Sukob Sa Kasal Meaning 소설 & 이야기

Inis nitong wika “Okay lang naman ako kaya don't worry. Siguro sa ngayon gusto ko munang i- enjoy ang mga araw na kami ang magkasama pati na ang pagiging asawa n'ya.” “So, ano papatalo ka nalang? Sam kahit hindi mo aminin sakin alam kung una palang attracted kana sa kanya pero iba na ang ngayon kasal na kayo at mahal mo na siya kaya wag mong isuko agad agad ang marriage n'yo.” Sulsol pa nito

Nakangising lumapit kami sa mesa nila Kiel. "Good evening Sir Kiel Harrison, your under arrest,"seryosong saad ni Jenny. Nagulat naman si Kiel at Valerie na nakatingin sa amin. "W-What?" "Nagsampa ng kaso ang inyong Asawa ng pangangaliwa , or tawag sa English ay Concubinage at Adultery sa inyong dalawa," "N-Nagkamali po kayo wala pa pong asawa si Kiel at bakit pati ako?"

sabay na wika ng bagong kasal. Maya maya lang hinaklit na ng asawa ko ang braso ko palayo sa dalawa. "Ano ba nagsasaya ako. Hik! 'Wag kang KJ hik!" saway ko rito. "Ewan ko sa'yo dyan ka na nga at bahala ka sa buhay mo. Tsk! tsk!

Nagulat pa ako sa sarili kong sinabi. Asawa. Ang salitang iyon ay parang hindi pa rin tunay sa bibig ko. Umigting ang panga niya. “Ang kasal natin ay isang kasunduan,” sabi niya. “Huwag mong kalimutan iyon.” “Hindi ko naman nakakalimutan,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong karapatang magtanong.” Huminga siya nang malalim.

" Mali ba ako? H-hindi ba't sex ang ibig sabihin noong kiss and make up? " Dismayado itong umiling saka inalis ang salamin sa mata at bahagyang hinilot-hilot ang talukap niya. " Reconcile. Ibig sabihin, pagkakaayos ng dalawang tao pagkatapos ng isang ayaw o gulo. " " Ah, ganoon ba? " Napayuko si Estrella at napakamot sa ulo. " P-pasenya na. Burahin mo na lang 'yong sinagot ko. N-nakakahiya. "

Utal Kong Sabi “Ganun ba okay Sabi mo eh, at please Lang h'wag mo ako guguluhin Kasi ikakasal na ako bukas.” Sagot nito hindi mag sink in sa utak ko Ang kanyang sinabi Parang sinabi na rin niyang Hindi kami Pwede at sa isiping Yan sobra na akong nasasaktan. Unti-unti na Lang na kusang lumuha Ang mga Mata ko.

Parang sinusukat niya ang bawat bitak sa pagkatao ko, bawat kahinaan na pilit kong tinatago. “Magpakasal tayo,” diretsong sabi niya. Hindi ko agad naintindihan ang narinig ko. “Ano?” napabulalas ako. “Marriage,” ulit niya, parang simpleng kontrata lang ang usapan. “Isang legal na kasal.” Tumayo ako agad, nanginginig sa galit at gulat. “Baliw ka ba?” sigaw ko. “Sa lahat ng bagay—iyan ang naisip mo?”

Para saan pa para isukat iyon kung hindi naman totoo ang magiging kasal namin. Pakitang tao lang ang magaganap na kasal sa pagitan naming dalawa. "Isukat mo, hindi iyong saka pa lang aayusin kapag araw na ng kasal natin." "Mas may alam ako sa sukat ng katawan ko kaya alam kong kasya ito. Kaya hindi na kailangan." mariin kong pagtanggi. "Ganyan ka ba makikisama sa akin? Ang hindi susunod sa mga sasabihin ko?"

Kasal ang panukala ay simula pa lamang, at ang susunod na hakbang ay ang magpakasal, ito ay isang normal na pag-unawa ng tao sa dalawang salitang ito, ngunit kung titingnan ang hitsura ni Louei Cervantes, tila wala siyang intensyon na magpakasal, na ginagawang medyo nalilito ang ilang tao. "Si Louei Cervantes, kung ano ang ginagawa mo, sabihin mo sa akin nang malinaw."

“Speaking of kasal, wala na ba kayong balak magpakasal ni Sir Ali dito sa Pilipinas? Pinakasalan ka niya sa maraming bansa pero hindi rito sa bansang silangan natin.” “Importante pa ba ‘yon?” Noong una ay inisip niya rin iyon. Gusto niya naman maranasan na maglakad patungong altar at basbasan ng maykapal. Pero nitong mga nakaraang buwan, kontento na siya na nasa tabi niya ang kanyang asawa at may anak pa sila.