Tagumpay Natin Lahat Novels & Stories

natatawa kong sabi "ouch! ang sakit naman nun!. pero totoo naman, pagdating sa pag-ibig lahat talaa nagiging tanga. Lahat hindi makakaligtas sa sakit. Kahit ano pang estado mo sa buhay. " dumiretso kami hanggang makaupo kami sa restaurant. Panandalian kaming huminto upang umorder. Habang kumakain kami, naging mas magaan ang usapan. Hindi na kami nagmamadali, parang ang mundo ay tumigil saglit para magbigay daan sa amin na magsama sa isang simpleng kainan.

Humigop ako ng kape, ngumiti, at sa loob-loob ko— Ganito pala ang pakiramdam ng simula. Hindi magulo, hindi maingay. Kundi puno ng pagmamahal. Ito ang klase ng friendship na hahangarin ng lahat. Yung sabay-sabay kayong mangarap, sabay-sabay bumagsak kung kailangan pero mas madalas, sabay-sabay ding bumangon. If we fail, we all fail. If we succeed, we all succeed.

Lahat sila ay mga nakangisi saakin at may iba na masa ang tingin saakin. Isa, Dalawa... Sampu. Sampu ang dumagdag so bale eleven na sila ngayon Nag cross arms ako sa harapan nila “Believe din naman ako sa inyo eh nag sama sama pa kayo para lang mapabagsak ako. And oh! Ang galing nyo ah may Unity if I know kung matatalo nyo man ako magpapatayan din kayo para doon sa walang kwentang code”

“Kung ano man ang hingin niyo, hingin niyo sa amin. Wag na wag lang ninyong sasaktan ang ate ninyo!” Dagungdong na sinabi nito na halos lahat kami hindi na nga makatitig dito. @DeathWish

Hindi ko makita kung nasaan ito dahil lahat ng puno doon ay mayayabong. "Were fine!" "Were okay here!" "I'm fine!" "Roooooooooooo!" Kapanabayan na saad namin lahat. Basically, no one got hurt which is a good thing. Kaya agad na kaming bumaba at nakapulupot pa rin sa akin si Cayden at hindi man lang ako hinayaan na bumaba mag-isa. Mukhang kaya ko naman gawin yun. Nagsibabaan na rin ang iba.

Nakaupo kaming lahat sa nilatag namin kanina para hintayin ang pagsapit ng hapon, alas dose palang ng tanghali kaya nagkukwentuhan muna kami. "Lagi niyong tatandaan mga anak na hindi madali ang kalakaran sa mundo, may mga bagay na di natin inaasahan na mangyayari, tama ang kasabihan na hindi natin alam kung ano ang mangyayari kinabukasan, laging may surprise na hindi mo pa alam kung masaya ba ito o malungkot basta ang mahalaga ay 'wag kayong sumuko, laban parin," paalala sa amin ng mama ni Cathy. Kanya-kanya din kami ng tango at pasasalamat.

“Ito ay tungkol sa lahat ng tao na naniniwala sa pag-asa, sa mga taong handang tumulong sa kapwa, at sa mga taong hindi kailanman sumusuko sa kanilang mga pangarap. Ito ay tungkol sa ating lahat.” Matapos ang talumpati, nagtipon ang lahat sa tabing dagat, sa ilalim ng puno ng mangga na ngayon ay napakalaki na at nagbibigay ng lilim sa buong bayan. Ang mga bata ay naglalaro ng isang laro na tinatawag na “Ang Pag-ibig ay Lakas” — isang laro na itinuro ng mga magulang at ninuno nila para ipaalala ang kahalagahan ng pagmamahal at pagtutulungan.

“Thankful tayong lahat dahil nandito tayo para sa isa’t isa. Ikaw din naman ganon samin.” Tumango ang tatlo bilang pagsang-ayon. “At saka, bro,” dagdag ni Nilo, “hindi lang ikaw ang dapat magpasalamat. Lahat tayo nagtutulungan. Kung sino ang may problema palaging nandiyan tayo. Kung sino ang may kailangan handa tayong magtulungan para iangat ang bawat isa, nandiyan lang tayo palagi bro.”

sagot agad ni Wenneth. "Me too," sunod-sunod na sabi ng iba pa. Ngumiti ako, ramdam ko ang totoong pagpapahalaga nila sa friendship namin. Kaya na-appreciate ko naman sila lahat. "One for all, all for one and all!" humagikhik pa sila pagkatapos ng sinabi nila. "Salamat ng marami. Grateful ako na kayo ang naging totoong kaibigan ko," madamdamin kong sambit.

Tumango ang lahat, sabay sabay pa silang natawa kaya’t natawa na rin ako. Masaya ang naging hapunan namin, tulad ng sinabi ni Jared. Ramdam ang lambing at kasiyahan ng bawat isa. Pagkatapos, bumalik kami sa kwarto namin ngunit dahil hindi pa kami inaantok, niyaya niya akong lumabas sandali.