Novel & Cerita Tagalog Of Eclipse

Mukhang maglalaho na ito anumang oras. Sa mga sandaling ito, isang lalaki na nakaitim ang biglang lumitaw sa may malayo. Ang lalaki ay nakatago din kasama ng mga bituin sa kalangitan. Sa hindi malaman na dahilan, ang nakaitim na lalaki at biglang sumigaw sa kinaroroonan ng Ancient Eclipse Dragon. “Ang tanging iniisip mo lang ay ang tumakas hanggang sa mga sandaling ito? Hindi ka ba nahihiya nung sinabi mo na mula ka sa lipi ng mga purong mythical beast?”

May magagawa ba kami? Kung dadating man sa puntong 'yon, lagi mong tatandaan na andito kalang sa puso ko, hinding hindi ka mawawala dito. Tulad ng araw at buwan kung hindi man maaring magsama. Sa kadahilanang ang araw ay sumisikat sa umaga at ang buwan naman ay tuwing gabi. Lagi nating tatandaan lahat ay may paraan dahil dadating ang panahon na magpapakita ang tinatawag na Eclipse na siyang pupuna sa pagmamahalan ng dalawang pinagkaitan ng tadhana.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

O baka isang babala na kailangan kong paghandaan nang maaga? “Alam ko kung anong tumatagpo ngayon sa isip mo, Esmeralda? At alam kong tama ka. Kilala mo na ako, kaya hindi ko na kailangang magsinungaling sa iyo. May bagay na nakita ang mga mata ko, sa susunod na Bilog ang Buwan. It was, Blood Full Moon. Kung saan, mas malaki ang buwan kaysa sa nakasanayan nitong laki, at liwanag. It was something unusual in my vision. Dahil ang buwan ay lalaki ng Doble, kaysa sa inaasahan nitong sukat.” alam kong magkakaroon ng Bloody Full Moon, ngunit hindi ko alam na mas lalaki pa ng Buwan, kaysa sa inaasahan ko. Ang alam ko lang, magbabago ito ng kulay, at tatagal iyon ng halos siyam na oras.

Isang lugar na sa isang iglap pa lang mawawala na ang iyong problema, iyon nga lamang nakakalungkot pagmasdan kung nakikita mo na wala ng puno sa mismong kalsada. Kaso ang nakakamangha ang pula nitong lupa. Kaya pala tinawag na Pulang-Daga ang dagat sa may Paracale na dinadayo ng mga nakararami. "Maraming salamat sa inyo." Napabalik lamang ang aking diwa nang makita ko si Laishia na nakatingin na sa amin. Inakbayan ko lamang siya habang si Daxon naman ay nanatili lamang sa posisyon nito. Nakamasid din sa malawak na parte ng bundok at may dagat sa pagitan nito.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

May malalim na hininga sa dulo ng mga katagang kanyang binitawan. Nag-alala siya? This time ay walang Eli na nabanggit, wala rin ang pangalan ni Papa. Siya talaga ang nag-alala. Pinigilan kong matawa dahil sa kilig at baka isipin niyang pinagtitripan ko lang siya. "Matulog na tayo. Bukas, dadaan pa tayo sa mansiyon bago bumalik sa isla." Sabay pa kaming pumasok sa bahay at hinatid pa ako hanggang sa pintuan ng kwartong aking tutulogan ngayong gabi.

"may kasabihan na. Ang buwan at araw ay magkasintahan. Sobrang mahal na mahal nila ang isa't isa. Dahil sa ginawang pagbabahagi ng diyos sa lahat ng meron sa mundo gaya ng hayop at tao, tubig at lupa, saka marami pang iba. Nag isip ang diyos kung pano magliliwanag. Kung pano magkakaroon ng araw at gabi. Kaya doon niya pinaghiwalay ang dalawa. Pero sa kabila ng paghihiwalay nila. Dumarating parin ang panahon na pinagbubuklod sila. Kahit na magkalayo pa ang agwat nila. Gumawa ng paraan ang buwan para magtagpo sila ulit ng araw. At alam mo kung ano yun? Nagiging Solar Eclipse sa tuwing magtatagpo ang landas nila.."dinungaw ko siya at nakita kong nakapikit ito at umiiyak. Hindi ko alam kung baki

Abala naman si Elijah sa kanyang mga kagamitan at tinitingnan kung may kulang pa ba. Nakatanaw ako sa labas at kaunting buwan lang ang nakikita ko dahil bukas ay bagong buwan na. It will be darker than eclipse. Nakatingin ako sa ibaba at may mga nakikita naman akong mga kawal doon na rumuronda. Patuloy sa pagbagsak ang niyebe. Itinapat ko ang aking kamay sa salamin ng bintana at ramdam ko ang lamig doon. Nang inalis ko naman ang kamay ko doon ay nag-iwan ito ng marka.

Inabot nito ang binalatang mansanas kay Michelle, bago nagpaalam. “Tama si Mr. Esperanza. Lumalalim na ang gabi, kailangan mong magpahinga nang maaga. Magpagaling ka kaagad, ha? Mauna na ako,” paalam nito sa kaniyang kasintahan. Tumugon naman ng isang tipid na ngiti si Michelle. Aniya, “Mag-ingat ka.”