Tula Para Sa Diyos Novels & Stories

Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog." Humagikgik ang dalaga. "Goddess of a river? May ganyang dyosa? Haha bakit nahulog sa tubig?" Hindi napigilan ni Lauren na matawa. "Silly girl, si Lota ang tinutukoy nito. Lota... baka dyosa talaga..." Tumingin si Lauren sa bintana, at nadagdagan ang pagkabalisa sa kanyang puso. …

Tulad nito, ikinahinga rin iyon nang maluwag ng lahat. Hinarap ng diyos na si Quillon ang dalaga, “Saan ka ba kasi nagpupupuntang bata ka? Alam mo namang delikado, at lubos naming ipinagbabawal ang ginawa mong pagtakas. Pinagalala mo kaming lahat.” Matapos ay niyakap niya ito ng mahigpit. Ngunit hindi pa rin ito kinakikitaan ng reaksyon.

Doon, isinagawa ang Ritwal ng Pagkakaisa, isang lumang seremonya ng mga diwata upang ipagsama ang lakas ng dugo at liwanag. Habang nasa gitna ng mga sinaunang inskripsyon, pinahiran siya ni Prinsesa Amira ng langis mula sa mga bulaklak ng Alnea. Si Tandang Luela naman ay bumulong ng mga salitang sinauna sa wikang lumipas na. “Ikaw ang sisidlan ng bagong lakas. Ngunit tandaan mo, hindi kapangyarihan ang tunay na kayamanan, kun'di ang kababaang tumanggap nito.”

Tulala ang mga mata ko sa crucifix na nasa dingding. Habang yakap-yakap siya. Ang mga sinasabi ko sa kaniya ay hindi lang isang pangako at plano. Isa itong dasal. Dasal sa Diyos na nasa itaas. Na sana itong mga ito. Itong mga plano namin. Sana maabot namin nang magkasama.

Rekalamo ng dalaga. "Hindi pa nila sayo ipinaliwanag. Ako at ang pinuno ang nagsabi sa kanya na gawin iyon. Sagrado ang dugo ng itim na kambing simbolo ito sa diyos diyosan noong unang panahon. Walang amoy ang dugo nito para sa masasamang nilalang kaya nakakalinlang ito ng diyablo at iba pang masasamang loob"

Hindi niya kailangang hilingin sa isang tao na gawin ito. Biglang naalala ni Pablo ang ilan sa mga eksenang nabasa niya sa mga nobela. “Ang Diyos ng Digmaan ay umuwi at nakita ang kanyang anak na babae na nananatili sa isang kulungan ng aso. Sa isang utos, 100,000 sundalo ang lumabas at nagtayo ng 100,000 kulungan ng aso…” Kahit na ang balangkas ay medyo hangal, ito ay sapat na upang ipakita ang dominanteng kakayahan ng isang makapangyarihang pigura!

Balak siguro nitong ililihim sa kanya na may legal kase so ,siyemre nga naman baka umayaw siya. "Haaist kung alam mo lamang Tisoy na magmula ng halikan mo ung ano.. ahh basta yung kepyas ko ipinangako ko na sa diyos ng mga tubig at kidlat na wala ng iba pang makakahipo nun"

Pagmamakaawa nito at lumuhod pa sa harapan ng Diyosa ng mga kaluluwa. "Katulad ng sinabi ko, ang kapalarang ito ay itinala na ng mga Diyos." Matapos niya itong sabihin ay tuluyan na siyang naglaho. Tulala at gulong-gulo ang isipan. Patuloy na magdurusa sa iisang kapalaran, patuloy magiging isang alagad ng mapait na buhay ang kaluluwa ko at lahat ito ay dahil sa huwad na pag-ibig.

Sa huli, ito ay ang sinaunang ninuno na kumilos upang pigilin ito. Inakala ni Heneral Tewa na ang ganitong uri ng sinaunang halimaw ay matagal nang namatay, ngunit hindi niya inaasahan na ito ay lalabas nang buhay. 'Tarrasque? Ano ang Tarrasque?' Ang mga diyos-sundalo sa kanilang paligid ay tumingin-tingin sa isa't isa sa pagkagulat at pag-aalinlangan.

Wala ni isa mang may katayuang maikukumpara sa kanya. Ngunit ngayon, naunawaan na niya ang ibig sabihin ng kasabihang, laging may mas mataas sa iyo. Ang tunay na nasa tuktok ay si Esteban—isang nilalang na walang sinuman ang makakatalo. Dahil hindi na siya basta tao… isa na siyang diyos!