Synopsis Of The Last Leaf Novels & Stories

Kahit pinapalibutan ng mga tao ay masyado pa ring seryoso. Tutok ang lahat nang magbigay ng talumpati ang Don, si Verilio Verulendez. Masigabong palakpakan ang naganap pagkatapos ng maikling talumpati. Ultimo paghinga lang yata nito ay papalakpakan ng mga tao. Nasa isang mesa kami kasama ang dalawang matandang mag-asawa at ang lalaki at babaeng anak nila na mukhang kasing edad ko lang.

Talagang nasa talent na nito ang pagiging magaling sa career na pinili, dahil kahit na mawala na ito sa serye at bumalik lang para sa isang game ngayon ay nakuha pa rin nito ang award. Mukhang may magmamana na no'n dahil si Leaf ay mahilig din sa bola at sipa-sipa. "What's with that stare, sweetheart?" He smiled and drew himself closer to his face. Ang landi ng ngiti nito sa kanya. "You were thinking about lovemaking?" He asked with a naughty grin. "W-What's that not simple lovemaking?" Usisa niya rito. Tiningnan ni Midnight si Leaf saka hinalikan sa ulo, "You want a baby brother, anak?" Tanong nito sa walang muwang na bata.

The Leaf of Life. He thought of his sister, her frail body growing weaker each day. He remembered the last time he saw her in the hospital, her skin pale and translucent, her smile a fragile, heartbreaking thing. It was a mirror of their grandmother, and their grandfather before her. The genetic curse was a ticking time bomb. The plant, a rare species found only deep in the Palawan rainforest, was the only hope for a cure, a possibility confirmed by his top scientists. But securing access to the remote area was the challenge. The local community, guided by Dr. Leona Reyes, had vehemently protected it.

Naramdaman ni Venice ang init ng katawan nito. Kahit lasing, ramdam na ramdam niya ang pagtigas ng ari ni Romer na nakadikit sa kanyang puwit. At sa kabila ng lahat ng sakit, ng lahat ng luha, sumuko rin ang katawan niya. Isang huling gabi. Isang huling pagniniig. Isang huling pagkakataon na maramdaman siya nang ganito.

Manipis kasi yung lulusutan kaya dapat pigil hininga dito kasi baka sumayad yung d****b niya sa yarn. At kagaya ni Yuwi, nakatawid naman nang maayos si Charlotte. Ito na.. Ako na yung last. Binuhat din ako ng mga kakampi ko and this time, kinailangan namin ng tulong ng ibang team.. Since pwede naman kaya go lang. Padapa akong nahiga kasi yung pinakataas yung balak kong sulutan. Ramdam ko na nanginginig ang mga kamay ng mga may hawak sa akin habang palusot ako. Yung kamay nga na nasa may hita at balikat ko eh parang susuko na sa sobrang nginig eh.

Pero wala pa rin akong naiintindihan sa binabasa ko. Napako ang tingin ko sa libro, 'yung Holoserica. Kinuha ko 'yon at binuksan ang last page. Wala pa rin, Dear me pa rin ang meron. Bumuntong hininga ako and was about to close the book. Nanlaki ang mata ko dahil sa nakikita ko ngayon. Hindi putol ang message! Nakatiklop lang pala ang last page! "Arrgh!"

"Well, I always save the best for last. You're my last. My ending. No one follows." Namula ang tenga ni Leaf at parang martilyo na pinupokpok sa dingding ang lakas ng kabog ng dibdib niya. Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili sa paghinga ng malalim. Alam niyang hindi siya dapat nagpapadala sa mga ginagawa at sinasabi ni Elm dahil natatakot siyang palagi na lang ganoon ang gawin ng kasintahan sa kaniya.