Tagalog Poem About Life นิยาย & เรื่องราว

garalgal kong tanong kahit pa alam ko ang ibig niyang sabihin, sadyang parang ayaw ko lang tanggapin “Hmm.. dahil po sa dami ng dugo na nawala sainyo, nalagay po sa alanganin ang buhay nyo, and to save your lifr po we need to sacrifice tha f-tus.” sagot nito na tuluyang nagpahagulhol sakin.

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

Lalo na ngayong kompleto kaming tatlo, parang sasabog ang puso ko sa saya. Naalala ko iyong ipinagdasal ko kanina sa simbahan na sana bigyan Niya ako ng lakas at mahabang buhay para magkaroon ako ng mahabang oras para alagaan at mahalin ang ang anak at asawa ko. "Obladi-oblada life goes on brah. La la how the life goes on" "Obladi-oblada life goes on brah. La la how the life goes on"

Sa tunay na mundo, isa ang buwan ngunit sa mundo ko, magiging buwan ang sinumang pinapahalagahan at minamahal ko. “Alam mo bang nang dumating ka sa rancho, ikaw 'yong liwanag na nagbigay sa akin ng daan na makaalis sa masalimuot kung buhay. Ikaw 'yong taong dumating na hindi ko inaasahan na magpapabago sa buhay na nakasanayan ko. Ikaw ang buwan ko, Thyme, pero sa'yo ko rin naranasan 'yong matinding sakit na higit pa sa masalimuot kong buhay. Hindi lahat ng liwanag na daan pwede mong sundan minsan kailangan mo ring magpatuloy sa daang madilim at hanapin 'yong liwanag na kahit kailan hindi ka iiwan at hindi mo magagawang talikuran.”

Dali-dali kong hinila ang sintas at nang lumuwag na 'yon ay mabilis kong hinugot ang paa ko. Hindi ako nakagalaw nang maisip kong huli na ang lahat. Nanlaki ang mga mata ko. Kumakabog ng malakas ang dibdib ko habang naghahabol ako ng paghinga ko. Ilang segundo lang ay lalamunin na ako ng malaking agos. So, ito na 'yon... Ganito na magtatapos ang buhay ko...

singhal ko sa kaniya. Nakakahiya naman sa kaniya na kahit yata isang buwan hindi maligo, mabango pa rin. Ako kasi kaunting pawis lang, pakiramdam ko kailangan kong maligo ulit para bumango. "Amoy ulam ka," humalakhak ito. Inis ko siyang tinulak at sinamaan ng tingin. Padabog akong nagmartsa paakyat ng hagdan. Tumatawa pa siya nang sundan ako.

It seems like I always owe my life. "Sa isla na ating pupuntahan. Paniguradong matutuwa ka doon. Masagana at mapayapa roon." Mapaklang saad niya. Ang ingay ng bangka. Ang wasik ng alon. Ang makinang na buwan. Ang malamyos na hangin. Ang tinig ng gabi.An ocean of blackness without any shore. Isang gabing di' pang-karaniwan sa lahat.

Ang gwapo-gwapong lalaki tapos nagpapapansin lang sa katulad ko. "I composed a poem for you. I'm sure you will like it," determinado niyang sabi. Mukhang ngayon niya pa lang ginawa dahil may hawak-hawak pa siyang ballpen na ngayon ay isiniksik niya sa tainga. "Ako ay gwapo Anak ng nanay at tatay ko, Walang makisig na katawan,

ang sambit ko. Nararamdaman ko na kaunting oras na lamang ang nalalabi para sa akin. Nakikita ko na unti-unting nagiging bughaw na liwanag ang aking mga kamay. Sa tagal ng inilagi ko sa mundong ito, ngayon ko lamang masasabing p’wede na akong mamahinga. “Isipin mo laman na magbabakasyon lamang ako, Ada. Kung totoo man ang susunod na buhay, nais pa rin kitang pagsilbihan. Dahil ang buhay ko ay sa’yo ko lamang iaalay. Sa paglipas ng ilang taon na pamamalagi ko sa mundo, ang paglikha ng alaala kasama ka ay isa sa mga pinakamagandang karanasan na aking naranasan. Hanggang sa muli nating pagkikita, Ada,”ang sambit ko at tuluyan ko nang ipinikit ang aking mga mata.

sagot nito. "Ate palagi niyo po sanang tandaan, nasa sa iyo na ang lahat. Kahit na lumaki ka sa yaman, nakaapak pa rin ang mga paa mo sa lupa. Kina-iinggitan ka ng kung sino sa kung anong istado ng buhay meron ka ngayun. Huwag niyo pong hayaan na habang buhay niyong maging anino ang hindi masayang nakaraan. Masyado po kayong mabuting tao para maging malungkot." sagot ko. Kaagad kong napansin ang unti-unting pagsilay ng ngiti sa labi nito. Nabuhayan naman ako ng loob dahil doon.