Sorrows Mga Nobela at Kwento

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Or should I say sorry for breaking like this? I quickly wipe my tears that fell in my cheeks at tumalikod ako sa kanya para hindi niya ako makitang umiiyak. "I'm sorry." He said faintly at halos hindi ko na ito marinig. I'm sorry… my mom used to tell me that there are two different types of sorry. Ang unang paghingi ng tawad is when people do wrong against you at hindi nila ito sinasadya. The second type, a kind of sorry that will make you think of things, katulad ng hindi ba ako sapat, ano pa ba ang kulang. Kasi, that kind of sorry will make you bleed. Ang pangalawang sorry ay ang sorry na alam niyang masasaktan ka pero ginawa niya pa rin. He's consciously doing it and he knew that I am hur

𝘐'𝘮 𝘴𝘰𝘳𝘳𝘺. 𝘐'𝘮 𝘴𝘰𝘳𝘳𝘺 𝘪𝘧 𝘐'𝘮 𝘯𝘰𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘵𝘩 𝘩𝘢𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘧𝘰𝘳.

Talaga bang wawakasan nito ang buhay? “I’m sorry,” unang bungad ni Joyce saka mabilis na pinunasan ang luha na tumulo sa kanyang mga mata. “Renz, I’m really sorry. It was all my fault. I didn’t know… It’s not my intention at all.” Paused. Kahit sino ang makakapanood ng video ay talagang makakaramdam ng awa para sa babae katunayan na ‘yon ng mga sunod-sunod na komento. “You did wrong but it doesn’t mean that you deserved to die.”

I MAKE WRONG THOUGHTS ABOUT HIM, AND I AM REALLY SORRY FOR THAT. To be continued...

aniya sa malungkot na tono. Laglag ang balikat ko at napaawang ang aking bibig ng marinig iyon. Wala na siya at tuluyan na niya akong iniwan. Bakit ba hindi ko siya pinaniwalaan? Naramdaman ko na lang ang pagbagsak ng mga luha sa aking mga mata. Nagsisisi ako. "Mara, sorry nahuli ako. Hindi ko rin alam na aalis na silang dalawa. Sorry, Mara!" malungkot niyang paghingi ng tawad.

"About your job, about the license... Hindi totoong nag-resign ka.” Dahan-dahan s'yang humarap sa'kin. Ngumiti rin s'ya. Pero halata naman na hindi talaga s'ya masaya. His eyes spoke volumes. And it was a strong evidence that he's sad. He's disappointed. And maybe, hopeless. "It's over," he said, his voice hollow. "And yeah, it's all because of him." "SV," I breathed. I suddenly felt filled with a mixture of anger and sorrow. "I should have seen this coming. Wala talagang gagawing matino ang lalaking 'yon."

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.

Niyakap siya ni Rigor, “I’m sorry. . .” “I’m sorry,” aniyang napangisi, “Ilang beses mo ba ‘yang binanggit sa kin ngayong araw na ito, ha? Sorry dahil pangit ako? Or sorry dahil nagi-guilty ka sa mga masasakit na salitang nasabi mo? Or nag-so-sorry ka dahil pnagsisihan mong kinopya moa ng mukha ko sa dati mong asawa?”

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!