Stubborn In Tagalog Novels & Stories

Katangahan man kung tawagin pero hindi ako papayag na wala akong gagawin at ipaglaban ang nararamdaman ko sa kan'ya. "Akala ko ba napag usapan na natin ito? Pumayag ka na, right? Hindi ako papayag na walang gagawin, Gali. I will fight my feelings for you. Let's just eat our breakfast, may trabaho ka pa sa kompaniya, right? Don't be so stubborn." "Hindi ba't ikaw dapat ang sabihan ko ng ganiyan? Don't be so stubborn, Luna. Stop this nonsense dahil hindi ako magiging sa'yo."

naisip niya habang nakahiga sa sopa habang nakikinig kay Simon na naglalaro naman ng isang board game sa mesa. “Ang boring ni Mama. Lagi nalang niya ako hinahayaan manalo. Mas gusto ko si Papa. Lagi siyang nananalo. Pero lagi niya akong tinuturuan kung bakit ako natatalo kaya sa susunod, mas magaling na ako,” bulalas ni Simon habang naglalaro.

Ayaw sana niyang maghimig sarkastiko ngunit marahil ay dahil na rin sa galit kaya hindi na nakontrol pa ni Kiah ang sarili. "What the hell did you say?!" sigaw nito saka walang anu-ano'y malakas siyang sinampal. Halos mabingi si Kiah sa sobrang lakas niyon. "Ano, huh? Anong sabi mo?! Ang kapal rin ng apog mo! Tingnan mo nga ang sarili mo?! You're cheap! You're trash! Ang dapat sa'yo itapon na parang basura!"

Bakit ko 'to nararamdaman? "A-Ang init mo," sabi ko sa kan'ya at itinaggal na niya ang pagkakahawak sa braso ko. Hindi niya ako sinagot at bigla na lamang siyang napa-ubo. Kinabahan ako kaya agad kong hinawakan ang noo niya gamit ang palad ko. Agad ko rin itong tinaggal dahil sa sobrang init nito.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

13 Imbes na magsalita pa ay tumahimik na lang ako dahil baka mamaya ay hindi ko mapigilan ang sarili ko sa bulyawan siya sa subrang inis ko sa kanya imbes na maakit siya, kabaliktaran ang mangyare. I thought it was really easy, but she is so stubborn. Madali lang naman maakit ko siya, pero iyong katigasan ng ulo niya, doon ako mahihirapan ng subra.

Napatingin naman ako kay Antimony na nakatutok sa gadget niya. Alam ko kung ano ginagawa niya. Nagtatranslate ng tagalog to English ‘yan. “Oroa dig inte! (Don’t worry!) I will translate that later, okej? (okay?) “ sabi ko na ikiningiti naman nila. “Tack, jag mar bra (Fine, Thank you)”

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

patuya nitong sunod na salita. Naipagpasalamat niya at hindi nito binigyang pansin ang una niyang ginawa ngunit nangunot ang kaniyang noo .Tama ba siya ng pakiramdam na hindi siya nito gusto ?Ngunit bakit at tama ba siya ng narinig tinawag siya nito ng stubborn .Sabagay tama ito at ganoon nga siya . Ngunit bakit niya nasabi ang ganoong salita,may kung anong kasalanan ba siya na nagawa niya sa lalaki .Dahil sa pagkakaalam niya tila ngayon lang niya ito nakita.

Sabi ko “Sir… sorry.” “Huwag. Hindi mo kailangang mag sorry. Wala ka namang kasalanan. Simula palang naman alam ko na kung sino talaga ang gusto mo. Siguro ngayon kailangan ko nalang talagang tanggapin. Ang hirap sabihin na masaya ako basta masaya ka pero sisikapin kong maging masaya para saiyo.” Paliwanang ko