Sorrows Novels & Stories

Ganoon nga siguro ang buhay, kailangan munang masaktan at magkamali bago may matutunan. “Yeah, I admit my mistake. Sorry if nagmahal ka ng babaeng sugatan at may pinagdadaanan. Sorry, kung umaasa akong maghihilom at mawawala kahit papaano ang sakit nararamdaman ko dahil sa ’yo; nang makilala ka. Sorry, kung sa tingin mo ginamit kita para mawala ang sakit sa paghahanap ko ng pagmamahal at atensyon na ibibigay sa akin. Sorry, kung naging makasarili ako dahil I bomber you my vulnerability to make me feel good and understand by someone. Sorry, if umaasa akong pariho tayo ng nararamdaman at naiintindihan mo ako. Sorry kung in the end nalaman kong magkaiba pala tayo at hindi pala ganoon kalalim an

Napalitan ito ng pagod, pag-aalala, at isang emosyon na hindi ko inaasahang makikita sa isang Lucas Villamor. "I’m sorry," panimula niya. Mababa ang boses niya, may gasgas na tono na direktang bumaril sa puso kong marupok. "Sorry saan? Sa pagiging yelo o sa pagiging kidnapper?" matapang ko pa ring sagot, kahit sa loob-loob ko ay gusto ko na siyang yakapin at sabihing, ‘Okay lang, baby, kahit saksakin mo pa ako ng pagmamahal mo, forgiven ka na!’

Napasubsob ako sa manibela at dun umiyak ng umiyak. Minsan nang naging miserable ang buhay mo dahil kay Cynthia...at ngayon... Pakiramdam ko ay inuulit ko lang kung anong ginawa ni Cynthia sayo noon, Paano pa ko haharap sayo ngayon Rexx... Paano pa kita magagawang tignan sa mga mata gayong...gayong pakiramdam ko ay nauulit lang ang lahat...na ginagawa ko ring miserable ang buhay mo ngayon...paano pa Rexx, paano pa ko haharap sayo ngayong alam ko na... Alam ko na ang lahat... At ang sakit-sakit kasi ngayon...ako naman...ako naman ang dahilan ng lahat ng sakit na nararamdaman mo ngayon... At pakiramdam ko ay...hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko... "I'm so sorry Love...I'm so...so..sorr

Sorry (sad emoji) Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. Why is she sorry? Hindi naman siya galit kay Emena kundi sa sarili niya. He hated himself for acting so stupid. He was like a possessive boyfriend upon seeing his maid with another guy. He got pissed all of a sudden. Damn it! What the fuck is he even thinking? Very unreasonable and stupid manner. May amo bang ganun para sa kanyang maid? Dragging her because he hates the person she's been with? Siyempre, wala! Fuck!

Parang ayaw ko na tuloy umuwi Ng pilipinas dahil Hindi ko pa napag iisipan Kong paano ko sya haharapin at kung ano Ang i-aalibi ko. "Haissssttt...." Ang Saad ko sa sarili ko tapos bigla akong napahawak sa labi, at napaisip ako kung kailan yong huling kiss ko. *****FLASH BACK***** "Anu kaba? Baka may makakita sa atin" "Bakit? Girlfriend naman kita ah!" *****END OF FLASH BACK***** "Ahh..ouch Ang sakit ah" D***g ko sabay haplos sa pisngi ko matapos Ko itong sampalin dahil sa alaalang Yun na Hindi dapat inaalala ang mga horror story.

Kaagad ko siyang niyakap ng napakahigpit. Sa pagkakataong ito'y ako naman ang umiyak ng umiyak sa bisig niya. "Sorry, wala akong nagawa para tulungan ka. Ni hindi ko man lang alam o naisip na may problema ka pala. Habang tinutulungan mo akong gamutin ang puso kong sugatan dati, mayroon ka rin palang sugat na hindi ko man lang namalayan. Mas masakit pa iyan kaysa sa mga pinagdaanan kong hirap at sakit, pero wala man lang akong nagawa... I'm sorry... I'm so sorry." sunod-sunod kong sambit.

Minsan pa niyang hinalikan sa noo si Scarlett at bahagyang ibinulong ang salitang sorry. “I’m really sorry,” pakiramdam ni Zion kahit na ilang beses siyang humingi ng sorry ay hindi pa rin sapat lalo na at natakot niya si Scarlett. Kumalma naman na si Scarlett, siguro nga may kasalanan din siya dahil una pa lang ay binalaan na siya ni Zion pero hindi niya ito pinakinggan.

New set of tears rolled my cheeks nang makamdaman ng sakit sa aking puson. I panicked. Lalo lamang dumagdag ang pangamba ko. I'm sorry baby. Sorry kung hindi mo na makikita pa ang mundo. Mommy's really tired. Really really tired. I imagined myself holding you with my arms, play with you, and even take pictures as you grow older. I want you to experience the love and care my Mama has given me. Sorry kung mabilis akong sumuko. Sorry kung mahina si Mommy. Sorry, baby.

Ituloy ko na lang. Yeah, is it too late now to say sorry? Cause I'm missing more than just your body Is it too late now to say sorry? Yeah I know that I let you down Is it too late to say I'm sorry now? I'm sorry, yeah Sorry, yeah Sorry Yeah I know that I let you down Is it too late to say I'm sorry now? Natapos na akong kumanta pero may tumutulo pa ring luha sa mga mata niya. Inilapag ko ang gitara at saka lumapit sa kama niya at umupo.

She wrapped her arms around herself, teeth clenched, shoulders shaking—not from the cold, but from everything she could no longer hold in. She cried again, she can't control her sobs. It wasn't just the pain. It wasn't just the fear. It was everything—what had been taken from her, the way he looked at her like she was less than human, the way her own body flinched as if it had turned against her. She hated that she cried. She hated that he'd made her feel so small. Her sobs echoed in the room, raw and uncontrollable. Her chest heaved. Her throat burned. And her tears mixed with the bathwater, blurring everything.