Story About My Life Novels & Stories

"Pero ang Diyos lang ang nakakaalam kung anong magandang plano para sa akin." Hindi ko na pinansin ang mga boses sa paligid ko, ang mga tahimik na usap-usap. Hindi ko na pinansin ang mga titig at ang mga kwento tungkol sa akin. Isang bagay lang ang alam ko—ang mga pagsubok na ito ay magiging parte ng aking kwento. Magiging parte ng buhay ko.

My body is getting weak all of a sudden. "Do you want to hear a story, Arielle? My story?" he smiled innocently. "I bet you'll be entertained." Hindi ako sumagot dahil ang puso ko'y durog na durog na. This is not what I want. I never wanted this. "When I was a kid, we're poor as mice. I need to work in a young age para sa akin at sa kapatid ko. But the world is so unfair... my brother died."

Sa loob ng ilang taon, walang nakakaalam sa buong kuwento maliban sa akin. “’Yan maganda ‘yan. Maghahanda na ako ng pulutan kasi iku-kwento ko rin sa’yo ‘yong mga nangyari no’ng bigla kang nawala.” Gusto ko ring marinig, kung ano ang mga nangyari nang lumisan ako. “Ikaw ba kamusta na?” balik tanong ko sa kaniya. “Heto, buhay nurse. Okay lang naman, maliban sa lovelife na hanggang ngayon malas pa rin.” At bigla siyang nagdrama.

Mas mabuting ako na ang kumilos ako para mabalik sa akin ang atensiyon kaysa hanapin ang babaeng hindi ko naman alam kung sino. Sa kwento ng buhay ko, ako dapat ang center of attention, sa akin dapat umiikot ang pagmamahal ng asawa ko. Love story naming dalawa ito kaya ako dapat ang gagatong para hindi mawala ang apoy ng pagmamahalan namin. If kailangan namin ng baby, edi gagawa ng baby. Pero, paano? Hindi ko naman magagawa iyon ng mag-isa.

I should have ended this when I had the chance. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kusina, just like what I did when I was young—kaya isinumpa ako ng mga magulang ko. I opened the lid of the LPG tank. Being born in this life was never my dream. It is not my fantasy. I don't want to live just to experience being hurt multiple times. This life shouldn't have started in the first place. Kung nakaligtas ako sa pagsabog kanina sa casino, not this time...

[ WARNING: This story is for matured readers only. It contains themes, languages, and violence that are not suitable for young readers. ] Disclaimer: This is only work of fictions. All characters, locations, names of buildings are all fictitious and imaginary product of the author. If there is any resemblance to any location, person, building etc. It is purely coincidental and not intentional. SNOW POV

Sa buhay niya. Hindi niya ba nagustuhan ang life story ko? Didn’t he liked my past? Hindi niya ba iyon nagustuhan kaya naman ayaw niya na siyang maging kaibigan? Heather suddenly felt somber. Akala niya, ikasisiya ni Primo ang pagkukwento niya. It really bothered her, the fact that she didn’t have any story to tell. Kaya naman naglakas loob na siyang magkwento. Para kahit papa’no, makilala siya nito.

“So ano ang nangyari? Hindi ko alam ang buong kwento. Na kwento lang rin ni Daddy sa akin kaninang umaga.” Kinuwento ko lahat ng nangyari sa buong buhay ko noong nawala ako. She was shocked. At hindi siya nagulat na si Hidalgo ang may pakana sa lahat ng nangyari sa akin. “May sasabihin din pala ako sa’yo…”

Alam ko kasing hindi naman nila ako i-jujudge gaya ng iba. "I used to be a public figure, a content creator with 3 million followers. My content was about luxury brands of bags, shoes, and clothes. We used to be rich, but one day, everything disappeared after my dad got involved in corruption. He was arrested and killed by the police, while I bore the brunt of people's anger. I had to live in my boyfriend's house. However, even my boyfriend's family was affected by the people's anger towards me. So, Third's mom decided to help me get away and start a new life here in New Zealand. They're covering all my needs, which is why I'm here. It's hard, but I'm coping. However, I miss my boyfriend. I

“Ang puso ko. Dahil kahit anong plano ko noon, hindi ko inasahan na mahuhulog ako sa isang taong dapat sana ay collateral damage lang sa kwento ng paghihiganti ko.” Hinaplos ko ang dibdib ko, ramdam ko pa rin ang bigat sa mga alaala. “At ngayon, andito ako. Hindi na bilang Mafia. Hindi na bilang CEO. Kundi bilang isang taong sumusubok magsimulang muli—at umaasang may makikinig, kahit isang beses lang, sa totoo kong kwento.” Tahimik ang buong hall.