Novel & Cerita Story About My Life

“That's my story,” saad ko ng matapos kong ikwento kay Margarita ang nakaraan ko. For the first time I opened up about my past. Hindi naman mala-telenobela ang buhay ko pero natatakot pa rin akong malaman ng iba ang kwento ko. Hindi naman kasi mauunawaan lahat ang nagawa ko. Aksidente ang nangyari sa amin pero nagbunga iyon na maaring makasira ng relasyon ng iba.

Hindi ako pala-kwento sa buhay lalo na kapag bago lang kaming magkakilala. My life needs to be private, tanging mga kaibigan at pamilya ko lang ang nakakaalam ng mga nangyayari sa buhay ko. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Julie, it's just that ayoko lang talaga mag-kwento ng mga mapapait na nangyari sa buhay ko. It should be private and not to tell anyone.

Walang N*****x pero ang kwento ng buhay ay parang nasapelikula. Napamasid ako sa madungis kong sapatos at sira-sira na. Na siyang nagsasalamin nang kapalaran ko. Kung i-kuwento ang buhay ko sa drama ay parang korean nobela. Kawawa naman ang gaganap na artista. Magiging pulubi at walang pera tapos matutulog pa sa tabi ng kalsada. Lagi na lang ganito. Kasing pait ng ampalaya ang buhay ko. Sana bukas maka-candy man lang.

“You are the missing piece of me I spent years on finding, Zalaria. You ended all my nightmares and gave me my dreams. I don't regret discarding the life I used to have for this... for you... for our children and for the family we're building.” Wala rin akong pinagsisisihan. I used to think that my story is the most unfortunate story that has ever written. It's full of flaws, dull moments, sorrows, pain, and anything one can think about an unfair life. But I realized, it's not my life if I didn't experienced all of those. All those tragic led me to this ending— a not so perfect but a happy and contended ending.

Mukhang napapayag niya naman, di ko lang sure dahil after nang usapan nila mukhang namo-mroblema pa ito. Pero maliban sa mga tauhan ni Gustavo na nakasunod sa amin meron ding pinadalang dagdag na tauhan si Kuya. Daig ko pa ang sikat na artista sa dami ng bantay samantalang dati kung saan-saang lansangan lang naman ako nakatira. Kung saan-saan lang natutulog kapag inaabot na ng antok. A very sad past. A very hard life but it taught me a lot. It taught me how to survive and keep moving. To continue dreaming and believing that there's a better life ahead, waiting for me.

Dahil sa tanong niya ay nagsimula na rin akong magkwento sa kanya ng mga nangyari sa akin sa Michigan at kita ang kaligayahan niya sa kaalaman na naging maayos ang buhay ko sa kabila ng aking kaselanan dala ng aking pagbubuntis. Naging masaya ang aming kwentuhan. Ni hindi ko siya pinagbawalan na sabihin kay Salvatore ang tungkol sa kambal pero sigurado ako na hindi niya rin ipapaalam iyon sa lalaki at hahayaan niya akong magsabi.

Habang umaakyat kami sa hagdanan ay naalala ko ang unang pagtatagpo namin sa hagdanan doon sa mansiyon nila. Simula noon ay sabay na naming tinahak ang buhay na nais namin. Ang masaya, kuntento at puno ng pagmamahalan kasama ang mga anak namin. At soon ang mga apo naman namin. Ang storya ng buhay ko bilang isang maid na nailove sa kanyang professor at sa kanyang amo ay hindi pangkaraniwan. Mali man sa paningin ng iba ngunit tama ang tinitibok ng puso namin para sa isa't-isa.

As a father and as a husband! Marami akong naging pagkakamali at minsang naging mapaglaro din ako sa buhay but now I know I am on the right track. I am Xavier Monteverde. Marami pa akong dapat matutunan pero nakahanda ako sa lahat! This is my life! This is my story! WAKAS

Ito ang kuwento ko. Ang kuwento ko ay hindi tungkol sa aking pamilya, ang kuwento kong ito ay tungkol sa aking asawa at aking pangangabit. Opo. Naging marupok ako. Malungkot na kung malungkot ang walang masabing pamilya ngunit sanay na ako. Sinanay ko ang sarili kong mag-isa. Naging independent ako sa lahat ng bagay kaya naman hindi mababanaag sa akin ang kalungkutan. Pero hindi naman ako bato. Sa tuwing nakakakita ako ng kumpletong pamilya at masayang kumakain at namamasyal, napapaisip din ako. Paano kaya ang buhay na may nasasandalan sa tuwing tinitira ako ng walang patumanggang kalungkutan? Ano nga bang pakiramdam nang may nag-aasikasong ina pagpasok sa trabaho sa umaga at may ama na may

Short-lived lang ang saya ko, pero natutunan kong mag-adjust: magpasalamat sa pagmamahal na natanggap ko, kahit may peklat pa rin. Sinimulan kong ikwento kay Chansen ang timeline ng buhay ko, mula sa bagong umaga sa kanya-kanyang dorm sa bahay-ampunan, hanggang sa awkward na unang beso ko kay Nash, hanggang sa scholarship sa Paris. Pati na ang pagbuo ng sarili kong pangalan bago nangyari ang lahat sa amin. Bawat detalye, may kaunting pangungulila at may konting pag-ibig. May saya, lungkot, excitement. Sinabi ko rin sa kanya ang tungkol sa mga kaibigan kong nanatili sa tabi ko.