Spanish Filipinos の小説・ストーリー

Tinapunan niya ako ng matalim na tingin saka umirap. "It was just a joke," giit ko nang mapansing nainis siya dahil sa sinabi ko. Napakadali talagang pikunin ng baklang 'to. Sarap pakainin ng hotdog ng mga Espanyol. "You're not good at joking, 'te, kaya tigilan mo 'ko sa potanginang mga biro mo." Mas lalo akong napahalakhak. I forgot to tell you, he's a Filipino—Overseas Filipino Worker. Panganay sa anim na magkakapatid kaya kailangan niyang dumayo sa ibang bansa para may mapakain sa mga kapatid niya.

Nang magdiwang ako ng aking birthday ay inimbitahan ko ang lahat ng aking mga Spanish friends, mga mentors, mga Filipino co-interns kabilang na si Kaydie na aking one-call away na bestfriend. Nabalitaan ko rin na may girlfriend na si Kaydie dito sa Spain, half-Filipina ngunit dito naninirahan. Balak nga niya raw akong ipakilala sa Linggo matapos naming magsimba, at siyempre isasama ko si Favian dahil laging nakabuntot sa akin ang lalaki.

paniniguradong tanong pa nga niya. "Oo, honey. Hindi naman pala. Nagbakasyon lang silang dalawa doon sa Singapore ng isang buwan. Iyon ang ginawa nila at wala nang iba pa. Pinaniwala niya tayo sa kasinunggalingan, honey. Napipikon ako sa kapatid mo na best friend ko sa totoo lang. Pinapamukha niyang tanga tayong dalawa. Naniwala naman nga tayo sa sinabi niyang 'yon na akala natin ay totoo ngunit hindi naman pala. What the fuck?!" saad pa ni Marcus sa kanya.

Ang Santiago Group and Companies ay isa sa mga kilalang business firm pagdating sa freight industry, we catered here and outside the Philippines at maliban pa doon ay nagbabalak pa kaming magtayo nang negosyo outside the Philippines in the US to be exact na gusto sana nang Dad ko ngunit tumanggi ako dahil hindi pa kakayanin nang kumpanya ang ganoong kalaking project lalo na't nakakuha na kami sa bangko nang pera sa pinatayo naming port sa bandang Visayas. Agad akong sumakay sa itim kong Ferarri at pinaandar iyon patungo sa bandang Ortigas kung saan kami magkikita nang kameeting ko. Pagkadating na pagkadating sa naturang lugar ay umorder muna kami nang makakain at matapos makakain ay agad kam

He is totally perfect kumbaga ideal man. Para siyang Hollywood star. Blue eyes at talagang perfectly sa mata ng mga babae. “Btw. I am Franco Dominguez and you can call me Sir. Franco,” pagpapakilala nito. “Isa akong half Spanish at half Filipino pero madalas ay pure monster kaya kapag hindi kayo sumunod, hindi niyo gugustuhin ang parusa,” pananakot niya na ikinatawa naman ng iba.

Sikat na tao si Maximus sa lungsod namin, kaya malamang ay kilala niya ito. “Maximus Ferrero is my husband,” pagtatama ko. “Pero, Miss… Di ba si—” Nag-atubili siya. Napakamot siya sa kanyang pisngi at naaamoy niya ang problema sa hiling ko. Ngunit bago pa ako makasagot ay isang nilalang ang pumasok sa malaking hall at tumungo sa direksiyon namin kasama ang apat na nilalang, ang kanyang dalawang assistant at dalawang bodyguard.

Tanong sa akin ng lalaki na nagsasalita. Nilingon ko siya, nakangiti. Mukhang may lahi siya. “I’m Filipino,” he immediately told me when I looked at him puzzled. Tumango ako, “so? Mainit ba o malamig?” “Hot,” sagot ko nang mahina. Sino ba ang magkakape tas malamig? Hindi ko na lang iyon nilakas dahil baka ma-offend itong kababayan ko. Tinulungan pa naman niya ako.

Hindi pa pala ito kumakain, pero bakit nandito sa lugar na 'to? "Come with us, Miss Pérez. We will eat." Hahawakan sana niya 'to nang tinabig ang kanyang kamay ng kambal nito. "I'm not yet done talking to you!" nagagalit anito. Sino ba kasi ito? "Look, woman, I don't know you and for now let your sister eat first." "Tangina ka, Stefano, kung hindi mo ako kilala!" Oh, so they are Filipino?!

may kilala akong ganito din ang kilos eh. Wait, Alejandro din ang isang iyon di ba? Pinsan siya ni Keane. Ang isang ito ay Alejandro din. Hays! Bakit ko pa ba iniisip ang mga taong iyon, malamang magka apelyido lang naman siguro sila. "You're a filipina right? You're still have an scent of being a filipino and I'm also from the Philippines, how about you?"

May mas matindi pa palang mag English barok dito sa barangay namin. How you saying me like that? T*ng*na! Kung ganiyan ‘yong ugali tapos English barok pa. Sarap i-untog sa padre. Mas gu-gustuhin ko na lang magtagalog kaysa mag marunong dep*ta. Ang arte-arte pa ng pagkakasabi! Meehhh!~