Bed Of Roses Song Novels & Stories

Parang nasa isang rose farm ang mga ito dahil napapalibutan silang dalawa ng iba't-ibang rosas. Paborito kasi ni Natasha ang rosas. Mukhang may sinasabi ang lalaki sa kaniya ngunit hindi ko marinig dahil mas nananaig ang sigawan sa background. 'Tila natigil ang paghinga ko nang biglang lumuhod ang lalaki at may inilabas na singsing. May fireworks sa itaas at may nakasulat na, 'WILL YOU MARRY ME?'.

Nilapitan niya ang tanim niyang mga American Roses, ito yung mga malalaking variety ng rosas. “Ang gaganda pa rin nila, Mabuti naman Mama at naaalagaan niyo po sila,” masayang baling niya sa Donya. “Alam ko kasi na babalik ka kaya inalagaan ko sila para sa’yo,” maramdaming wika nito. “Ano ba ang nangyari sa’yo noon? Alam ko na masakit alalahanin pero gusto ko sana’ng malaman ang buong pangyayari.” Lumingon siya dito at ngumiti, hinawakan niya ito sa kamay at iginiya palapit sa may garden table na naroon at inalalayaan itong maupo.

_You're the one that never lets me sleep To my mind, down to my soul you touch my lips You're the one that I can't wait to see With you here by my side I'm in ecstasy_ Napatitig ako kay Efraim habang kumakanta siya. Hindi ko akalain na gano'n rin pala kaganda ang boses niya katulad nang kay River. _I am all alone without you My days are dark without a glimpse of you But now that you came into my life I feel complete The flowers bloom, my morning shines And I can see_ Nakatitig sa akin si Efraim habang kumakanta siya. Ramdam ng puso ko na ako ang tinutukoy nito sa kinakanta niya.

Sa oras na 'yon, pakiramdam ko ay tumigil ang panahon at tanging kaming dalawa lang ang natira sa mundo. Nanatili lang akong nakatayo sa harapan niya hanggang sa matapos ang kanta. He played the outro of the song with a smile on his face before he walked closer towards me. Hindi umalis ang tingin niya saakin habang may kinuha siyang boquet ng pulang rosas at ibinigay 'yon saakin. Kinuha ko 'yon habang pinipigilan ang sarili ko na ngumiti. "Ang pangit ng boses mo." pagmamaldita ko para hindi niya mapansin ang kilig na nararamdaman ko.

Binilisan ko pa ang pagbayo hanggang sa maabot namin pareho ang aming orgasmo. Hingal na hingal at hinang hina si Rosenda ng hugutin ko sa kanya ang aking armas. Inaantok na rin ang pagod na pagod niyang mukha kung kaya't hinila ko ang comforter upang matakpan ang kanyang nakahantad na katawan. "Sleep here in my bed, dito nalang ako sa sofa," saad ko sa kanya. "Can you sing me a lullaby?" tanong niya.

Ang mga petals ng rosas ay ikinalat sa lamesa at pati sa mga upuan, nagbigay ng romantikong ambience sa buong silid. On the opposite seat, an empty chair was waiting, decorated with a heart shape made of rose petals. Dahan-dahang tumutugtog sa background ang isang romantikong kanta, habang ang mga ilaw ay naglalaro sa dim na kulay, nagbigay ng malambing at nakakaakit na atmosphere. Tumingin si Kyo sa paligid, at isang matamis at charming na ngiti ang lumabas sa kanyang labi.

Bumaba muna siya at lumabas patungo sa hardin sa likod ng dorm. Maagang tag-araw noon, at punong-puno ng namumulaklak na rosas ang hardin. Tumayo siya sa ilalim ng mga punong rosas at tinawagan muli ang kanyang lola. Nang sumagot ito, agad siyang ngumiti. Sa ilalim ng mga bulaklak, ang maputi at sariwa niyang mukha ay parang lotus na sumisibol sa tubig—isang simpleng ganda na kayang lagpasan ang mismong mga rosas sa paligid.

Nang biglang mag kailaw na ulit at biglang may narinig kaming tug-tug na alam na alam ng nakakarami. Habang naglalakad kami ni Joyce ay patuloy na nag p-play ang kantang That's What I Like ni bruno mars. Nang makita kong may papalapit sa amin pero hindi ko pa masyadong makita kasi medyo may kadiliman banda sa mukha niya. Jex? Bigkas ko at may hawak siyang red roses habang sinasabayan niya ang kanta. Napatawa tuloy ako paglapit niya sa akin.

“Makasisiguro ka na naayos at nakahanda na ang lahat para sa’yo. Sinisigurado ko na magiging kuntento kayo ni Tita Matilda ngayong araw.” “Mabuti. Mabuti!” Humingan nang maluwag si Jacob bago siya tumingin sa bouquet ng mga bulaklak sa kanyang kamay. Tumingin siya sa nag-iisang rosas sa bouquet ng mga bulaklak bago niya ito inamoy at sinabi, “Ah! Nakakapresko talaga ang bango na ito!” Pagkatapos niyang magsalita, hindi niya mapigilang humuni ng matandang kanta: “Rosas, rosas, mahal kita, rosas. Rosas, rosas, mahal…”

May bahid ng pahiwatig ang tono niya. "Red Roses?" bulong ko, tinitimbang kung paano siya magre-react. Sandaling katahimikan, bago siya muling nagsalita. "Hindi lahat ng Red Roses ay kalaban mo. May mga nasa loob na may ibang plano." Dumikit ako sa upuan, pinag-iisipan ang bawat salitang binitawan niya. Kung tama ang hinala ko, ang babaeng ito… ay bahagi ng Red Roses.