Sorrows Novels & Stories

Hindi siya umangal. "Hindi sana ito nangyari kong alam ko lang! Bakit wala sa akin nagsabi? I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry. F*ck!" Paos nitong sambit. His shoulders are shaking. Gusto ko siyang iahon sa kalungkutan ngunit hindi ko alam kung paano? I feel his pain. I am afraid of it. Baka kung anong gawin nito sa sarili!

Unti-unti ko ding naramdaman ang paglapat ng labi niya sa noo ko. “I-Im so sorry...” ani niya. “Sorry kasi hindi kita nasundan kagabi nang makita kita. Nung time kasi na ‘yun ay magsisimula na ang program at hindi ako pwedeng umalis dun dahil naka-connect sa cellphone ko ang ipa-flash sa screen. Sorry kasi hindi kita nasipot. Nawala sa isip ko eh. Dahil sa hindi kita naka-date? Sorry, umiyak ang pinsan ko nung mga oras na ‘yun kasi wala siyang ka-date kaya wala akong nagawa kundi ang samahan siya. Sorry, cass. Hindi ko alam.” Pagpapaliwanang niya.

halos bulong na tawag ko "I'm sorry...I know how terrible the things I did to your daughter, and I understand what's your coming from.. I hurt her,not just physical but also emotional..And im very sorry for that..Pinagsisihan ko lahat ng ginawa ko..lahat ng pananakit,lahat ng sakit na naranasan niya dahil saakin-pinagsisihan ko yun,at pagsisisihan ko habangbuhay" "Sorry is not enough,I know.. but I will forever ask that"

Ang mapait, matagal, at nagnanaknak na inggit sa kanyang dibdib ay sumabog, at ang kanyang paghingi ng tawad ay naging isang madilim at madugong pagtatapat. "I am sorry, Alora..." gumaralgal ang kanyang boses, ang bawat salita ay may talim ng poot at pait. "I am sorry that I targeted you... but you have no earthly idea how much it kills me to see you standing right beside her."

Sorry na talaga kung ako'y medyo tanga Hindi ako nag-iisip na-uuna ang galit Sorry na talaga sa aking nagawa Tanggap ko na mali ako wag sanang magtampo Sorry na Sorry na wag kang madadala Alam kong medyo nahihirapan ka Na ibigin ang isang katulad kong parang timang Na paulit-ulit kang hindi sadyang nasasaktan Sorry na saan ka pupunta? Please naman wag kang mawawala

Mabigat ang naging pagbuga ko ng hangin sa hindi ko malamang dahilan. “Akala ko nga rin ayos kami,” wala sa sarili kong sabi. I kept looking at the ground. Right now, I feel so empty but Iʼm full of sadness. I never thought that this once upon a time with Mireille suddenly turns into a nightmare.

“One day... mawawala rin ako sa buhay niyo sa paraang magugustuhan niyo. This unwanted person in front of you will vanished completely, sa kahit anong paraan.” “Pag ako nawala lahat kayo matutuwa. Hindi niyo naman talaga ako tunay na sinusuportahan at minamahal. Ang gusto niyo lang ay ang makita akong magkamali at madapa.” Humakbang ako papalapit sa kaniya. I wiped the tear on her cheek. “Sa kabila ng lahat, humihingi ako ng tawad. I'm sorry for everything, Hope. I'm sorry if made your life difficult with my presence. I'm sorry if hurt Kuya.”

Naging isang kahoy siya sa isang tabi na tinamaan ng kidlat at dahan-dahan nasusunog. Ang tanging nakakapagsabi na lang kung gaano kasakit ang kaniyang nararamdaman ay ang mga luha niya na walang tigil sa pagpatak ngayon. Mga luha niya na parang mga ulan... "I'm... I'm so s-sorry Ffiona... I'm so sorry."

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Pilit kong pinakalma ang aking sarili maging ang mga alaalang pilit manumbalik sa ulo ko. "I'm sorry, baby," mahinahon niyang bulong sa akin habang pilit niyang tinutuyo ang mukha ko. "God, I.. I'm sorry. I'm not supposed to cry but I.." I couldn't speak clear, ni hindi ko nga natapos ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang palad ni Lazarro sa batok ko at buong ingat ako na sinubsob sa dibdib niya.