Tagalog Message For Friend Novels & Stories

Pwede bang siya lang ang mag-enjoy sa buhay niya? ME: Okay, wait nyo ako dyan. Yun ang message na ipinadala ko sa group chat. First time kong lalabas ulit kasama ng mga kaibigan ko, pagkatapos naming gumradweyt. Magkakasunod ang chat na dumating, tuwang tuwa sila nang sabihin kong sasama ako sa kanilang manood ng sine. Hindi ko tuloy mapigilang mapangiti.

"Sige sige. Add na kita." Tapos maya maya di na sya nagreply. Nag open nalang ako ng messenger para icheck kung may pasok ba kami bukas o assignment man lang. May nag notif naman habang nagscroll na ko sa messenger ko. Hindi ko binasa pero nakita ko yung logo. Kaya inopen ko f******k app ko. May nagfriend request sa akin. Di ko sya kilala. Meron ding biglang dating na notif from messenger at nakalagay Harry Tan wants to sent a message. Sya rin yung nag friend request sa kin kaya naman sinilip ko chat nya.

“Tse! Magtigil ka nga dyan baka marinig ka” “Alam mo Friend kung hindi mo rin lang naman sasagutin, ibigay mo sakin yang si Mister Yummy nang magkakulay naman ang buhay ko, Share your blessing friend!” wika nito sabay paypay ng kamay sa sarili. Napatawa sya sa sinabi nito. “Sira hindi naman nanliligaw sakin yan, tsaka hindi pa ako ready sa mga ganyang bagay”

Naghintay muli si Shun sa response niya pero wala pa rin. [Kris please! Sagutin mo naman message ko. I'm sorry kung nasaktan kita, nasasaktan din ako.(Sent to Kris)] [Kris, Kris mahal mo pa ba ako?(Sent to Kris) [Sagutin mo ako, pakiusap! Puntahan mo ako mamaya, wala na akong paki kung ano ang mangyari basta sasama ako sa'yo.(Sent to Kris) [How I hope you can read my message, I wait for you. Please forgive me!(Sent to Kris)

Send him a message. So I did. Hi, Engineer Alonzo| Masyadong obvious na trying hard. Natawa ako at binura iyon bago nagtipa ng bagong mensahe. Hi! I just want to thank you for inviting us over for dinner. Sorry din kay mama kung ang dami niyang tanong. Thank you ulit! Ibababa ko na sana iyon nang biglang nagbeep iyon dahil sa reply niya.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Mukhang hindi na yata babalik. Sinubukan ko ring hagilapin ang text message sa akin ni Helios. Kaya lang ay wala naman akong natanggap. Mukhang busy yata siya para hindi ako ma-message. Sabagay ay marami naman siyang ginagawa. Panigurado ay siya rin naman ang susundo sa akin pauwi mamaya. “Your friend didn’t come back,” basag nito sa katahimikan. Tumango lang ako sa naging pahayag niya, at natawa nang mahina. “Baka kumain pa roon.”

Namamaga na rin kasi ang mga mata ko kakaiyak. "Huwag mo akong kakalimutan i-message, ah! Dapat hindi tayo mawawalan ng connections sa isa't isa! Bestfriend mo ako habambuhay kaya huwag na huwag mo akong kakalimutan. Sana makahanap ka ng kasiyahan sa ibang bansa. Malay mo, meron." Mahigpit nya akong yinakap. "Balik ka agad after 2 years, okay? Magpagaling at magpalakas ka."

bulalas ko, natahimik siya. "Basta ipangako mo, aalagaan at babantayan mo mula sa malayo ang kuya mo, I-message mo ako sa ibibigay kong account, ikaw lang friend ko," bilin ni ate. Umiiling ako, natatakot ako kapag hindi ko alam ang nangyayari sa kanya kapag lumayo siya.

Tunay na kaibigan. Sabi nga nila, "A friend in need is a friend indeed." Kaya siya talaga ang tunay na kaibigan. Binuksan ko ang computer. May lumabas na mensahe: "Simula na ang oras ninyo. Kailangan ninyong matapos ito bago mag-alas singko ng hapon. Isa pa, Elena, gusto sana kitang makausap ang kapatid mo. Sabihan mo siya."