Sunset Rays Quotes Novels & Stories

It's the time of the day na makikita ni Brea ang magandang paglubog ng araw. "We stay for awhile, I want to see the sunset." aniya pa sa binata, without answering his question. narinig n'ya ang munting tawa ni Edward sa tabi n'ya. "Alright, let's sit down here." turo nito sa buhangin at walang tanong-tanong ay umupo naman si Brea habang ang atensyon ay nasa dulo na kung saan nagkikita ang langit at dulo ng dagat. The sun is so orange, it's like a little reminder that even if the day started as not so good, the ending is still as beautiful as the sunset who's about to take off in where the sky meets the sea.

Lumabas siya ng kotse at pinagbuksan ako. "Saan tayo pupunta?" tanong ko sa kaniya. "Basta, tara." Inilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Magkahawak ang kamay naming dalawa papunta sa dagat. Wala namang makakakita dito miski shokoy ano? "See? Mas magandang makita ang sunset kapag nasa dagat." He said. Tumango ako. "Oo nga."

Our life together was uncomplicated, and we made it a point never to forget to extend a helping hand to those in need. "The sunset is absolutely stunning, just like you, sweetie. I love you more than words can express," he murmured, his voice brimming with tenderness and adoration. "I love you too, my dear hubby," I responded, feeling the depth of our connection growing with each passing moment. Our lips met in a gentle kiss, the reflection of the sunset dancing upon the surface of the sea. It felt like time stood still, capturing a perfect moment that could have been immortalized by a camera lens.

Ito ang bagay na hinding-hindi niya pagsasawaan na panoorin. "I really love to watch the sunset. I feel like when the sunset is gone, my life is gone too, but when the day comes again, I feel like I'm alive again. It's like the circle of life is death and rebirth," sambit niya. "You really love sunsets, huh? No wonder you're an opacarophile who loves sunsets ," amused na sabi ni Ralph. "I also love sunrises," sagot naman niya.

“Wala lang, gusto ko lang mag unwind. Medyo marami lang kasi akong iniisip nitong mga nagdaang araw.” “Oo nga naman, gamot daw talaga ang tanawin sa tabing dagat sa mga taong problemado. Halika na! baka sakaling maabutan pa natin ‘yong sunset!” “Okay, hindi halatang excited ka, ha?” sambit niya rito habang binubuhay ang makina ng sasakyan. “Syempre, magandang tanawin kaya ‘yon!” Sabay na naman silang nagkatawanan sa huling sinambit nito.

Sa mga taong tahimik lang na nakangiti habang pinagmamasdan ang papalubog na araw. Tumatak tuloy agad sa akin ang sinabi ni Sorin. “People don’t just remember the sunset, they remember who was standing beside them when the sky turned gold.” Napakagat ako sa ibabang bahagi ng labi ko. Hindi ko namalayang napapangiti na pala ako. Parang may mainit na pakiramdam na unti-unting kumalat sa dibdib ko, tapos napatingin ako kay Sorin. Tahimik lang siyang nakatanaw sa dagat. Parang normal lang sa kaniya ang sinabi niya.

- Nakangiting aniya. Naks!, panunuorin namin ang paglubog nang araw?, ghod according to the haka-haka, sabi nila ang taong makakasama mong manuod nang sunset ay siyang destiny mo. Kyaa!, pag ibig nebe ite!. "Gusto mo ba o ayaw mo?"- napa tingin ako sa kaniya nang wala sa oras. Nakalimutan ko atang short tempered ang lolo niyo. Hahaha, beastmood agad.

Who would've thought that this simple picnic turns out to be her liberation from a notion that's holding her back to live fully. "Thank y-you...Heeton." "Okay ka na ba?" She slowly nods. "Well, then... You're just in time to watch a mesmerizing sunset," saad ko at itinuro ang sunset sa harapan namin. Nagliwanag ang kanyang mga mata at sumilay ang napakagandang ngiti sa kanyang mukha. It's a more beautiful view, to be honest. "Alam mo, akala ko talaga puro lang tawanan ang mangyayari ngayon. Hindi ko naman inakala na maiiyak ako nang bonggang-bongga."

Nabaling Naman Ang atensiyon ko dahil sa pagtawang ni Mildred sakin, ngumiti naman ako sakaniya. " Hapon na, masyado ka atang nasiyahan sa panaginip mo" pabiro kung sambit " Inaantok Kasi ako sobrang sarap matulog sa tabi ng dagat" wika naman nito " Tingnan mo ang ganda ng sunset" Tumingin naman si Mildred at ngumiti ito. " It reminds us that Good-bye is not always bad, it's also beautiful... A beautiful journey to start" sambit nito habang ngumingiti.

Nagtawag siya ng taong dumadaan, tapos ay inutusan niyang kumuha ng litrato namin. Nag-pose kami ng kung anu-ano, tapos ay nagpasalamat sa lalaki bago kami kumain. Maaliwalas ang paligid, maganda ang tanawin, pero mas maganda ang anggulo ng sunset doon sa lake ni Mr. Monteverde. Pakiramdam mo mas malapit iyong sunset sa’yo.