Novel & Cerita Spoken Poetry Tungkol Sa Sarili

Ang dulas ng aking sariling kâtas ay humalo sa kanyang pawis, dahilan upang mas maging swabe ang bawat baon niya. Napapikit ako nang mariin habang ang bawat pagsalpak niya ay tila yumayanig sa buong pagkatao ko. Rinig na rinig ko ang sarili kong boses na tila nagmamakaawa pa na bilisan niya. ​"M-malapit na ako... Nazzer! D-diyan lang... ahhh!"

Ang tahimik ng paligid. Pero sa loob ko… parang may sumisigaw. Hindi ka anak ng Daddy mo. May taong gustong burahin ka sa mundo. Napapikit ako. Masakit. Hindi lang dahil sa nangyayari… kundi dahil sa pakiramdam na parang hindi ko na kilala ang sarili ko. “Hindi ko na alam…” mahina kong bulong sa sarili ko. “Hindi ko na alam kung anong totoo.”

turan ko sa aking sarili. Tiningnan ko ang sarili ko sa harap ng salamin. Sadyang napakaamo nga ng aking mukha at hindi mababakas sa kutis ng mukha ko ang kalupitan ng aking ama. Ngunit kung ibaba ang tingin sa aking katawan ay masisilayan ang tunay na dilim sa loob ng bahay ng mga Silva.

sermon ko sa sarili ko habang marahang tinatapik ang magkabilang pisngi na tila ba matatauhan ako sa paraang ito. Humugot ako ng matinding buntong-hininga nang maikalma ko ang sarili ko. Lumabas ako ng kwarto at dumiretso sa kusina. Nabuhay ako na walang isang Lukas de Marco sa buhay ko, muntik akong mamatay pero walang Lukas de Marco na dumamay sa akin. Hindi ko siya kailangan. Kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa at hindi naman siguro ako mapipilayan kung mabibigo ang puso ko sa kaniya.

Biglang tumulo ang aking mga luha dahil naaawa na ako sa aking sarili. “Halos araw-araw ka na lang niyang sinasaktan, hindi mo ito deserve. Hindi ka tanga sa pag-ibig, hindi ba?” tanong ko sa aking sarili. Napahinga na lang ako ng malalim at inayos ang aking sarili. Lumabas ako ng kwarto at nakita ko namang naka-upo si Gio sa sofa. Tila ba malalim ang kaniyang iniisip. Hindi ko na lang siya pinansin at pumuntang kusina para magluto ng pananghalian.

"Ang tanga mo! Isang tanga na hindi mabitawan ang sarili sa mga bagay na hindi naman umi-exist." Kumulo ang dugo ko. Gusto niya yata makipagsabunutan sa akin. "Ano'ng tingin mo sa sarili mo, hindi ka rin ba tanga? Pinagduldulan pa rin ang sarili kahit hindi nito gusto." Kinagat niya ang mga labi. Namasa-masa bigla ang mga mata. Idadaan naman sa iyak para maawa ako sa kanya. "Mas tanga ka dahil–"

"Baka pwede lang kahit isang saglit Masabi lang na merong konting pagtingin Baka pwede lang kahit pa pasaring Sa sarili ko'y magsisinungaling." I sang the next stanza again. Napayuko ako, fûck! Mura ko sa isipan. The song hit me hard. Sapul na sapul yung sitwasyon ko. Tàngina! Nakakabadtrip. Sino bang nagrequest nito sarap sipàin.

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan

" mapait kong wika sa sarili. Naninikip ang aking dibdib ss isiping iyon. Pakiramdam ko ay pinipiga ang aking puso. Hinang-hina at hindi makahinga. Naghahalo na rin ang aking sipon at mga luha. Humiga ako sa aking kama na hindi na nagpalit at doon na lang umiyak ng umiyak hanggang sa makatulog ako. ----