Tagalog Sermon About Encouragement Novels & Stories

imbes na pasalamatan ito ay katakot-takot na sermon ang ibinigay n'ya sa lalaki na s'yang dahilan ng pagtaas ng kilay ni Audrey. "See? Hindi ka talaga magpapasalamat, instead senermonan mo pa ako. Kaya ayoko na lang sabihin sayo, hmmmmm!" himig nagtatampo na sagot nito sa kan'ya. Nagbuga s'ya ng hangin at pinagkrus ang mga braso sa dibdib.

Tinitiyak ko pa naman na punong-puno iyon ng katas at napakatamis pa. “You know what, Niah, I easily understand your insight about this thing.” Ngumiti ito. “In fact, pare-pareho lamang tayong empleyado rito, saka alam ko rin na nagtatrabaho ka nang masigasig upang iahon ang iyong pamilya sa kahirapan kaya naiintindihan ko ang nararamdaman mo.” Dinampot niya mula sa kaniyang bag ang isang maliit na hugis parisukat na naglalaman nang makapangyarihan na salita ng Diyos. “'Donʼt be afraid, just believe', says in Mark 5:36.” Ibinigay niya ito sa akin. Manghang-mangha ako sa disensyo rito at itoʼy gawa lamang sa isang tabla.

excited na sabi ni Ebyang na kasama n'ya sa pagtatrabaho sa gulayan. "S-Salamat Ebyang ha pero hindi ba nakakahiya sayo?" may pag-alinlangan na tanong n'ya rito. "Ay gaga bakit ka naman mahiya aber? Iisang lugar lang tayo at ang mga tao dito ay nagtutulongan kaya kung may kailangan ka huwag kang mahiyang magsabi dahil kahit papaano may tutulong sayo dito," sermon nito sa kan'ya.

This time, nakafocus na talaga sa mata niyang matulis ang tingin sa akin. “Sira ka ba? Kung panay ang lakad mo habang umaagos ang dugo jan sa dibdib mo, hindi pa tayo nakakarating sa camping area, ubos na ang dugo mo.” Sermon na naman niya. Hindi naman ako mortal kaya hindi ako mauubusan ng dugo. Pero bakit nga ba may dugo ako??

Si sir Jem ang nagsalita kaya kailangan kong sumunod. "Let's bow our head, close our eyes and feel the presence of god!" Everyone close their eyes and wait for me to say my prayer, I just look at them for a second before I say my prayer to god. "Lord God we thank you for all the blessings na patuloy mong ipinagkaloob sa bawat isa sa amin, humihingi kami ng kapatawaran sa aming mga pagkakasala, nawa'y mabigyan mo kami ng talino, kalakasan ng pangangatawan para magampanan namin ang aming tungkulin, ituro mo kami sa tamang landas at ilayo mo po kami sa kahit anong sakit at kapahamakan ito po ang aming samo at dalangin sa tanging pangalan mo Jesus, Amen!" Pagtatapos ko sa panalangin na kaagad si

Ilang rolyo na ng tisyu naubos niya. "Salamat," "Last na 'yan Eli ha? Tigilan mo na siya. Halata naman siguro na wala na siyang balak pa makipag balikan sa'yo, nakahanap na nga ng bago. H'wag ka nang umiyak dahil lang sa gagong 'yon." Sabi ko sa kanya "Walang mapapala ang pag-iyak mo dahil sa kanya. H'wag kang maging mahina. Ipakita mo na kaya mo mag-isa at kaya mo mabuhay ng wala siya." Dagdag sermon ko sa kanya.

Nagtimpla na rin ako ng gatas para magisawan ako. Matapos 'yon, naligo na ako agad para makadalo ako sa misa ng alas otso. Pagkarating ko sa may simbahan, pumasok na ako agad sa loob. Hindi naman gano'n karami ang tao. Sa kalagitnaan ng sermon ni Father, para bang sinagasaan ako ng malaking truck dahil patama ito sa akin. Ang turo kasi ni Father ay patungkol sa pagsunod sa magulang.

Nakita ko na gumawa siya nang barrier na gawa sa tubig para saamin dahil ginamit ni Third ang kapangyarihan niya laban saamin “Nasisiraan kana ba Third?! Maaaring si Katanaya ang tamaan mabuti at nakagawa ako ako nang barrier!” Sermon ni Zion na ikinatigil din ni Third “Kalimutan na natin yun ang mahalaga nasaakin na siya. Ayos ka lang ba?“ baling nito saakin kaya tumango ako sa kaniya “Katanaya!” naatingin ako kay Third at nakita ko na siyang umiiyak

Nakakain na rin siya ng tanghalian na inihanda nito. Kasalukuyan ay kausap niya ang kapatid na abala ngayon para sa magaganap mamaya. Bulyaw ang natanggap niya rito pero wala siyang lakas para makipagtalo dahil hindi pa rin maganda ang pakiramdam niya. "Your presence is highly appreciated here! Kahit iyon lang ay ibigay mo naman sa mga empleyado mong abala rito." Sermon pa rin ng kapatid.

Naikuwento ko sa kaniya ang nangyari sa aking tatay at kay Byeongyun, pati na rin ang aksidenteng nangyari kanina, kung bakit namamaga ang aking mga pisngi at kung bakit ako umiiyak. “The best way to solve your problems is to talk to them. There’s no other best way other than that, Mexico,” mahinahon niyang sabi sa akin. “Hindi ko pa kaya,” nauutal kong sabi. Bumuntong-hininga siya bago siya muling nagsalita. “Do you want some power hug from Bavi? Trust me, it will work,” masigla niyang sabi saka niya ako nginitian nang malapad.