Tagumpay Natin Lahat Novels & Stories

" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon. "One for all, all for one!"

Mas lalo naman nila akong niyakap. “Sssshh, it's okay, naiintindihan ka namin. Alam namin na ang hirap sa ‘yo ng lahat. Kaya rin kami napunta doon para ipaalam sa ‘yo na nandito lang kami. Hinding hindi ka namin iiwan.” “Yeah, para na tayong magkakapatid na tatlo. Walang iwanan.” “Thank you girls. Thank you..”

Tumayo si Queen akala ko kung anong gagawin pupunta lang pala sa likuran namin pareho kaming inakbayan. “Group hug,” magpanabay naming sambit at malakas na nagtawanan.

Ano kaya ang buhay naming lahat? "I am proud of you anak. Hindi mo kailangan na madaliin ang lahat, Nazi. Marami kaming naniniwala sa kakayahan mo anak. Kaya wag na wag kang mawawalan ng pag-asa. Keep on fighting. Lahat ng bagay ay mahirap talaga sa umpisa anak. But when you did your best, either you fullfill it or not. Basta ginawa mo at alam mo na wala kang tinatapakang ibang tao. Napaka sarap sa pakiramdam." I hug him tight and cry. Dati sobra akong na-pressure. Ang gagaling ng mga kapatid ko at para bang bawal akong pumalpak.

Hindi naman diba? Lagi kaming nasa likuran ng bawat -isa. Sandalan sa tuwing napapa-disaster ang lahat. Ahahaha. Sinusuportahan at ginagabayan sa tamang landas ang friendship namin. @Death Wish

“To serendipitous beginnings and eternal joy.” Nag-clink kami lahat—isang masayang tunog na parang selyo ng camaraderie. Umupo kami sa buhangin, malamig sa ilalim, habang ang mga bituin ay nagsisimulang magningning sa ibabaw namin.

unti-unti ko nang natatanggap na lahat kami may kasalanan. We stayed in that position, crying and sobbing as we let our emotions out of our heart. Lahat ng sakit na aming nararamdaman ay inilalabas namin sa pagluha. Ngunit, alam kong kahit na lumuha man kami ng milyon milyong balde, hindi na namin maibabalik pa ang nakaraan para itama ang lahat ng aming pagkakamali. The only thing that we can do is to face what's waiting for us in the future.

Tuluyang bumagsak ang luha ko. Masakit pa rin ito kahit na tanggap ko na noon. Masakit kapag naaalala ko ang mga pinagsasaluhan namin at mga pangarap na binalak naming abutin. "Wish you all the best, sana maging masaya na tayo sa buhay na tatahakin natin." Tumayo ako at ngumiti kahit pa may luha sa mga mata.

“Ma, tingin ko tama si Aunty Joan. Mas mabuting maghintay tayo dito!” Pagkatapos itong pag-isipan, umupo si Ben at sinabi, “Ang pinakamalala dito, baka mamatay tayong lahat! Kapag napatay sila ng kalaban, hindi rin tayo makakawala!”

Itinaas naman ng lahat ang mga baso nila kaya nakisabay naman ako. “Cheers!” sigaw ng lahat at pinagbangga ang mga baso. “Umangat ang ranggo natin dahil sa kooperasyon ng bawat-isa kaya magpasalamat tayo sa ating mga sarili dahil hindi tayo natakot at nagawa natin ang best natin,” sabi ko na kinatango naman ng lahat. Muli, pinagbunggo ulit namin ang mga baso na hawak namin.