Some Things Are Better Left Unsaid Novels & Stories

CELESTIA’S POV Sabi nila, mistakes are meant to be lessons. Pero sa mundo ng mga bilyonaryo, ang isang pagkakamali ay hatol ng kamatayan. Para itong mantsa sa isang mamahaling white silk dress, kahit anong kuskos, kahit anong laba, laging may naiiwan na bakas. Isang paalala na minsan kang naging marupok. Minsan kang naging tanga.

“Before I say something I can’t take back.” Nanatili akong nakatayo roon. Hindi ako sigurado kung aalis ba ako o babalik sa kaniya. Pero sa bawat tibok ng puso ko, alam kong kahit anong sabihin namin pareho ay hindi pa tapos ito. “I think this is for the best,” sabi ko, mahinahon at pilit kong pinapanatili ang tono. “Mas magiging madali kung ako na lang ang lalayo.”

“Too bad. I wish you had come earlier than me, so you could tell me that, and maybe I would have thought things through better. But right now, there’s nothing left. I mean, everything, I have nothing left,” --

Tumingin si Damion sa kanya—matigas ang tinig, ngunit malalim ang kahulugan. “Not everything you see is the truth,” mababa niyang sabi. “In some matters… it’s better not to jump to conclusions.”

May mga bagay na hindi kailangang sabihin para maging totoo. Hindi lahat ng nararamdaman ay kailangang ilabas sa salita. Hindi lahat ng alaala ay kailangang ikwento. Minsan, ang pinakamahalagang bagay ay yung tahimik— yung alam mo sa sarili mo, kahit walang ibang nakakaalam. —

Naiintindihan kong hindi sa lahat ng pagkakataon magsasabi sila sakin. Not all secret should be share to anyone even to your closest friend. Hindi sa wala kang tiwala sa kanila kundi may mga bagay lamang na dapat mong pahalagahan, alagaan at sarilinin. Hindi ibig sabihin na kapag mag best friend kayo you are obliged to tell everything to that person. A thing that is need to keep within your self will remain in your self. “Ano, beh. Can we talk it later?” sabi ni Angela at alinlangang tumingin kay Henry.

"Some things are better left buried. Talking about it won't change what happened, and it might only reopen old wounds." Bayolente siyang bumuntong-hininga bago saglit na nag-iwas ng tingin sa akin. "I can't keep living in the shadows of unanswered questions. I need to know if there's any chance for understanding and healing." I sighed again, hindi na alam ang sasabihin sa kaniya. "I've worked hard to build a new life, to put the past behind me. Rehashing it won't do either of us any good. I can't give you the answers you're looking for."

Tinitignan ang pag-alis ko, kumaway ako at natawa nang kumaway siya pabalik. Madalas mas gumagaan ang loob kung makipag-usap sa mga taong hindi ko inaakalang makakasalubong ko dahil pakiramdam ko hindi sila judgemental at kung maging judgemental man sila alam kong iyon ang una at huli naming pagkikita. I heard someone said before that don't talk to strangers. But sometimes talking to strangers is not bad.

Pag bibitin ko pa. Gusto ko man sanang sabihin sakanya kong sinong lalaki ang nag papatibok ng aking puso pero mas maganda kong ilihim ko muna ito sakanya at kahit na rin sa ibang tao. May ganun kasing kasabihan na kapag sinasabi o kaya naman kinu-kwento mo sa ibang tao ang plano o kaya naman magagandang nangyayari sa'yo, kaagad din naman nauudlot.

Kasi sa lahat ng bagay na sinabi sa’kin— ito yung pinaka-simple. Pero pinaka-nakakagulo. “Don’t say things like that,” mahina kong sabi. “Why?” “Because people don’t mean it.” Napahinto ito. Then— “I do.” Tahimik ulit. At doon— ramdam ko yung shift. Hindi na ito laro. Hindi na ito curiosity lang. Something heavier. Something real. Dahan-dahang huminto ang sasakyan sa harap ng condo ko.