Tagalog Hunter X Hunter Novels & Stories

Third Person's POV HALOS masira ni Juancho ang gate sa bahay ng magkakapatid na Steffano sa Maynila dahil sa lakas ng pagkalampag at paghampas niya. Kasama nito ngayon ang nakatatandang kapatid ni Yareli na si Yasewah na lumuwas nang Maynila kahapon kasama si Juancho at nagbabakasaling mahanap dito ang kanyang kapatid.

Maga ang pisngi, may malaking paso sa kamay, malaking pasa sa braso gawa ng paghaklit sa kaniya ng asawa, at bukol sa ulo na tinamo niya mula sa pagkakatulak nito. “I-I’m tired . . . B-but I love him. H-he saved my life, at nangako akong sa kaniya ko lang iaalay ang buong buhay ko,” aniya na nangangatal ang mga labi. Napatingala at napatapik sa noo si Shamy. “My God, Alessandra! Kalimutan mo na ang pangako mong iyan! Martir ka ba, ha? Physical attack enjoyer ka ba, ha? Iyan ba ang love language para sa ’yo? Wake up!” Kulang na lang ay sampalin siya nito.

I see some saliva coming out form his mouth. Inihagis siya ni Ten sa gilid at umubo ng may kasamang dugo. Sinuntok ni Ten ang mga naka harang sa kanyang naka white. I see flames in his eyes, he is the Ten that I know before. He has no soul, mga sigaw lang ang naririnig ko sa loob ng ground zero.

~*~ Chapter1: Bump Car BREAKTIME nang makasama ni Yrannie Gregorio ang kanyang mga kaibigan na sina Wilma Santos, Edgar Pio, Aries Narro at Mark Adula. Kasalukuyan silang nagpaplano para sa next Hiking nilang magkakaibigan. Kapagkuwan ay nilabas niya ang kanyang listahan, at ang pangatlo nilang pupuntahan ay ang Laguna. "So, Laguna ang next. Agree kayo?" Panimula ni Wilma.

It's around our age at may kasama itong babae sa tabi. "Are you not happy to see me?" Balik na tanong ng lalaki sa kanya. "The one who tortured me those pass 4 years no thanks, Trojan." Sagot niya sa lalaking nagngangalang Trojan at ngumiti ito. "It's for you, Haxielle." "What the hell is problem with ya'll at palagi ninyong sinasabi para sa akin ito?!" Sigaw niya at inayos ang damit niyang nagkapunit-punit na. Some force is trying to stop me para pumunta sa kanya.

napaubo ako ng dugo dahil bigla akong hinataw ng baseball bat ng tauhan nito sa likod. "Well, well, well.. na surprise ba kita?" parang demonyo itong ngumisi.. "Ano ang nagawa naming kasalanan sa iyo para ganituhin mo ako..?" hindi maitago ang hinagpis sa boses ko sa tuwing maaalala ko lahat ng hirap namin sa mga pananakot niya.. "Ang hirap magpaliwanag kung paulit ulit." tinanguan nito si Alcantara kaya lumabas ito saglit at pagbalik ay halos mamanhid ako sa nakita..

Magkahugpong pa rin ang pag-aari nila, agad niyang ipinatong ang puwetan ng dalaga sa mataas na bagay. "It's my turn now Honey. Gusto kong may mabaon kang alaala sa akin 'pag natapos ang lahat. I love you Hailey and I always do,"makahulugang anas ng binata. Mayamaya'y malaya ng gumagalaw ang ibabang bahagi ng binata, halos mapuno ang buong kagubatan sa tunog ng salpukan ng kanilang katawan. Manaka-naka silang nagpapalitan ng halik.

Pinuno ko ang maliit na bowl at nagsimula nang kumain. Binuksan ko ang iPad ko at pinanood ang Spirited Away, ilang beses ko na itong napapanood pero parang bago pa rin tuwing papanoorin ko. Buti na lang nagpakabit ng wifi sila lolo't lola. Ang mahal nga dahil nasa bundok kami pero ginastusan pa rin nila. Malakas ang signal ng wifi kahit nasa bundok kami, kaya naman madalas akon manood ng mga pelikula tuwing walang kailangang gawin na importante. Habang kumakain ay nanonood, narinig ko ang tahol ng aso namin na si Minchi, isang golden retriever.

dagdag na tanong ko pagkatapos ay napataas at baba ang tingin ko sa kaniya. "Don't try to fool me. Ikaw si Margot Del Real-" Napatigil siya sa pagsasalita nang humagalpak ako ng tawa. "Margot your ass! I'm Zariyah Montana Del Real. His middle child, at mukhang nagkamali ang mga tauhan mo sa pag-kidnap," sunod-sunod kong sabi habang natatawa pa rin. "Mga tanga!" dagdag na sabi ko pa.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.