Spoon And Fork Etiquette Novels & Stories

“S-Sige po, Ate Doris!” Kahit kabado siya, pinilit niya pa ring umayos dahil bawal ang pabara-bara sa trabaho. She helped Ate Doris to set up the dining table. They covered the table made out of expensive wooden material with a gold-colored table cloth with gold metallic swirls and patterns as its details. She also helped in arranging the spoons and forks in their order for the formal dining. Each unique spoon and fork for the soup, the tea, dessert, first course, and main course, as well as the knives and wine glasses that will also serve their purpose later at the dining proper.

Malakas ang alarm bells sa isip ni Jessica. Sanay siyang makipag-usap sa mga tao sa mataas na antas ng lipunan, at isa sa mga pinaka-taboo sa mga formal na dinner ay ang paggamit ng sariling chopsticks para kumuha ng pagkain para sa iba. Karaniwang ginagamit ang serving utensils sa ganitong sitwasyon. Sa bahay kasi, masyadong kampante ang pakiramdam, kaya madaling makalimutan ang pagiging alerto at maingat.

Nakakaluto ako ng pagkain naming dalawa, ako nag dedesisyon sa lahat pero kapag ganito na ay nakakalimutan kong dapat ay kumpletong utensils, dapat may napkin sa legs at kung anu-ano pang proper etiquette. Pagkatapos naming kumain ay ginaya ko ang parating ginagawa niya. Pinunasan ko ang aking labi at hindi na muna tumayo. Pinuri ni Tyler ang mga niluto ko pati na rin 'yung fresh juice. Blinender kasi muna 'yon kaya sobra niyang na- appreciate ang hirap ko sa pag handa ng pagkain para sa aming dalawa.

“Can’t she just read a manual?” Umangat ang kilay ko. “Excuse me? Baka gusto mo ikaw magmanual? Ako na lang magbantay kay Princess buong araw.” “I’m just saying,” balik niya, “it’s etiquette, not rocket science.” “Oo nga, kaya nga natutunan ko na—gamitin ang outer fork muna. Tapos sabayan ng wine glass pag may bisita. 'Wag lang akong pagpahingahin, baka pati walking posture ipa-seminar mo pa sa akin.”

“Magpapakabait po ako, pangako.” Bagamat sila'y galing sa probinsya at salat sa yaman, itinuro ng kanyang ina sa kanya ang tamang asal sa hapag-kainan. Lagi siyang pinaaalalahanan: Wag humigop ng sabaw. Wag ngumanganga habang kumakain. Wag gumawa ng ingay habang nginunguya. Hintayin munang kumain ang matatanda bago gumamit ng chopsticks. Umupo nang tuwid. At wag mag-iwan ni isang butil ng kanin sa mangkok.

Tumango lang ako, pero ang isip ko nagtataka kung ano ang dapat kong asahan. Magkabit kami ng braso at sabay kaming bumaba ng hagdanan. Habang papalapit kami sa dining area, naririnig ko yung mahihinang usapan, yung clink ng wine glasses, yung ambiance ng family dinner na may halong etiquette at warmth. Pagpasok namin, beautifully set yung table, parang magazine cover. Nakaupo na lahat, tahimik na nagkukwentuhan, parang isang scene ng perfect evening.

May mga chef na lumabas sa isang pintuan na nag-serve sa amin ng beverages, while iyong iba naman ay pinag-slice pa kami ng grilled pork at marahan na inilalagay sa aming mga plato. The utensils have a gold lining design, even the plates looks handmade and expensive. Dahan dahan kong kinuha ang puting table napkin at huminga ng malalim. I need to apply the table manner that I learned, pakiramdam ko bawat galaw ko ay kailangan eksakto.

“Kuya, sana umasenso ang career mo sa mas mataas na taas. “Kuya, hindi ka na rin bata. Sana makapag asawa ka na at magka anak ka agad. Halika, mag toast tayo. “Kuya, halika. Huwag lang kumain. Mag toast ulit tayo." Ang intensyon ni Forrest ay pasalamatan si Ryan. Nang makitang patuloy na nagto toast si Ryan sa kanya, wala siyang choice kundi ibalik ang toast. Ito ay table etiquette. “...”

Wala akong nahanap na eksaktong sagot, pero may lumabas na article: “10 Tips for Attending Formal Events.” Number 1: Dress appropriately. Well, check. May stylist na magdadala. Number 2: Act confident. Good luck sa akin. Number 3: Know which fork to use. Napatulala ako sa kisame. Wait—ilang fork ba meron?! Doon biglang pumasok ang utak ko sa mini-daydream mode. Nakita ko ang sarili ko naka-gown, kumikintab pa, habang nakaupo sa mahabang table. May tatlong klase ng tinidor sa harap ko—isang maliit, isang medium, isang malaki. Syempre, nahawakan ko yung maling tinidor. Tapos nakita ko lahat ng guests nakatingin sa akin na parang: Who invited this girl?

He explained, I pouted my lips and shyly glanced at his reddish cheeks and ears. He slightly pushed his eyeglasses and turned off the stove so we could eat, nang kumain na ay umawang ang labi ko nang pagsabayin pa ni Yeon ang kamay namin na maghugas. Napangiti ako dahil parang hinuhugasan niya na rin ang kamay ko, kagat labi akong nagpatuyo ng kamay matapos maghugas. “Don’t tell me you’re gonna eat that with a spoon and fork?” Natigil siya at ibinaba ang hawak.