Sorrows の小説・ストーリー

pag rant ko at hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko "Pat hindi ka ba napapagod sa sitwasyon natin non? Na patago? Kasi ako, oo. Sobrang pagod na pagod na kong itago ka. Pagod na pagod na kong itago yong totoong Mahal ko. Pagod na pagod na kong mag selos ng palihim sainyo ni Brian. Pagod na pagod na kong magpanggap na may nararamdaman kay Caitlyn. Kaya sorry kung hindi na kita kinausap tungkol don. Di ko na kinaya eh. Sobrang sakit niyo nang makita. Sorry kung hindi ko naisip na pwede tayong mabash dahil sa pag amin ko. Nawalan na kasi ako ng pake sakanila. Wala akong pakealam sa sasabihin ng iba as long as malaya akong maiparamdam sa'yo at ipakita sa buong mundo na mahal kita," sab

Humarap ito sa 'kin at hinawakan ako sa magkabila kong pisngi habang nakatingala. "Sorry sa mahabang taon na paghihintay. Sorry sa mga araw na wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi mo manlang nakita ang unang araw ni Kiz. Sorry dahil hindi ikaw ang nasa tabi ko noong mga araw na may cravings ako. I'm sorry kasi nakalimutan kita nang hindi mo nalalaman na mahal kita." Tumulo ang mga luha nito dahilan para makaramdam ako ng kirot sa dibdib. "Lahat 'yon pinanghihinayangan ko dahil hindi ikaw ang kasama ko. I'm sorry..." umiiyak nitong dugtong. Umiling-iling ako.

Mas masakit pa sa anumang sugat na naranasan ko. Pero… naiintindihan ko siya. Ito ang totoo. At minsan, ang katotohanan ay hindi lang masakit, nakakadurug din. Tumango ako. Mabigat ang katawan, parang ayaw gumalaw. Tumayo ako at pilit na isinantabi ang emosyon. “I understand, Jes… I’m so sorry.” “Aalis na ako… pakisabi na lang kina George at Scarlett.”

The man looked very sad. Nagsimulang umiyak ito sa kanyang harapan. Doon ay nakaramdam siya ng kagaanan ng loob. Na animo'y kahit sino'ng makasalamuha niya roon ay iiyak oras na marinig lamang ang pagkamatay ng kanyang kapatid. "I am very sorry to hear that... I—I didn't know that my precious friend got killed," hagulgol na sabi na nito.

umaasang tanong nito Hindi ko maiwasang maluha habang naka titig rito "I-I'm sorry..." tanging nasabi ko na lang rito saka nag iwas nang tingin "N-No Hindi mo magagawa sa'kin yun diba diba?" "I-I'm sorry, Kuya Zyair..."hilam ang luhang nag angat ako nang tingin rito Kitang kita ko sa mga mata nito ang disappoinment, Hindi maka paniwala at higit sa lahat Galit

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

Sa puntong iyon ay bumuhos na ang luha ni Margaux na halos mapaupo na sa lapag, hindi na niya napigilan ang pagnginig nang kaniyang balikat. "Hmmmm sob*sob* hmmm I am so sorry...hmmmmm sorry love...hmmmm but I need t do this, sana mapatawad mo ako in time, hmmm sob*sob* hmmmm I have no choice....hmmmm sob*sob* hmmmm"

umiiyak na sabi ko at umiwas ng tingin "I hate you" "Hon I'm really sorry" sorry na naman!! "Tang inang sorry nayan hindi nawawala sa mundo paulit ulit nalang sa lahat ng ayokong marinig sayo yang ka sosorry mo napaka useless...napakawalang kwenta sa lahat ng ginawa mo sakin puro ka sorry kung may mawawala man na salita yun ang sorry mo wala na bang bago tyler pwede mo naman sabihin na-"napatigil ako dahil sa mabilis niya akong niyakap dahilan para pag hahampasin ko ang likod nito at pilit siyang nilalayo sakin

Pare-pareho lang naman ang hitsura ng yagbols at talong. Ito naman marupok kong besprend na 'to ang bilis bumigay. Tapos pag nasukol sasabihin lang hindi sinadya. Nasarapan ka tapos hindi sinadya? Magsosorry na parang walang nangyari. Sorry mo mukha! Nakasakit ka at nakagawa nang mali tapos sorry. May mababago ba sa sorry? Butasin ko ulo mo at sabihin kong sorry, mapapatawad mo ba ako?