Stranger In Tagalog Novels & Stories

Naamoy ko pa ang halo ng alak at mamahaling pabango mula sa kaniya. “Do you always kiss strangers that easily?” mababa niyang tanong. Napakurap ako at agad umiwas ng tingin. “I was just thankful—” “Thankful? Ganyan ka ba magpasalamat?” Bahagya siyang natawa ngunit hindi mo mahimigan ang tuwa sa mukha niya. “You’re strange.”

Para naman hindi na ako nag e-entertain ng mga stranger. "You looks tense. Hindi naman ako nangangagat eh," natatawa nitong saad. 'Tense? Ako? Baka nga. I am not really comfortable with stranger.' "You speak tagalog naman pala, sinindak mo pa ako," biro niya rin. Tumawa naman siya. "You seems funny. Magkakasundo tayo nito. Mag-isa ka lang?" "Oo... Hindi... I mean parating na rin ang makakasama ko rito. Maybe maya-maya or tomorrow."

Meet The Stranger Felize's POV "Sino 'to?" takang tanong ko pagkatapos marinig ang tinig ng isang lalaki. I heard him heave a sigh. ["I'm a friend. Can we meet?"] Lalong nagkasalubong ang kilay ko sa naging sagot niya. "I don't know you so basically we're not friends. Kaya sino ka para makipagkita ako sa'yo? Unless, you tell me who you are, baka magbago ang isip ko. Anong pangalan mo?"

"Kaano-ano niya yung bata?" Sa totoo lamang, Aayaw ko talagang magtanong pero hindi naman pwedeng wala akong nalalaman sa mga taong makakasama ko dito. Una, Mga lalaki sila. Pangalawa, Hindi ko sila kilala. Stranger kumbaga. At pangatlo, Baka mga zombie sila. "Sino si Klarence?" tanong niya sa akin habang nilalagyan ng betadine ang may sugat kong braso.

tugon ko, "Tara sumama ka sa akin-" "Huh? Saan tayo pupunta? Ang sabi sa akin ni nanay ay huwag daw akong sasama sa mga stranger, eh. Hindi naman kita kilala, Ate." Grabe! Mukha pa talaga akong stranger sa ganda kong ito? Napairap na lamang ako. "Tawagin mo na lang akong Tana. Hindi ko na sasahihin ng buo pangalan ko dahil baka matulad ka sa lolo ko!"

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Pagtatanong ko dahil ang muka nito ay hindi ko kilala "Let me introduce my self first, I'm Andrei qway i know hindi moko kilala pero wag ka sanang magugulat pero nasa america tayo" sa sinabe niyang yun hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko pero muka naman siyang mabait dahil sa maamo nitong muka. "America? Nasa america ako? Takang tanong ko ng marinig yun sa lalaking hindi ko naman kilala

Here’s a Tagalog translation of the text: “Walang mas malupit pa sa kanya!” “Khate, bakit ka nagkukunwaring estranghero sa harap ko?” Hinigpitan ni Anthony ang lakas ng kanyang mga kamay. Nakaramdam ng sakit si Khate, kumunot ang noo at lumingon upang salubungin ang kanyang tingin, ang kanyang mga mata ay puno ng paglaban.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Flashback Binigyan nila ng bagong pangalan ang estranghero upang makapagsimula ito ng panibagong buhay. Tinawag nila siyang Anthony. Naging bahagi siya ng kanilang pamilya at namuhay nang payak sa kanilang maliit na bayan. Isang araw, habang nagmamaneho si Anthony pauwi, napansin niyang may babaeng namumulot ng mansanas sa tabi ng kalsada—si Marlene.