Tagalog Call Center Novels & Stories

Dahan-dahang tumango si Thalia. Napangiti si Nathan. "Okay, okay. Gets ko na. Hindi ako aalis, promise." Hanggang sa biglang nag-ring ang kanyang cellphone. Napakunot-noo siya. Hindi pamilyar ang numero. Nag-aalangan siyang sagutin ito, pero sa huli, pinindot niya ang sagot. "Hello?" "Kung gusto mong malaman ang totoo, may dapat kang makita," sagot ng boses sa kabilang linya. Hindi niya ito kilala.

pagdepensa ko. "Wala naman kaming sinasabi bakit ka defensive?" sabi ni Ahmad. "Malamang nagtatanong kayo!" sagot ko ng may pagkairita. "Number 19." pagtawag sa'min sa counter. "Ayan na, tara na." pag-aaya ni Ms. Myrtle para kuhanin na namin ang order. Pagkarating namin sa lamesa ay may isang nadagdag. Familiar.

Seryoso nitong pahayag. "Ang drama mo! Sa ibang araw na lang tayo magkuwentuhan. Pasensiya na pero kailangan ko na talagang umuwi ngayon eh." "Oh, by the way, here's my calling card. If ever mabored ka or you need someone na makakakuwentuhan. Don't hesitate to call me. Am always free. I am a one call away friend." Seryoso pa rin ito. Inabot ko na lang din ang kanyang calling card at tahimik na inilagay 'yon sa aking bag.

Adeline’s hands were still trembling as she struggled to adjust the headset over her ears, fueled by pure irritation toward the client. Who could blame her? She had just been cursed out, and despite how long she had been in the industry, she still hadn’t grown used to it. All around her swirled the familiar nighttime symphony of the massive BPO floor in Taguig: the relentless clacking of keyboards, the humming air conditioning that felt ready to burst from the chill, and the overlapping voices of hundreds of call center agents simultaneously pleading, explaining, and bickering with Americans on the other end of the line.

Napaigtad ako sa gulat ng magregister sa screen ko ang isang unregistered number na tumatawag, iyon din 'yong naka isang daang missed calls kanina. Wala akong balak sagutin ito dahil hindi naman talaga ako pala sagot kapag hindi ko kilala kaya hinayaan ko lang na mag ring, maya maya'y tinapos niya din ang tawag pero wala pang dalawang minuto e tumatawag na naman kaya kumunot na ang noo ko. Paniguradong hindi ito ang isa sa mga bodyguards ko dahil hindi naman nila alam ang number ko.

“Puwede mo akong i-text kung may mga tanong ka. Puwede ka ring tumawag pero baka hindi ko marinig ang telepono kapag nasa hardin ako.” Talagang nakahanda nang umalis si Tita Cora nung bumalik sila sa opisina matapos ang lunch break. Nakasukbit na ang shoulder bag sa isang balikat nang tumunog ang celfone. “Hello? A, Gringo, ikaw pala. A, okey. Papasok na ako d’yan.” Nakangiti pa ang may edad na babae nang kumaway kay Rosario bago pumasok sa loob ng private office.

Nahulog na naman ako sa bitag ni Tiffany at alam kong maaari niya 'yong gamitin para lang mapaghiwalay kami ni Thana. Isang malalim na buntonghininga ang agad kong pinakawalan at pagkatapos ay naisipan kong tawagan muna si Thana bago ako umuwi. Ngunit laking gulat ko nang makita ko ang sixteen missed call kagabi na nagmula kay Thana. May kalakip pang apat na mensahe na halos pare-parehong nagtatanong kung anong oras daw ba ako uuwi.

Pumasok kami sa Jollibee at lalong sumigla ang dalawang bata na dali daling pumunta sa second floor, para daw sosyal. Pumunta naman ako sa counter at nag order ng kakainin pero tumunog ang cellphone ko. Flashing Gideon's name on the screen. Tumikhim muna ako bago sumagot. "Yes?" ["Thank God you answered! I was calling you for almost hundred times."] "Bakit?" ["I want to talk to you, let's talk."] "Talk about what?" ["Talk about us."] Matunog akong ngumisi. "Us? Walang tayo assuming ka."