Spoken Poetry Tagalog About Life นิยาย & เรื่องราว

sang-ayon ni Matthew habang ang mga braso nito ay nakapulupot nang mahigpit sa baywang ko. “Parang ayaw kong umalis dito. Ang toxic sa Manila, parang hahanap-hanapin ko ang simpling buhay. Dito, walang pressure, walang mga taong iistorbo sa atin... tayong dalawa lang." “Same, baby. Mamimiss ko rito.”

Tawang peke, tawang walang kahit anong bakas na saya. Tawang sa kanya ko lang na rinig sa buong buhay ko, parang wala siyang buhay. Parang nandito lang siya sa mundo dahil kailangan. "Anong ibig mong sabihin?" "Wag na wag mo ng pagtangkaan ang buhay mo, Monica. Hindi ka bibigyan ng ganyan pagsubok kung hindi mo kakayanin. Lagi mong tandaan, may taong mas mahirap na dinaranas kesa sa'yo na patuloy lumalaban sa buhay." Aniya.

Naeexcite ako isiping malapit na akong magko-kolehiyo. "At dahil first day pa ng pasokan natin ngayon at alam ko namang kilala niyo na ang isa't-isa, I would like to request you all to share your life stories, just a short story of your life being a teenager. Whole morning naman ang oras natin dahil lahat ng subject teachers niyo ay busy pa. So let's start here with you miss lamparero." Sabay turo ni sir Jufiel Kenn sa kaklase kong nakaupo sa first row.

Pakiramdam ko ay naranasan ko din lahat ng napagdaanan niya kahit hindi naman. "Wala pong masamang umiyak, hindi ka naman po matatawag na mahina dahil lang umiiyak ka. Ang totoo pong mahihinang tao ay 'yong mga nagpapanggap na matibay, nagpapanggap na hindi nasasaktan. Parte naman po 'yan ng buhay, kasi ang bawat luha po na inilalabas niyo ay may kapalit na ginhawa at kasiyahan."

Wika nito. Hindi ko na sinagot ang sinabi niya at nagsimula na kaming naglakad papunta sa entrance. ------------------------- Hello po sa inyong lahat, humihingi po ako ng pasensiya kung hindi ganon kaganda ang English ko dito sa story. Dahil tagalog na storya po talaga ito, filipino po ako at sana'y kahit paano ay napasaya ko kayo.

tanong ko "Sino pa ba sa tingin mo? May iba pa bang tao dito sa bahay na gagawa no'n?" "Malay ko ba naman, kaya nga nagtatanong ako eh. Ang aga aga nakasalubong 'yang kilay mo." biro ko ngunit mukhang walang epektp pa rin 'yon sa kanya dahil hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

New Life Sa dulo ng panalangin, ikaw ang sagot, Pag-ibig na sa sugat ay naging gamot. Mula sa abo ng kahapon, tayo'y bumangon, Bagong buhay, sa puso'y muling ibinangon. Sa hakbang ng pag-ibig, tayo'y magkasabay, Sa mata ng Maylikha, ito'y isang tunay. Marikah at Hideo, kwento ng paghilom—

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

sagot ni Yuki mula sa kabilang linya. “Grabe, parang dati halos isuka nila ang isa’t-isa tapos ngayon parang di na sila mabubuhay kapag di nila nakikita ang isa’t-isa,” natatawang kong sabi habang naghahalo ng sabaw. “Ganyan din naman tayo ah? It felt like; I can't last a day without seeing you or hearing your voice, Cel."