ngumiti siya.

Sarkastik kong tanong sa kanya. Sila lang ba may karapatan magalit? Sila naman ang naninira sa'kin, bakit sila pa ang galit? "Nagmumukha kang defensive sa ginawa mo," maigsi niyang sabi bago nakakalokong ngumisi. "Ganon naman, pagpinatulan mo defensive. Pagnanahimik naman ay guilty? San nyo ko gustong ilugar?" Mga pag-iisip ng tao, mga pag-iisip na hindi mo alam kung saan ilulugar.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Losing him is still my greatest fear. Mahina naman siyang tumawa bago ako muling niyakap. Nakasimangot naman akong tumugon sa yakap niya. “I bought the bag that you want. Balita ko, wala pa nito sa Pilipinas saka. . .”

Pakilala ko na wala akong kangiti-ngiti. "So you're a soldier?" Biglang tanong ni Marcus. Tumango ako. "Member of Arm forces of the Philippines." Sagot ko. "So local." Scarlet smirked. She is obviously making fun where I came from. Local? Kung alam lang nito na nakapag-aral na ako sa ibang mundo, baka mahimatay pa ito! Buwiset! "Where you from Scarlet?" Tanong ko rito. I wanna bit back.

When I finally reached the field, I looked so confused when i heard the soldiers started cheering for Captain's surname. Lumapit ako kay Alex na ngayon din ay isa sa nakikisigaw sa kanila. Nilingon ko kung saan sila nakatingin, there, i saw Captain, Sir Cedrick, and three unfamiliar soldiers playing basketball against Vincent, Milendrez, and three other soldiers also. "What are they doing?" Tanong ko kay Alex. Ngumiwi siya bago sumagot. "Di mo ba nakikita? Nagba-basketball obviously."

“Ano’ng ginagawa nang g*go na ‘yon do’n?” “Dude, nakalimutan mo yata na isang military officer ang kinalolokohan niya ngayon.” Nailing ako dahil sa sinabi ni John John. ‘di ko rin mapigilang maisip si Ligaya. Fvck kailan ko kaya matitikman ang katawan nang babaeng ‘yon. Nang marating namin ang campo Military camp dito sa Tanza Cavite ay agad tinawagan ni John John si Jeffrey.

Sasabihin sana niya itong, ulam iyon mamayang umaga paggising para naman magtira ito kahit papaano pero wag na lang baka kasi sabihin, ito ang nanghirap, kumakain lang sila. Kinabukasan. "Pinasok ba tayo kagabi?" tanong ng kasama niyang sundalo si Pvt. Vincent Santos. Isa sa kaniyang Infantryman. Kasalukuyan itong nakadungaw sa loob ng kaldero hawak-hawak ang takip.

tumatawang anas ni Grey. "Shut up, gago! Puro marunong lumaban ang mga snipers ko." "Ang yabang mo talaga, Heinz, kahit saan ka dadalhin." "Ang mga snipers ko ay puro retiared iyan." "Di mga gurang na!" sabi ni Grey, sabay tawa. Nakitawa na rin ang ibang kasamahan namin. "Papatunayan kong may sinasabi iyang mga snipers ko."