Spoken Word Poetry In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Nakipagtagpo siya ng palad dito bilang pagbati bago tuluyang naupo. “Ziel,” pagbati nito sa kanya. Subalit taliwas sa atmospera ng paligid sa t’wing nagkikita sila ang dating ng boses nito. Lugmok. Nanghihina. Mapanglaw. [ mapanglaw - sad ] Wari’y binura ang dating galak sa tinig nito. Wari’y hinigop ang kabuhayan ng loob sa t’wing nagsasalita ito.

Tikhim ni Arken ang nagpagising sa akin mula sa malalim na iniisip. "So tell me, paano ba ligawan ang isang Paloma Velez?" Ang kanyang tanong ay tila isang bombang sumabog sa aking harapan. Napipilan ako at tanging pagkurap lang ang nagawa.

Akala mo talaga ngayon lang siya nakita. “Are you ready?” tanong nito nang makalapit na siya. Tipid siyang tumango rito. “Uh, I guess.” “Natawagan mo na ba ang lolo at lola mo?” tanong nito. “And oh, please stop talking English. Mas gaganahan akong makipagkwentuhan sa ‘yo kung magtatagalog ka, anak. Try to speak Tagalog more. At nang hindi mo makalimutan ang una mong lengwahe.”

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

tanong ko. "Of course apo. Your lola is a Filipina kaya lagi niyang luto noon is mga Filipino dishes na favorite ko," nagulat naman ako na marunong pala siyang magtagalog kahit na mapapansin mo ang accent niya sa ibang lengwahe. "Marunong po pala kayo mag tagalog?" natutuwa kong tanong sa kaniya. "Silly. Oo naman apo. Your lola taught me how to speak Tagalog." Natatawa ring sagot nito sa ‘kin.

"Does it hurts?" Kapagkuwa'y tanong nito. Umiling ako na akala mo ay nakikita niya, tutok parin kasi ito sa ginagawa. Ni hindi manlang ako pinagkaabalahang tignan! "H-Hindi naman.. Nangawit lang" mahinang bulong ko tsaka napapikit. Napakasarap kasi nun sa pakiramdam, medyo madiin at may pagkasuyo.

Naaasiwa siya at nako-conscious siya sa mga titig nito. "What?" wika nito at tumawa. Pero kalaunan ay sumeryoso rin. "Ano bang nangyari sa iyo kanina?" Binasa niya ang mga labi. "I just wanted to ask this question. Iyong three words mo, may verb ba? Kung may verb, past, present or future tense?" "For Pete's sake, Gracie! Why are you so into my secret? Ano bang kinalaman ko diyan sa bumabagabag sa iyo?"

“Ah, sige, salamat. . . I mean thank you nga pala. Hindi ko kasi alam kung saan ba ang kaniyang silid kaya’t pagala-gala ako sa paligid.” “I could understand Tagalog or Filipino, and speak with that, Lady Kate. It was a huge privilege to be in front of the mother of the next descendants of the Dio Del Sole Clan,” paliwanag niya at yumuko pa sa aking harapan na lubos kong ikinagulat.

Talagang napakaabala ng mga taong naroon sa araw na iyon. “Tierra del Fuego,” wika ng aking tiyuhin na sa unang pagkakataon ay nagsalita ng salitang Kastila. Maliban sa Italyano at Tagalog, napag-aralan ko rin ang salitang Kastila. Marami na akong mga nabasang libro na salin sa salita yaon kaya nabihasa na rin ako sa wikang iyon.

I remember how simple and happy my life with my Mom, I am not expecting this would happen to us. Nangilid ang aking luha sa isiping gagawa ako ng masama sa walang kamalay malay na lalaki, but for my mother's freedom... gagawin ko. Hindi ko alam paano ako makikipagsapalaran sa mga mayayaman, panigurado rin ay kailangan kong magsalita ng Ingles sakanila. Napatingin ako sa ganda ng paligid, it looks peaceful and relaxing. Makikita mo ang lupain ng De Marquez at ang dagat na malapit sa maraming puno na pagmamay-ari rin nila. Laking pasasalamat ko na mayroon paring magandang tambayan sa Mansion at dito nga sa terrace ng kuwarto.