Spongebob Intro Lyrics Novels & Stories

Kahit saglit lang. "Gusto mo... mag-ice cream?" alok niya, biglang may kabado sa tono. "Libre ko na! Saka... punta muna tayo sa amin, para magamot natin 'yang sugat mo at lalagyan ko yan ng band aid na may design na paborito kong spongebob!" proud pa niyang sabi. Halatang gusto niya si spongebob dahil na rin sa design ng suot niyang terno.

Lumabas na ang mga bata sa loob ng palumpong at nagkanya-kanya ng upo sa batuhan para mas lalo siyang panoorin. "See the line where the sky meets the sea? It calls me And no one knows how far it goes If the wind in my sail on the sea stays behind me One day I'll know If I go, there's just no telling how far I'll go I know everybody on this island seems so happy on this island Everything is by design I know everybody on this island has a role on this island So maybe I can roll with mine"

What the! Makikita si SpongeBob at Tom and Jerry. "Ano'ng nangyari?" Bakas sa aking anyo ang pagtataka at sobrang inis. The heck! Niloko ba ako ng private investigator ko? Napansin ko ang pinipigilang tawa ni Zeus. "What are these photo for, Tatiana?" tanong ni Zeus sa akin. Inis na inirapan ko ito. "Hindi ito ang dapat na dala ko," inis kong sagot dito.

Hindi ko alam kung bakit naapektuhan ako sa mga ginagawa niya. “Music, please.” agad niyang request sa operator. Di nagtagal maririnig na ang intro ng kakantahin naming dalawa. Nakita ko siyang sumenyas na siya ang mauna na kakanta, naintindihan ko naman ang ibig niyang sabihin. Magkataob pa rin ang aming mga palad, nang sinimulan na niyang kantahin ang unang lyrics ng kanta.

Nakapatong na siya sa sementadong stage na kasya lang ay dalawa. "Hoy, hindi ako marunong!" Humalakhak siya. "Sabayan mo lang ako." The intro of the music started and my eyes widened when I heard Johnny Tillotson song, "Send Me the Pillow You Dream On". Alam ko ang kanta na ito dahil palagi itong pinapatugtog ni Papa tuwing umaga no'ng nasa Davao pa kami nakatira. Wala bang mas bago? Iyong gaya sa amin na, Stupidisco ni Junior Jack o hindi kaya ay Funky Town ng Lipps, Inc para mas hype sayawin.

Dala-dala nito ang Spongebob na unan. "Sleep na po tayo mommy." Tumango ako at inilagay ang cellphone sa mesa. Niyakap ko kaagad ito para makatulog na. -- •Seve• @SeveZs: Still You @MEzekiel: Ano yan? nagdra-drama ka na naman, mas maganda sigurong nag-artista ka kaysa nagsinger.

maya-maya lamang ay nanigas na sya sa kinatatayuan ng may mainit at malambot na labing lumapat sa bibig nya. Nanlaki ang mga mata nya at mabilis na naitulak si spencer, "MANYAKIS NA SPONGEBOB!!" Malakas nyang sigaw dito at pagkasabi non ay tumakbo sya ng mabilis at bumalik sa yate kung nasaan ang mga kasama. Hawak hawak nya ang labi matapos na makarating sa maliit na cr ng yate. "Sh*t ano yun??" Hinawakan nya ang dibdib na di humuhupa ang mabilis na pagtibok.

"pasensya na favortie ko lang talaga si spongebob. Siguro kailangan kong bumalik sa apartment ko kasi wala..." Natawa ako sa reaksyon niya "Halika," pagputol ko sa mga susunod niya pang sasabihin, hinawakan ko ang kamay niya at hinila pabalik sa itaas. Pagdating namin sa kwarto, binuksan ko ang pinto at inilagay siya sa harapan ko. Hindi ko man makita ang kanyang mukha, narinig ko naman ang pag-gaslaw niya ng hangin sa sobrang gulat. "Narito. Mamili ka. Magsuot ka ng babagay para sa hapunan, Lilly. So favorite mo pala si spongebob.”

Pumalakpak naman sila at naghiyawan pa. Sinimulan ko na pagstrum sa gitara. At nang nasa intro na ay bahagya akong ngumiti sa lahat at dahan dahang tumingin sa adik. ----I like your eyes, you look away when you pretend not to care I like the dimples on the corners of the smile that you wear I like you more, the world may know but don't be scared Coz I'm falling deeper, baby be prepared--- ----I like your shirt, I like your fingers, love the way that you smell

Hindi niya napigilan ang mapangiting biro, pero ramdam sa boses ang kakaibang lambing para sa katabing ina na ayaw na niyang umalis pa sa tabi niya. Tumawa si Mary Loi, kahit medyo nangingilid na ang luha. Tinapik niya ang hita ng anak at sabihing, “Of course. This was my song for you… back when you were still so little, at hindi pa kita napapagalitan nang todo.” Pagkarinig ng intro, sabay-sabay nang sumabay sina Luna at Venus, kahit halatang hirap sila sa tono. Luna was a little off-key, Venus couldn’t quite follow the pitch, but no one cared.