Tagalog Scary Story นิยาย & เรื่องราว

Sa tingin nito ay nagmumula ito sa sinusunod na kahoy, na amoy niya rin ang iniihaw na isda. ‘Parang nasa horror movie ako Ngayon, nakakatakot talaga. Gusto ko ring umatras na lang at bumalik sa sasakyan ngunit kailangan ko munang mahanap si Señorito... Lagot talaga ako kay Señorita kapag nawala ang binatang yun. ’ Saad nito sa kanyang isip. Muling nagpalingalinga ang dalaga kasunod ng pagkawala ng sunod sunod na buntong hininga. Ramdam niya na pagbilis ng puso. Kinakabahan talaga siya.

Tahimik lang si Kael, pero hagip ng mata kong nakangiti siya habang nanonood. Pagkaraan ng ilang eksena, nagsimula na ‘yong mga jumpscare. ‘Yong biglang may lalabas sa likod ng pinto, may umiiyak na bata sa dilim, may multo sa bintana. “Aaaah!” Napatili ako at wala sa sariling napakapit sa braso ni Kael since kami na ang magkatabi. Narinig kong natawa si Ara. “Lira! Kalma lang! Wala pa nga sa climax!”

CHAPTER 1 Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! " What is that noise? " Carlo ask?. " I dont know maybe some animal over there." Pabirong sabi ni Myla wala naman itong narinig. Ang sigaw na ito ay laging naririnig ni Carlo saan man siya magpunta. Kahit sa kanyang pag iisa naririnig niya ang isang mahiwagang sigaw. Sigaw na umalingawngaw na parang tinataga, sinasaktan. Minsan nanaginip si Carlo nakita niya ang isang lalaki na tinataga at pagkatapos hiniwa hiwa ang mga laman nito at ipinasok sa isang oven . Hindi lang isang beses na napapanaginipan niya ito halos gabi gabi. Pati ang naririnig niyang mahiwagang sigaw ay halos oras oras na niya itong naririnig mula pa noong nagkaisip na siya. Bata pa siya

Kaya tumayo siya kahit hatinggabi na, kahit nanginginig siya sa dilim ng hallway. Paglabas niya, puro anino at katahimikan ang bumungad. Parang horror movie intro ang peg. Lahat ng ilaw ay patay. Kahit ang electric fan sa sala ay huminto na. "Huhuh! Kakatakot naman dito! Ang dilim! My greatest fear! Pero kakayanin ko para lang sa plano ko istorbohin si Kuya pati ang bitch na iyon pag umuwi na siya!" Mahinang bulong niya, pero halatang nanginginig.

"I know, and I’m a fvcking idi0t for that. I was just so scared... When I woke up, everything was foreign, and the only anchor I thought I had was Beatrice. But I was wrong. So d*mn wrong.” "Talagang maling mali ka!” pahiyaw ko nang asik sa gitna ng hagulgol ko. “Maiintindihan ko pa… k-kung susupladuhan mo ako… p-pero ’yung makipaghalikan ka pa sa ex mo… hindi mo ba alam ang pakiramdam na magselos, ha?!"

Nanlalamig ang buo kong katawan at pakiramdam ko ay aatakihin na ako sa puso dahil sa sobrang takot. Hindi ko kayang maipaliwanag ang mga nangyayari. I never believe in ghost, monsters and any supernatural beings. They are just from folklores and tales from ancient times. Pero ano itong nasa paligid ko? I can attest that this is not human, no human can be tall as her even in the world record.

she said proudly. Mas lalong kumunot ang noo ni Kuya Lucky dahil sa pinagsasabi ng kapatid. “Where did you get that idea, Hope Catherine?” masungit na tanong niya. “I heard it sa classmates ko. They're talking about aswang, white lady, and tikbalong. Scary daw 'yon I think.” He winced at her. “It's not tikbalong. TIKBALANG.” Umirap lang ito sa hangin. “Same sound though.”

Naramdaman kong, sumabay na pala siya sakin bumaba. "Tulog na si RZ, anong papanuorin natin?" Tanong ni daddy "Horror," chorus na sabi namin nila mommy, love, at Jeff "Ayoko Ng horror," pag kontra ni Pat sa sinabi namin "Mahal, Ang enjoy kaya," Pangangatwiran naman ni Jeff "Paskong pasko, horror? Seryoso ba!? Tapos na Halloween!" "Don't worry Mahal, pag may jump scare, pwede ka naman magtago sa likod ko."

nanginginig kong sabi. I have been scared of the darkness since I was a kid. It started when my sister and brother locked me in the basement for an entire day. Takot na takot ako sa dilim, pero nakakayanan ko namang makatulog sa gabi kahit nakapatay ang ilaw. That’s how I started to appreciate the darkness. Pero tuwing nangyayari ito—bigla na lang namamatay ang ilaw, lalo na pagkatapos ng isang masamang pangyayari—hindi talaga ako mapakali. Natatakot talaga ako nang sobra. “Mi amor, close your eyes and take a deep breath, okay? Hindi kita bibitawan, nandito lang ako. Okay?!”

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.