Tagalog Scary Story の小説・ストーリー

Biglaan pa! Babalik na sana ako ng kwarto ko ng mapansin kong nakaupo sa gilid ng hagdan si Spencer na tila natatae. "Hey, bakit ka nandyan" tanong ko sa kanya. "Natatakot ako" biglang sagot niya. "Malakas na bagyo ang kumuha sa mom and dad ko kaya tuwing malakas ang ulan, hindi ako makatulog kasi baka kuhain din nila ako"

“Baduy.” “Nope.” Isang mapang-asar na ngiti ang kumurba sa kanyang labi. “Tragic story. And oh! Suspense, thriller at medyo brutal rin pala. Gusto mong malaman kung ano ang ending?” Mas lalo siyang ginanahan nang kumunot ang noo nito. “Chinop-chop ng bidang babae ang katawan mo bago itinapon sa Manila Bay—Oops! Spoiler.” Biglang nanlaki ang mga mata nito at parang nagimbal sa sinabi niya. Hindi niya tuloy napigilang humagalpak nang tawa dahil nawalan ng kulay ang mukha nito. “Just kidding.”

giit niya pa. Bahagya naman akong kinilabutan dahil doon. It's still morning time but we were talking about that alay which is for me ay para sa mga patay or something na creepy! Matteo was giving me a heart attack ng dahil sa mga pinagsasabi niya! "Are you scared?" Lucas asked me. He whispered that directly to my ears kaya naman napatingin ako sa kaniya. "I d-don't like spooky stories...it's scary," I answered.

“Unlock it!” “Shit!” I heard him curse. “I forgot the key inside.” My eyes widened. “W-What?!” "Sumilong muna tayo roon!” “What?!” Wala akong nagawa nang lumapit siya sa akin at ginamit ang mga kamay para takpan ang bahaging ulo ko. Tumakbo kami sa waiting shed at doon sumilong. Damang-dama ko ang malamig na tubig ng ulan sa buong katawan ko.

Tunog lang ng kalikasan ang aking naririnig. Kumuha ako ng isang palaso at inilapat yun sa aking pana. Dahan-dahan ko iyong hinila. Pagdilat ko ay ang tanging palayok sa ibabaw ng ulo ni Ama ang nakikita ko. Mabilis kong binitawan ang palaso. Mabilis itong lumipad sa ere. Napapikit ako dahil sa takot, na baka, hindi ko natamaan ang palayok. Pero ng magsigawan silang lahat ay agad akong dumilat. Bumungad sa aking paningin ang basag na palayok na bumagsak na sa lupa at ang panang diretsyong tumama sa puno na nasa likod ni Ama. Napatamaan ko ang palayok! “Mabuhay si Palan-taw!”

Singit ni Diego. "Luma na 'yan." "Hoy, Xienna. Old but gold. Ang ganda kaya ng horrors." Angil naman nito sa akin. "Horror, horror. Hindi naman totoo mga multo, gumagawa lang kayo ng mga bagay na kinakatakot n'yo." "May tao sa likod mo! nakaputi!" "Talaga? Baka nasa likod mo? Ayan oh, naka-sabit sa balikat mo."

This is a freaking joke! Tila nasamento na ako sa aking kinatatayuan. Hindi ko alam ang gagawin dahil tila ba ang mga kulay pula nilang mga mata ay sinasamento ang aking katawan. I am scared! I am scared for my life and my parents. Ngayon lang ako kinilabutan ng ganito sa buong buhay ko. Someone wake me up. This is a nightmare!

Umiling lang. "Paalala lang, Aya. Alam mo naman kung saan tanyag ang lugar na ito. El Canto, kinuha sa salitang engkanto. Kapag lagi kang ganyan, baka ka maengkanto!" "Cambelle naman. Alam mo namang takot ako sa ganyan. Sa kubo ka matutulog mamaya!" singhal ko. Hindi ako takot sa mga taong asal-hayop, ngunit pagdating sa mga engkanto at iba pang elemento, bahag ang buntot ko.

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”

Napangisi ako para asarin siya pero agad na kumunot ang noo niya at muling nagsalita. "Don't get me wrong. I'm just concerned, lalo na at may aswang sa lugar na ito," dagdag na sabi niya. Imbis na matakot sa sinabi niya ay hindi ko napigilang matawa. "Really? Aswang?" natatawang sabi ko. "Do you think maniniwala, at matatakot ako d'yan? They don't even exist! Kakabasa mo 'yan ng libro!" dagdag na sabi ko pagkatapos ay inirapan siya.