Stubborn In Tagalog Novels & Stories

ngumiti ako ng matamis dito pero natigilan lamang ito bago iyon binulsa ng wala man lang sinabi. Sinabit na nito sa leeg ang camera niya at ginagap ang kamay ko habang ang isang kamay niya ay nakapamulsa bago kami naglakad. "Why are you so grumpy?" dumikit ako sa kaniya at tiningala ang mukha niya. Tumingin naman ito sa akin ng seryoso kaya napasimangot na ako. "You're too stubborn kasi." seryosong pahayag nito na tinawanan ko lang.

“Bakit, ano ba ang alam mo sa pag-ibig?” “Marami! Love is not selfish! And what you’re doing now is being selfish. Yes, you’re giving her her freedom, pero paano naman kaming mga tao sa paligid niyo? Sa tingin niyo ba hindi kami apektado? Hindi lang kayo ang tao sa mundo Enes, hindi lang kayo ang pwedeng magmahal at masaktan. Do you get my point? You have to understand that you’ve been using us whenever and whatever you like, of course, tauhan mo kami, but that doesn’t give you the right to be selfish! Gosh! We are all people, tauhan nga ‘di ba? From the root word ‘tao’, Enes. Tao!”

Para bang pagod ng makipagtalo sa akin. Marahas siyang napabuntong hininga. "Then, start thinking. You know — I can get what I want... it maybe by force or not. I'm stubborn, you know that." And I know... I really know he's stubborn. ---

paliwanag ko hablot ang braso ko galing sa mainit na palad niya. "Why you have to be stubborn? Gusto ko lang malayo ka sa kapahamakan!" Napailing siya. "Stop acting like that, di bagay sayo. Don't act like you care!" Umismid ako. "Yeah, I'm acting like this because the hell I care!" Seryosong usal niya. Naalala ko lang tuloy ang una naming pagsasama.

"Tanga, mukha bang kaya kong tignan ang bibig ko? Try mo." "Stupid." "Maka-stupid, 'di ako salamin." Akmang sasampalin s'ya nito ng sanggain at hawakan n'ya ang kamay nito, "Sasampalin mo 'ko? Baka pag-sisihan mo. At bago dumapo 'yang madumi mong kamay, ano munang rason kung bakit n'yo ako hinila?" mahinahong wika nito na nagpanginig ng bahagya sa tuhod ng tatlo.

Tumingin siya sa akin na tila ba nagulat sa naging sagot ko. "SIGE NA ALIS KANA" pagtataboy niya ulit "IT IS OKAY WITH YOU?" alanganin kong tanong "BAHALA KA" tanging sagot niya. Yan na naman tayo! Bahala means, either ayaw niya o nagbabanta. "UPO KA DITO" utos niya sa akin sabay turo sa may kama. Nagtataka man ako pero umupo parin ako. Mahirap na at baka mahampas na naman ako ng wala sa oras.

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

“Stop being stubborn, Mhia. Hindi ka na bata.” “Aba’t!” Nagpanting ang kaniyang mga tenga sa narinig. “At ako pa pala ang stubborn sa ating dalawa, huh? Look at yourself? Sino sa ating dalawa ang matigas ang ulo?” naniningkit ang mga matang turan niya. “Well, sa pagkakaalam ko, ikaw. Hindi mo ba naiisip na baka nag-aalala na sa iyo sina Lola Glo?” paalala nito.

“...YOU’RE JUST TOO STUBBORN TO SEE MY TRUE FEELINGS.” “Kung ganyan ka magsalita, wala na tayong pag-uusapan.” Huminto siya sandali bago malamig na idinagdag, “No. We’ve never had anything to talk about.”

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.