Solitude Quotes Novels & Stories

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

Wala ako sa sariling napatitig sa kaniya, lalo na't deretso siyang nakatingin sa mga mata ko. "According to the book of Solomon, no matter how valued you are, life without God leads to emptiness."

“It’s the only one I know.” “But do you like it?” Saglit siyang nag-alinlangan, at parang may bitak sa kumpiyansa niya. “It has its moments.” Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon, ramdam kong totoo ang tingin niya. “But it can be… lonely.” Lonely. Yun ang huling salitang inaasahan kong maririnig mula sa isang tulad niya. Someone who seemed to have everything.

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

sagot ni Mariel, nilalagay ang coat sa balikat niya. Tumawa si Billie, mahina pero totoo. “You always find a way to make solitude sound tragic.” “And you always find a way to make it look poetic.” Nagkatinginan sila — sandaling tahimik, puno ng hindi sinasabi ng damdamin.

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

It’s better to be alone than to be with someone who makes you feel alone. The only way to move on is to letting go completely. THE END

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Tiningnan ko ang repleksyon ko sa salamin. Nakikita ko ‘yung babae na gusto lang maging malaya sa lahat, sa marami at iba’t ibang opinyon ng mundo. Nakakapagod pag palaging ganito. “Maybe love isn’t about who speaks louder. It’s about who listens first.”