Sukob Sa Kasal Meaning Novels & Stories

"Tanggapin mo itong singsing bilang simbolo ng aking pagmamahal at katapatan. Sa paglagay ko ng singsing na ito sa iyong daliri, ako ay nangangakong sa 'yo lamang aking puso't kaluluwa. Hinihiling ko na suotin mo ito bilang tanda ng ating sumpaan sa araw ng ating kasal." "Eunice at Stefan, ngayon na tinanggap Ninyo ang Banal na Sakramento ng Kasal, ang habili ko ay mamuhay kayo sap ag-ibig at katapatan ng isa't isa," saad ng pari. "Ngayon ay binabati ko kayo at pinoproklama na kayo ay mag-asawa na. Maaari mo ng halikan ang iyong asawa." Nakangiti nitong dagdag.

Ayoko ko ring sabihin na madali dahil baka masyado siyang mag-expect at kapag naging mahirap ang sitwasyon o may pagdadaanan kami, sobra siyang maaapektohan. Nang gabing 'yon, ibinalita na ni Sab ang kalagayan niya sa mga kasama namin sa bahay. Tulad ko, nagulat din sila noong una pero kalaunan ay nakabawi naman. Napag-usapan namin ni Sab na saka na lang ibabalita ang tungkol sa kasal kapag kompleto na ang mga detalye pati ang petsa kung kailan ito idadaos.

Sabay takip ng kanyang, mga braso upang, maitago ang kaniyang mga siopao. Napataas naman ang kilay ng lalaki habang nakatitig sa kaniya. "Kahit, itago mo 'yan sa aking. Chocolate ay nakita ko naman ang mga 'yan!" Saad pa nito. "Ang, bastos mo talagang lalaki ka!" Naiinis niyang wika rito. "Ang manyak mo?!" Asar pa niyang turan sa asawa. "Chocolate, nagsasabi lamang ako ng totoo!" Sagot pa nito sa kanya.

Mukhang purisigido siyang kumbinsihin akong itigil ang kasal. " Anak, please... " " Ma, kasal na kami ni Fabio. Iyon ang totoo... Magpapakasal lang kami ulit dahil iyon ang gusto niya. Gusto niyang makasal kaming muli upang maimbitahan na kayong lahat. Noong nagpakasal po kasi kami ay kami lamang dalawa. Alam niyang maraming tututol at pipigil sa gusto namin.

Grabe yung shift ng conversation naman ah. "Okay ka lang? Saan ka nakakita mag-asawa na tumagal ng hindi nila mahal ang isa't isa?" taas kilay na tanong ko. Narinig ko ang mahina niyang pagtawa. "Tayo. Gusto mong subukan?" pabirong tanong niya na ikinatigil ko naman ng bahagya. "Siraulo," saad ko saka ako muling humiga. "At saka ang kasal, sagrado iyan, dapat sinerseryoso at hindi nilalaro."

Sumunod na tanong ni Alyssa, may halong bigat pero kalmadong tinig: “Pero ikaw, sa tingin mo… yung kasal kaya natin, masaya kaya?” Ngumiti si Marco. Kaunti. Tipid. Ganoong klaseng ngiti na ginagamit para pakalmahin ang bata. “Ang kulit mo talaga,” sabay tapik niya sa ulo ni Alyssa. “Alam mo ba kung ano talaga ang kasal? Bata ka pa. Ang dami mo nang iniisip.” Napatitig lang si Alyssa. Pinilit ngumiti. “Pero kinasal tayo, Marco. Legal. May papeles.”

Hindi dahil kailangan, kundi dahil kusa. Mag-asawa kami hindi na dahil sa kontrata, kundi dahil pinili na naming yakapin ang buhay na ito nang kusa at buong-buo. Ang dating kasunduang papel na naging daan ng pagsasama namin ay tuluyan nang nawalan ng saysay. Napag-usapan na namin iyon, tinanggap, at isinantabi. Ngayon, ang bawat araw na magkasama kami ay bunga ng mutual na pagpili, hindi sapilitan. “Nandyan ba si Nathan?”

Habang nasa biyahe, nagkukwentuhan sila tungkol sa kasal. "Kapag ikinasal tayo, maganda rin" sabi nito "Pakakasalan mo ko?" nagulat siya sa sinabi nito. "Oo naman. Hindi pa lang ngayon pero pakakasalan kita." "Bakit?" "Anong bakit? anong palagay mo nagbabahay bahayan lang tayo? malamang mahal kita kaya oakakasalan kita!" "Mahal mo ko?"

“Pero bilang babae mas masarap pa rin maikasal sa simbahan.” Tumingin ito nang diretso kay Aera. “Ang kasal ay hindi lang para ipakita sa ibang tao. Isa rin itong pangako ninyo sa isa’t isa—na kahit ano pa ang mangyari, sabay ninyong haharapin ang lahat.” May kakaibang damdaming nakapaloob sa payapang boses nito. Naalala ni Aera ang sinabi ng asawa niya noon na minsang nagkagusto si Chriztle sa kanya.

REESE' POV Ang kasal ay isang sagradong okasyon na kung saan ay dapat magpapakasal ang isang babae sa lalakeng mahal niya at paglalaanan niya ng buong buhay niya. Ang sabi nga nila, marry the one you love pero iba ang sitwasyon ko.