Novel & Cerita Tagalog Sermon About Encouragement

He'll ask questions na kapag hindi niya nakukuha ang gusto niyang sagot ay dinadagdagan pa niya. Ako ang naaawa sa presentors, tinutulungan na rin ito ni Gear kapag may hindi na talaga ito masagot. Chrome even gave suggestions. Parang thesis defense ang nakikita ko ngunit mas katakot-takot ito. Laking pasalamat ko na lang na secretary niya ako.

si Engineer Sandro may meeting Kasi sila sa isang kompanya rito sa US. Ganoon ba? Sige lovely magpahinga kana Muna para magkaroon ka Ng lakas. At bukas ay panibagong buhay Ang haharapin mo at sasamahan kita. Maraming salamat Mary Joy Hindi ko alam Ang gagawin ko Kong Wala kayo ni Joel. O.... sige na baka magdradrama ka na Naman ha... Sige magpapahinga na Muna ako.

May diin ang bawat salita niya. Pinunas niya ang pawisang mukha at saglit na huminto sa pagsasalita habang iginagala ang mga mata sa mga taong naroon at tahimik na nakikinig sa sermon niya. "Tanungin nga po natin ang ating mga katabi kung nananalig sila sa Diyos, na ang problema o pagsubok na kinakaharap ay kaya nating lampasan," nakangiting sabi niya, inilahad niya ang dalawang palad. "Tanungin po natin ang ating mga katabi, nananalig ka ba sa Diyos na ang lahat ng problema ay kaya nating lampasan sa tulong Niya?"

pilosopiya kong sagot at akmang aalis na ng maisip kopang-inisin. "Oww teka!!? may idadagdag kapa ba na sermon mo ngayong araw kamahalan?!?? " pasuwal ko sa kanya. Tumalim ang tingin nito at kita ko ang pagtagis ng mga bagang nito...

Literal na wala sa mood at inaantok na. "Kanina ka pa nakalabas ng school, dapat ay kanina ka pa nasa bahay. Kapag ganiyan na maaga kayo pinauwi, dapat ay maaga ka ring uuwi ng bahay ninyo," sermon ni Haris, pero sinamaan ko lang ito ng tingin. "Anong oras na at nandito ka lang pala? Kanina pa nag-aalala sa 'yo ang mga tao sa bahay."

Alam kong sermonan na naman ako nito kapag nalaman niyang nagpaka-busy na naman ako. At hindi nga ako nagkamali. "Bestie, ano ba?! Hindi ka na pwedeng maging superwoman! Malapit ka nang manganak! Dapat nagpapahinga ka na!" sermong bungad niya nang makita ako. Napabuntong-hininga ako. "Lancy, ilang linggo na lang at tapos na rin ito. Gusto kong tapusin ang trabaho ko ng maayos."

Kung sinagot ko pa iyon ay baka wala na akong natutuluyan at trabaho. Grabe 'yung sermon niya. Halos umagahin na kami dahil doon pero worth it din naman dahil ilang araw lang ay may binigay siya sa akin na card. Aniya ay gamitin ko para rito sa bahay at hindi sa personal na kagustuhan. "Mas mahirap mag-jeep sa lagay mo na maraming dala mamaya," aniya at nauuna na lumabas sa pinto.

Naalala ko tuloy ang isa niyang iconic na sermon: “Alam kong napakaganda mo, pero may igaganda ka pa. Iyan lang ang sandata mo sa lahat ng laban. Dapat pagbutihin mo na.” Ang nanay talaga, parang motivational speaker na may halong beauty consultant. Hindi ko alam kung saan niya napupulot ang mga linya niya—baka sa mga nobela, teleserye, o baka may secret masterclass siyang inattendan tungkol sa pagiging fierce. Pagkabihis ko, nag-message naman si Rico. “May lakad ka ba ngayon? Nood naman tayo ng sine.”

Gusto niya talagang makita o makausap ang mga anak niya, kahit na sandali lang. Mabilis na nagsilapitan ang dalawa pa at inalalayan siya. “Kath ano ka ba naman. Huwag mong pwersahin ang sarili mo. Hindi ka ba nakakaintindi? Kailangan mong magpahinga.” sermon sa kaniya ng kanyang in ngunit hindi niya ito pinansin.

seryosong sermon ni Solvia, puno ng inis at pag-aalala. Halos nanginginig ang boses nito habang nagsasalita, halatang hindi lang basta sermon kundi tunay na pagkabahala. Napasimangot na lang si Dia. “Oo na, magte-thank you ako mamaya. Pero after nun, wala na talaga. I mean it,” aniya, kahit na sa loob-loob niya ay alam niyang baka hindi niya kayaning panindigan iyon kapag kaharap na niya si Paul, pero talagang susubukan niya!