Story About My Life の小説・ストーリー

sabi ko, “I want it to be my choice.” Tumango siya. “That’s the only way it should be.” Tumayo siya. “I should go.” “Take care,” sabi ko. “You too.” Pagkaalis niya, naiwan akong mag-isa. Pero hindi na ako nalulungkot. Tinignan ko ulit ang notebook ko. Then I wrote… “Build a life I don’t need to escape from.” Napangiti ako. Hindi pa tapos ang kwento.

Wala mang kasiguraduhan kung sila talaga pang habang buhay but I can already tell that their story will be like a rocky road trip. ~•~ A/N: Kindly rate<3

Baka balak nitong isulat ang autobiography ko. "Ah hindi naman yung parang story book. May revision kasi ng History book na gagawin dahil sa pagbabalik niyo. I wanted to add more details on how did you survive and a brief story of your life on Earth." Paliwanag naman nito sa akin.

ani ko kay Garret. Napahalakhak naman ito. Ang nakaraan ko ay isang napakalaking aral sa buhay ko.Habang-buhay na dala-dala ko ang pagiging isang Assassin.Pero mas pinili ko na maging masaya kasama ang aking asawa at anak. *End*

Ikinuwento ko na rin kung paano ako nagsumikap mag-isa, kung paano ko itinaguyod ang sarili ko sa kolehiyo habang nagtatrabaho ng kung anu-ano para lang mabuhay. "I’ve been living on my own since then. Wala na po akong ibang pamilya na matatawag," pagtatapos ko sa aking kwento, nakayuko na ako dahil natatakot pa rin ako sa magiging reaksyon pa nila. Sa isang iglap, naramdaman ko ang isang mainit na yakap mula kay Mommy Scarlet. Sumunod na rin sina Mich at Rachelle na tila ba naging emosyonal din sa narinig.

Nagkausap kami ng masinsinan tungkol sa mga nangyari, at alam ko na, sa kabila ng lahat, mahalaga pa rin na magsimula akong magsabi ng totoo. Kahit ang sabi ko ay sa bahay na ako magkukuwento, hindi ko napigilan ang sarili ko. Sinabi ko na sa kanila ang tungkol kay Czedric, kung anong buhay ang mayroon doon, kung paano ako naka-survice ng ilang araw gamit lang ang mga makikitang pagkain o gamit doon.

I told him. Ang hirap kapag masyadong maraming tao sa buhay mo. Kailangan lahat ng nangyayari sa 'yo ay ikukuwento mo as if lahat maiintindihan ka sa mga naging at magiging desisyon mo sa buhay. "Hindi ka man lang ba niya ipinaglaban sa mga magulang niya?" Ibinaling ko ang tingin ko sa harapan saka ngumiti nang mapait.

~ Tayong umaasang hilaga't kanluran~ Ikaw ang hantungan, at bilang kanlungan mo~ Ako ang sasagip sa 'yo, whoa-oh~ Nang mapansin kong nakatulog na si dylan, sumilip ka agad ako sa bintana, dahan-dahan kong dinampot ang baril ko at ikinasa. Bumukas ang pinto kaya bahagya kong sinara ang bintana."tinawagan ko na yung iba." Tumango ako kay kuya cayden. Being a mafia is really hard, our life is always at risk, plus the fact that our family are belonged to royal family in korea, its like as if we're playing hide and seek with death.

Hindi ko ugaling sabihin sa kahit na sino kung saan ako nakatira ngunit dahil isang Ethan na ang nagtanong sa akin, hindi ko napigilang sagutin iyon. "Moonville? Bagong lipat kayo?" "Ano, ako lang. Basta, mahabang kwento," ang tanging nasabi ko na lamang. Ayoko naman kasing ikwento sa kaniya ang buong istorya ng buhay ko. At isa pa, ayoko ring sabihin sa kaniya na may asawa na ako.

Sobrang hirap talaga niyang pangitiin. Sobrang bilis ng mga pangyayari. Nagkukuwento lang ako sa kaniya ng mga nakakatawa at nakakahiyang pangyayari sa buhay ko at minsan ay nagjo-joke lang habang naglalakad kami pauwi tapos may isang humahagibis na itim na SUV ang tumigil sa harap namin at hinablot kaming dalawa papasok.