Solitude In A Sentence Novels & Stories

Naging mahigpit ang yakap niya rito habang kumakawala ang mahinang pag-iyak sa kanya. “Don’t leave me, please…” pakiusap niya sa kaibigan. Natatakot siya nang mga sandaling iyon na mag-isa. Pakiramdam niya sa oras na iwan siya ng kaibigan ay may susunod sa kanya upang kunin siya. Hindi alam ni Gabby kung ilang oras siya na nasa ganoong posisyon. Hindi niya rin namalayan na nakatulog na pala siya at iniayos ni Ruthy ang kanyang pagkakahiga.

Nagmamadali siya sa pagbaba. Walang tao sa lugar ng araw na iyon. Marahil, ginusto ng nagbook ngayon na solo nila ang lugar. Mas pabor siya dahil makakapag muni muni siya. Gusto niya ang mga ganitong pagkakataon na magkakaroon siya ng me time. Subalit kumabog ang kanyang dibdib ng marinig niyang may tumatawag sa pangalan niya.

Eyes closed, she hummed a slow song while thinking of the times when she was with the twins. The haunting melody echoed softly in the desolate space, a bittersweet lullaby to accompany her solitude. Memories of laughter with the twins, the warmth of their presence, and the simple joys of companionship provided a fleeting respite from the grim reality surrounding her. As she hummed, the dimness seemed to soften, momentarily replaced by the glow of cherished moments. The weight of the situation lifted, if only for a brief interlude. The song became a vessel for her emotions, a whispered prayer for solace and a plea for strength to endure what lay ahead.

Wala akong ibang magagawa kundi ang maghintay sa mga mangyayari dahil walang kahit na sino ang may kakayahan na makita ang hinaharap. Have you ever feel like you’re surrounded with the people you love yet you still feel so lonely? But I can still say that being alone does not mean being lonely. I feel so lost and I don’t think if I can still find the right place for me. I don’t know where I belong anymore.

Hinampas niya ako at agad naman akong ngumiwi para pigilan ang ngiti na gusto na namang kumawala. “Kahit ang ganda ngang magpunta sa mga lugar na mapayapa, wala naman akong kasama. That’s depressing. I already felt so alone and yet I have no one when I’m in a place where my mind is running freely. I have a lot of things in mind when I go to different places and it sucks I have no one to say those things to.”

Sobrang dami nang pinagdaanan ni Ada at hindi naging madali bago niya narating ang tuktok kung nasaan man siya ngayon. "And the last one," dagdag ni Ada, sabay ininom ang laman ng baso niya, "is the loneliness. You’re surrounded by so many people, but it’s rare to find someone who truly understands you. It’s like you’re always performing, even when the cameras aren’t rolling."

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

“It’s the only one I know.” “But do you like it?” Saglit siyang nag-alinlangan, at parang may bitak sa kumpiyansa niya. “It has its moments.” Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon, ramdam kong totoo ang tingin niya. “But it can be… lonely.” Lonely. Yun ang huling salitang inaasahan kong maririnig mula sa isang tulad niya. Someone who seemed to have everything.

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

Hindi ko na tinanong kung saan siya nakita, kasi sa loob-loob ko, sapat na ‘yung ideya na baka nand’yan lang siya — malapit, pero hindi kailangang magpakita. Pag-uwi ko, dala ko pa rin ‘yung amoy ng event hall at ingay ng mga tao. Pero higit sa lahat, dala ko ‘yung pakiramdam na, kahit hindi pa namin sinasabi nang harapan, pareho kaming nagbago. At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway.