Tagumpay Natin Lahat Novels & Stories

Sya ay nakaramdam ng saya at sya'y ngumiti. “Sana… Dumating ang araw na maging magka-kaibigan kaming lahat.”

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon. "One for all, all for one!"

Mas lalo naman nila akong niyakap. “Sssshh, it's okay, naiintindihan ka namin. Alam namin na ang hirap sa ‘yo ng lahat. Kaya rin kami napunta doon para ipaalam sa ‘yo na nandito lang kami. Hinding hindi ka namin iiwan.” “Yeah, para na tayong magkakapatid na tatlo. Walang iwanan.” “Thank you girls. Thank you..”

Tumayo si Queen akala ko kung anong gagawin pupunta lang pala sa likuran namin pareho kaming inakbayan. “Group hug,” magpanabay naming sambit at malakas na nagtawanan.

Ano kaya ang buhay naming lahat? "I am proud of you anak. Hindi mo kailangan na madaliin ang lahat, Nazi. Marami kaming naniniwala sa kakayahan mo anak. Kaya wag na wag kang mawawalan ng pag-asa. Keep on fighting. Lahat ng bagay ay mahirap talaga sa umpisa anak. But when you did your best, either you fullfill it or not. Basta ginawa mo at alam mo na wala kang tinatapakang ibang tao. Napaka sarap sa pakiramdam." I hug him tight and cry. Dati sobra akong na-pressure. Ang gagaling ng mga kapatid ko at para bang bawal akong pumalpak.

Hindi naman diba? Lagi kaming nasa likuran ng bawat -isa. Sandalan sa tuwing napapa-disaster ang lahat. Ahahaha. Sinusuportahan at ginagabayan sa tamang landas ang friendship namin. @Death Wish

“Ma, tingin ko tama si Aunty Joan. Mas mabuting maghintay tayo dito!” Pagkatapos itong pag-isipan, umupo si Ben at sinabi, “Ang pinakamalala dito, baka mamatay tayong lahat! Kapag napatay sila ng kalaban, hindi rin tayo makakawala!”

Itinaas naman ng lahat ang mga baso nila kaya nakisabay naman ako. “Cheers!” sigaw ng lahat at pinagbangga ang mga baso. “Umangat ang ranggo natin dahil sa kooperasyon ng bawat-isa kaya magpasalamat tayo sa ating mga sarili dahil hindi tayo natakot at nagawa natin ang best natin,” sabi ko na kinatango naman ng lahat. Muli, pinagbunggo ulit namin ang mga baso na hawak namin.

"Mabuhay sa inyong lahat! Ako si Ate Allison at masaya akong mapaisa sa Tayo programa at makita kayong lahat dito ay masayang-masaya, at nakakataba sa puso na makita namin kayo na may kagalakan. Masaya kaming kayong tulungan namin ang lahat. Sana ay lubos ko kayong makilala lahat! At dito ay lahat Tayo ay muling tatayo!" Nagpalakpakan naman silang lahat sa kahit maikling talumapating aking sinabi at napangiti naman ako, hindi dahil sa palakpak nila, kung 'di dahil sa mga mata at mukha nilang kitang-kita ang saya sa kanila. Ito ang pinakamasarap na makita kapag nakakatulong ka, ang totoo nilang ngiti na minsan lang natin makikita dahil para sa napakahirap nilang buhay, sa mapait nilang mga na