Solitude Novels & Stories

Napakatahimik na kasi ng bahay at wala ng nag-uusap na kasambahay sa paligid, wala ng naglalakad-lakad sa buong bahay at kahit malaking gate nila ay wala ng mga guwardiyang nagbabantay at nagroronda sa buong paligid. Mapait akong napangiti dahil solo ko lang ang nadadama kong kalungkutan ngayon at wala man lang na dumamay sa akin kahit ang sarili kong ina na mas pinili pang magkulong at hindi tanggapin ang nangyari sa buhay namin.

Surviving life in the pit of giving up is not a very good choice. It's when you wanted to die, you badly wanted to end it but you're tied with the truth that you have people to fight for. It's when you wanted to let go of that thin string, connecting your inner self to sanity, but you're forced to hold on. Life for some people is somewhat satisfying but not for Zaire Aera Gonzalo. Her life has been everything but love. She's been living with demons inside her head and as she's fighting it everyday, she later find herself losing the battle.

Ito ay labanan ng katotohanan laban sa paghihiganti, ng pagmamahal laban sa galit na matagal nang nakabaon. Sa sandaling iyon, nakita ko mula sa di-kalayuan ang anino ng isang tao na nakasilip sa likod ng bakod ng aming kapitbahay. Mataas ang tindig, nakasuot ng magarang damit, at ang tingin ay matalim at puno ng poot. Si Donya Soledad. Nakita ko ang kanyang mga mata na nagliliyab habang nakatingin sa aming yakapan. Alam kong narinig niya ang bahagi ng aming usapan, o marahil ay naramdaman niya lamang ang katatagan na ipinapakita ng kanyang anak—isang katatagan na hindi niya kailanman nakita sa kanya noon pa man.

Umalis siya nang hindi lumilingon, bitbit ang sama ng loob at pagkadismaya sa kinahinatnan ng kanilang usapan. Napabuntong-hininga si Nyx at marahang minasahe ang kanyang noo, pilit pinapakalma ang sarili. Sa loob ng maikling panahon, pakiramdam niya'y halos maubos na ang pasensya niya dahil sa mga taong nakasalamuhang para bang walang ibang gustong gawin kundi ubusin ang kanyang oras.

The journey of self-discovery in Greenland unfolded not as a linear path but as a mosaic of moments, each revealing a facet of her inner world. As the day unfolded, she found herself torn between the comfort of solitude and the unexpected presence of someone from her past. The cabin, once a sanctuary, now bore witness to the intricacies of her evolving emotions. And through it all, the silent landscape of Greenland stood as a constant companion, inviting her to explore the depths of her own soul amidst the quiet beauty of the Arctic wilderness.

Kabanata 1 Proposition... Late na late na ako kung papasok pa ako sa trabaho ko. Kaya mas pinili ko na lang na umuwi sa condo ko para makapagpahinga. Masakit pa rin kasi ang pagkababae ko. May sa ilang pulgada ba naman ang paulit-ulit na umararo sa akin kagabi kaya hindi nakakapagtakang paika-ika akong naglalakad ngayon.

“It’s unique and halata namang sinunod mo rin sa name ko.” Pareho silang natawa, nahihiwagaan na kahit magkaiba sila ng iniisip ay gumagawa talaga ng paraan ang puso’t isip nila para ipagkonekta silang dalawa. “So, it’s confirmed then?” Saint asked. Masayang tumango si Sloane. “Evony Solace,” bigkas nilang dalawa. The name rolled softly on their tongues as if it was a perfect combination.

Tumawa siyang parang demonyo ng iniwan ang silid. Pagkaraan ng isang linggo, pinalabas ako mula sa infirmary at dinala sa solitary. Parang pasilyo lang ang selda—may maliit na sementong kama at manipis na kutson at may butas sa dulo ng sahig na siyang kubeta. Tumatayo ako para maghugas gamit ang kaunting tubig na binibigay sa akin sa plastic bottle, parehong para inumin at panlinis. Ang pinto ay hindi rehas, kundi makapal na bakal na may maliit na bintana na binubuksan lang mula sa labas tuwing oras ng pagkain. Ang tanging liwanag ay galing sa maliit na butas sa taas ng pader. Walang ‘sun time’ kaya walang contact sa ibang tao.

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

sagot niya agad, pinipilit panindigan ang boses kahit nanginginig. Lumapit ito, mabagal, deliberate ang bawat hakbang. “Then what do you call it? Leaving our bed in the middle of the night… wandering into my library?” “Gusto ko lang… tahimik na lugar.” Yumuko siya, parang batang nahuli sa kasalanan. Caelum chuckled, low and arrogant. “You think this library is yours to claim for peace? No, Solenne. Even silence bends to me in this house.”