Talk Back And Your Dead

Politics. That's the reason why I'm here sitting on a long dining table with the family of my father's best friend and with their kids. Aurelia sighed with boredom as she watch her parents to arrange her marriage to someone she doesn't like. Xavier, the son of her father's bestfriend. She doesn't like him. First and only reason because he's a womanizer, he bedded a lot of woman already. "Can we go now?" Aurelia asked in a plain tone. "I'm tired and... Just tired." She added while playing with her untencils. "Aurelia, honey, don't you want to talk to Xavier first and get to know him?" Her mother, Selene Miller asked. "Nope. I already know him." She said and she looked at him. He's lips curved with cocky smile. "You already know him? Great! How did you know him?" His father, Thomas Andrada asked. "I met him with some sluts stories on how he fuck different women." She said while looking at him. Well she can not blame the girls for having a crush or infatuation over him. He's hot, handsome, billionare with his own money, and based on stories he's good in bed. The thing is he's ruthless and possesive when it comes to women. "I see that's how you met me." He said in a flirty way. It's like he's proud of himself. Aurelia just rolled her eyes and stared at her father again her eyes asking to go home. "No, we need to finish the food. Besides what's the rush? We're not on rush." Her father said with a firm tone. "And we will talk about your wedding for next week." Her mother said proudly. Her eyes widened. "Next week!?!" She said with a high tone. Hell this can't be real. She's getting married next week!

What if the only choice left for you is to marry the man you wish for, yet, it's not what your lover wants. A substitute for your twins life. A substitute for your twins place. A substitute for everything your sister will be. The day you accept her place was the day you died because of pain. The pain that truly make you wish to be dead. The pain you can't ignore. The pain that make you wish to be numb. But its too late to turn your back. The only way out of that pain is to be dead. The choice you have left is to get out on your lovers life. Ang tanong. Kaya mo ba? Kaya mo ba siyang iwan para hindi ka masaktan pa? Or would you stay and ignore your pain? What would you choose? If you turn back time would you do it again? To be an EXCHANGE

"Baby... please don't do this to me! We can fix it! Just please! please don't do this" I beg to him while his packing his things. "I'm sorry Sandra... but I can't.  I can't spend my life to you anymore. Don't make this hard to us, just let me go." He said without any expression to his face. " A-are you leaving me because she's back? Are you  going to throw everything we've been through,  for the fast four years of our marriage? Just b-because.... just because your first love came back? You're throwing me out because of her? " Pagtatanong ko sa mahinahong boses at habang pinapatatag ang sarili ko na 'wag mag- breakdown sa sagot na maririrnig ko mula sakaniya. Tumigil siya sa pag-iimpake at tumingin sa akin ng deretso na halos ikatumba ko. "Yes. Everyone said she's already dead, everyone lied to me. Everyone fool me! I wouldn't marry you if i just known she's still alive. I'm sorry... Sandra I hope you understand." Saad niya. Hindi ko man lang siya nakitaan ng pagsisisi o kahit awa man lang para sa akin para sa nagawa niya. Tang*na! ginawa niya akong rebound. Natawa ako sa mga sinabi niya, puno ng galit at sakit akong tumitig sa kniya at mapait na ngumiti. "So all this time I am just your rebound? all this time pinaniwala mo akong mahal mo ako ! Pinaniwalaan ko lahat ng mga sinabi mo, pinakita at pinaramdam mo, pati mga pangako mong hindi naman pala para talaga sakin! "Wala kang puso Jiro, hindi ka makatao... Pinag-sisisihan kong nakilala kita at nagtiwala ako sa'yo... at lalong pinag-sisisihan kong ikaw pa ang minahal ko."     Saad ko na punong-puno ng galit ngunit sa mahinahong boses at walang emosyong mga matang nakatitig sa kaniya.

“Sigurado ka na gusto mo palitan ang pangalan mo, Ms. Anderson? Kakailanganin mo palitan ang degree certificate mo, documentation, at passport sa oras na gawin mo ito.” Tumango si Noelle Anderson. “Sigurado ako.” Sinubukan siyang kumbinsihin ng empleyado. “Hassle para sa mga matatanda na palitan ang pangalan nila, at maganda naman ang kasalukuyan mo na pangalan. Sigurado ka ba na ayaw mo itong pag-isipan?” “Hindi, napag-isipan ko na ito.” Pinirmahan niya ang form. “Pasensiya na sa abala.” “Sige, kung ganoon. Ang pangalan na ipapalit mo… ay Aria Byrd, tama?” “Oo.” Aria Byrd–ibig sabihin paglipad sa kalayaan.

Anibersaryo ng kasal namin nang mag-post ang high school sweetheart ng asawa ko ng sonogram picture sa kanyang social media, na may caption na public thank-you sa asawa ko: [Salamat sa lalaking nandiyan para sa akin sa loob ng sampung taon, at sa pagbibigay sa akin ng anak.] Umikot ang kwarto, at namuo ang galit sa akin habang mabilis akong nagkomento: [So, proud ka sa pagiging homewrecker?] Halos kaagad, tumawag ang asawa ko, puno ng galit ang boses. "Paano mo nagawa na mag isip ng nakakasuklam na bagay? Ang ginawa ko lang ay tulungan siya sa IVF, natupad ang pangarap niyang maging single mom.” "At oo nga pala, kailangan lang ni Ruby ng isang subok para mabuntis, habang ikaw ay may tatlong round ng walang resulta. Walang kwenta ang katawan mo!" Tatlong araw lang ang nakalipas, sinabi niya sa akin na pupunta siya sa ibang bansa para sa negosyo—hindi pinapansin ang aking mga tawag at mensahe sa buong panahon. Akala ko busy lang siya. Gayunpaman, sa huli ay kasama niya pala si Ruby, dumadalo sa prenatal checkup nito. Makalipas ang kalahating oras, muling nag-post si Ruby, na ipinakita ang isang mesa na puno ng masasarap na pagkain. [Nagsawa ako sa French food, kaya ginawa ni Ash ang lahat ng paborito kong pagkain. The best talaga siya!] Napatitig ako sa pregnancy test sa kamay ko, ang saya na naramdaman ko kanina, ngayon ay tuluyan ng nawala. Matapos ang walong taong pag-ibig at anim na taon ng paglunok ng aking pride para lang manatiling buhay ang kasal, sa wakas ay handa na akong bumitaw.

Isang puwesto na lang ang natira sa lifeboat nang lumubog ang yate, ako ang pinili ni Hendrix Zuckerman. Nailigtas ako, pero hindi ko kasing palad si Yana Bridgeton. Hindi na niya nahintay ang ikalawang lifeboat nang malunod siya sa karagatan, tuluyan na ring nawala ang kaniyang katawan. Nagkunwari si Hendrix na wala siyang pakialam habang ipinagpapatuloy niya ang aming kasal nang naaayon sa aming plano. Sa limang taon naming pagsasama pagkatapos naming ikasal, inginudngod niya ako sa dumi habang sinisisi niya ako sa pagkamatay ni Yana. At nang manghingi ako ng divorde dahil hindi ko na ito kaya pang tiisin, napagdesisyunan niyang mamatay kasama ko. Nang muli kong imulat ang aking mga mata, bumalik ako sa araw kung kailan nangyari ang aksidente sa yate. Pero sa pagkakataong ito, napagdesisyunan ko na bigyan ng tiyansang mabuhay ang taong pinakamamahal niya.

Sa loob ng apat na taon, wala nang ibang pinangarap si Elize Monteverde kundi ang maikasal sa kanyang nobyo na si Calvin Sarmiento. Subalit sa araw mismo ng kanilang kasal, hindi sumipot si Calvin sa simbahan dahil mas inuna nitong tulungan ang kababata nito na humingi rito ng saklolo. Dahil labis na nasaktan, nagpasya si Elize na makipaghiwalay sa nobyo, magpakalayo-layo at muling makipagkasundo sa kanyang pamilya na nakasamaan niya ng loob mula nang piliin niya ang tawag ng pag-ibig kaysa sa pakiusap ng mga ito. Sa muling pagbangon ni Elize, muli niyang bubuuin ang kanyang buhay at mga pangarap sa tulong ng mga taong tunay na nagmamahal sa kanya. At kung kailan inaakala ng dalaga na maayos na ang takbo ng kanyang buhay, saka niya makikilala si Rafael Dominic Del Fierro o Ralph, ang bilyonaryong kinatatakutan ng lahat dahil sa magaspang na pag-uugali nito. They will share one drunken night together, prompting Ralph to offer her marriage the next day. “K-kasal? Hindi ginagawang biro ang kasal, Mr. Del Fierro,” ani Elize, puno ng pagtutol ang tinig. “And who told you I’m joking? I’m dead serious. Marry me, Ms. Monteverde.” “P-pero bakit? It’s just a one-night-stand!” Umangat ang gilid ng labi ni Ralph. “I only have one reason, your brother is my enemy. Now, you marry me or you will never ever go back to your family.” Napasinghap si Elize, nanginig. Ano na naman ba iyong pagkakamaling nagawa niya?

Ang aking asawa ay isang air traffic controller. Sa aming mga nakaraang buhay, ang aking anak na babae ay inatake sa puso nang ang flight na aming sinasakyan ay humarap sa isang bagyo. Nakipag-ugnayan ako sa aking asawa sa control tower para maghanda ng priority landing. Kasabay nito, bumagsak ang kabilang flight na sinasakyan ng soul mate ng asawa ko matapos tamaan ng kidlat. Ang aking asawa ay kumilos nang normal pagkatapos ng insidenteng iyon. Gayunpaman, nang maglaon sa kaarawan ng aking anak na babae, ikinulong niya ang aking anak na babae at ako sa bahay, at kami ay sinunog hanggang sa mamatay. "Kung hindi ka nagrequest ng priority landing, hindi sana bumagsak ang flight ni Kelly! Sa tingin ko ay wala namang problema sa anak mong babae. Ginawwa mo lang yun dahil sa selos mo para kay Kelly, ikaw ang rason ng pagkamatay ng ilang daang mga inosenteng buhay.” Ang aking anak na babae at ako ay hindi nakatakas, kami ay namatay nang kakila-kilabot. Sa susunod na pagmulat ko ng aking mga mata, bumalik ako sa araw na ang aking anak na babae ay inaatake muli sa puso. Sa pagkakataong ito, tuluyan nang nadiskonekta ng asawa ko ang tawag ko sa control tower. Gayunpaman, nang malaman niyang namatay ang aming anak na babae dahil sa atake sa puso, nabaliw siya.

“Chloe, noong bata ka pa, nag-arrange ng kasal ang pamilya natin para sayo. Ngayong nakakabawi ka na mula sa sakit mo, ayos lang ba sayo na bumalik sa Kingston City at magpakasal?" “Kung ayaw mo pa rin, kakausapin ko ang tatay mo at ikakansela namin ang engagement." Sa madilim na silid, tanging katahimikan lang ang naririnig ni Chloe. Habang iniisip ng tao sa kabilang linya na hindi niya siya makukumbinsi, bigla siyang nagsalita. “Ayos lang sa’kin na bumalik at magpakasal." Ang nanay niya, si Felicia, ay napahinto, malinaw na nagulat siya. “A… Ayos lang sayo?” Kalmado ang tono ni Chloe. "Oo, pero kailangan ko pa ng kainting panahon para asikasuhin ang lahat sa Marina City. Uuwi ako sa loob ng dalawang linggo. Mom, pakiusap simulan niyo na ang paghahanda para sa kasal.” Pagkatapos ng ilan pang salita, ibinaba ni Chloe ang tawag.

Shane Chrystelle Sandoval is an introvert type of girl. She preferred to be alone and talk less to other people most of the time. Living in a happy and contented life. But she hates promises, cheesy words and anything that is related to romantic shits, because of her father who left their family