Spoken Poetry Tagalog About Life นิยาย & เรื่องราว

Oh, my God! “Anong mali? Anong mali sa babaeng babae rin ang nais? Anong mali? Anong mali na magpakatotoo hanggang sa huli? Bawal ba? Bawal ba na ipakita sa inyo? Kung ano ang tunay kong ninanais gumuho man ang mundo? Mahirap ba akong mahalin? Bawal ba akong mahalin? Dahil hindi kami kabilang sa mundo, hindi kabilang sa klasipikasyon? Hindi alam kung anong bibilugan, kung babae ba o lalaki? Pero may mali ba sa pag-ibig? Alam mo, lahat ng ‘yon nawala.” Nagsimula ng umagos ang luha ko sa mga mata ng marinig ko ang pa-spoken poetry ni Alex at ang pagbukas niya ng box ay tumambad ang kumikinang na singsing.

Hinaplos-haplos niya ang likuran nito. "Napag-isip isip ko ho, Manang. Mas makakabuti po na kalimutan ko na ang lahat at magpatawad na lang. Hindi ko na po nanaisin, magtanim ng sama ng loob. Dulot ng isang mapait na nakaraan. Naniniwala po ako, may plano sa akin ang nasa taas. Mahal niya ako, dahil kahit anong pinagdadaanan ko. Binigyan niya ako ng pagkakataon at kaliwanagan ng isip. Gusto ko na pong lumaya, maging masaya. Sa bagong buhay kasama ng pamilya namin ni Luis," taos sa pusong sambit niya.

Sana magdusa ka Nangangako, hinding-hindi tayo makakalabas nang buhay Dahil nakagapos tayo sa bahay na nasusunog Nakagapos sa bahay na nasusunog Sinubukang iligtas tayong dalawa, pero pinanood mo lang kaming mamatay Nakakulong sa loob ng bahay na nasusunog Hindi mo ako hahayaang lumabas Sunugin hanggang sa pundasyon, sunugin ang lahat Pakinggan ang apoy, masdan ang tunog Sunugin hanggang sa pundasyon, sa lupa, sa lupa Nakakulong sa loob ng bahay na nasusunog Sunugin hanggang sa pundasyon, sunugin ang lahat Pakinggan ang apoy, masdan ang tunog Sunugin hanggang sa pundasyon, sa lupa, sa lupa Hindi mo kami hahayaang lumabas"

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

🎵 Dahil wala ring mangyayari, tayo'y walang mapapala 🎵 Wag mong pigilan ang pagbuhos ng ulan, 🎵 May panahon para maging hari 🎵 May panahon para madapa, 🎵 Dahil ang buhay natin ay sadyang ganyan 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Ang buhay ay sadyang ganyan, 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Sa buong tugtog nila, makailang beses ko atang nahuli si Kristoff na nakatingin sa akin. I don't know but, the thought of it makes my heart melt and maybe this is what they call 'a butterfly in the stomach?' Wew!

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

Tanong ko kaya nilingon niya ako "Kagaya ng palagi kong sinasabi, Sumabay lang kayo sa agos. Magpanggap na bulag, tumahimik kahit may alam at hayaang kumilos ang mga kalaban. Nalalapit na ang harapan ng mga maglalaban, Malalaman na kung sino ang mga dapat at hindi dapat pagka-tiwalaan. Sa Laro ng Buhay at Kamatayan, Maraming sikreto ang malalaman. Mga sikretong magpapagulat at dudurog sa puso ng bawat maglalaban." Mahaba niyang litanya habang walang emosyong nakatitig sa akin

Damn! Tumikhim ako at kunwa'y inis na tumalikod rito. Pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn it! Hindi ko maintindihan ang sarili. Saan ba ako nasasaktan? Sa insulto nito o sa sinasabi nitong wala na itong ni katiting na nararamdaman para sa'kin? Bakit tila bumaliktad yata ang mundo namin nito? Sabagay, sabi nga sa kanta, ang buhay ng tao at kapalaran ay parang gulong ng palad. "I'm still talking to you, Ms. Del Fuego!"

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Sinabi ng magandang babae na nasa stage gamit ang hawak niyang mic na, “Ladies ang Gentlemen, ako nga pala si Penny at ako ang magiging host ng Poetry League ngayong tao. Magbibigay na ako ngayon ng isang tema na pagbabasehan ng lahat sa paggawa ng kanilang mga poem. At ang sinumang makagawa ng pinakamagandang poem ay makakatanggap ng titulong Gifted Hibiscus Scholar! Dapat niyong malaman na ang titulong ito ay ang pinakamataas na parangal na matatanggap ng mga scholar at literati sa buong New World!” Tumingin si Penny sa kanilang paligid at sinabing. “Nasa gitna na tayo ngayon ng taglagas kaya ang magiging tema ng Poetry League ngayong taon ay tungkol sa Taglagas. Ang sinumang makakagawa ng