Some Things Are Better Left Unsaid Novels & Stories

“Hindi ako ganun kabilis maapektuhan.” Napatingin siya sa akin sandali. Then bumalik ulit sa kalsada. “Then be careful,” sabi niya, seryoso na. Napakunot ang noo ko. “Why?” “Because men like that…” mahina niyang sabi, “…don’t show everything at once.” Napaisip ako. “Tingin mo may tinatago siya?” “Everyone has something to hide,” sagot niya.

Hindi sila sumagot saakin at nanatili lang nakatungo. "You guys should know your limits. You're talking something about someone, na wala namang kasiguraduhan. Especially someone I know well. I'll let this pass now, but I'm warning you guys. Whether the rumor is true or not, you shouldn't bad-mouth someone."

Kita ko ang pagkabigla sa reaksyon nila, hindi inaasahang sasabihin ko iyon. They went silent. Hindi alam kung ano ang sasabihin. I had to say those words because I don't want them to get hurt too. Mas mabuti nang ipagtabuyan ko sila palayo kesa ang ilapit sila sa kapahamakan na ako mismo ang magdadala. The enemy was just lingering around us, waiting for the right timing to attack and destroy us all.

Pero hindi na ‘yung tahimik na nakakabingi—kundi ‘yung uri na puno ng katotohanang ayaw pang aminin ng isa’t isa. At doon ko napagtanto— na minsan, hindi mo kailangang sabihin ang lahat para maramdaman. Kasi minsan, sapat na ‘yung tibok ng dalawang pusong sabay na natakot, sabay na umasa.

ani Jacob. Parang musika sa pandinig ko ang mga sinabi ni Jacob, kay sarap pakinggan. Sana ganoon lang kadali mabura ang mga pangit at malungkot kong karanasan sa buhay. Sana sa isang pitik lang ng kamay ay kaya kong kalimutan ang masasamang nangyari sa buhay ko. Sana, napakaraming sana na gusto ko na lang kalimutan. Pero, parang mga multo na hinahabol ako ngayon. “I know it’s easier said than done but, you need to let go of the things that don't deserve your energy. Let go of the past that still hurt you.”

Dahan-dahan lang muna kami at unahing harapin ang problema ko. May pagkailang man, hindi ko siya kinontra. Siguro dahil, deep inside, alam kong may nabuo na kaming unspoken agreement. Yung tipong hindi kailangang ipaliwanag, pero pareho ninyong naiintindihan. Isang tahimik na kasunduan na walang label pero may bigat.

Pero bagsak ang mga balikat na bumalik siya sa kanyang sasakyan. Dalawang linggo pero sariwang-sariwa pa rin ang sakit ng paglisan nito nang walang paalam. Ni hindi niya nga alam kung babalik pa ba ito. Kung may hinihintay pa ba siya. Handa naman siya maghintay pero ang tanong meron pa nga ba siyang hinihintay. He remembered one article saying that; "The most painful goodbyes are the ones that are never said and never explained."

She unintentionally said something so good. "Alam mo... pakiramdam ko ay kaya kong ipagkatiwala buhay ko sa'yo. 'Pag may sinabi akong sikreto ay paniguradong mananatili lang 'yon sa'ting dalawa. Kay Elizabitch kasi... hindi ko talaga feel magsabi ng mga bagay-bagay sa babaeng 'yon. 'Di ka ba nakakaramdam ng gano'n minsan? Like mas pipiliin mo talagang itago sa sarili mo 'yung nararamdaman mo kaysa magsabi sa ibang tao para walang maaabala. Ewan ko ba, pero medyo mahirap i-explain," she said with a smirk. "Yes, I know how it feels," I said. Numingning 'yung mga mata ni Lilith at ngumiti.

It’s better to be alone than to be with someone who makes you feel alone. The only way to move on is to letting go completely. THE END

“Dahil lang alam mo na anak siya sa labas ni Mr. Lucero kaya ka mabait. Hindi mo ba narinig noon? Ang sabi masama raw ang ugali ni Mrs. Lucero at si Mr. Lucero raw ay pinatay niya.” “Pwede mong kainin ang lahat ng gusto mong kainin, pero hindi mo pwedeng sabihin ang lahat ng gusto mong sabihin.” Ang taong nasa tabi niya ay direktang sinagot ang kumakalat na balita. “Huwag kang magsasalita ng kung ano-ano patungkol sa mga bagay na wala kang ebidensya.” “Humph, maraming mga katotohanan ang walang ebidensya, pinaniniwalaan mo pa rin ba ‘yon?”