Novel & Cerita Talumpati Tungkol Sa Sarili

“Sa banyo. Maliligo muna ako saglit.” Halos suntukin ko na ang sarili ko, kung hindi lang siya nakatingin ay baka nga nagawa ko na. Bumaba ang tingin ko sa lantad na lantad niyang katawan at napatigil sa paghinga. Gusto ko na namang suntukin ang sarili ko dahil hindi ko magawang alisin ang aking tingin sa magandang hubog ng katawan niya. Tangina, Mallory, ayusin mo naman ang sarili mo!

Masasabi kong Doctor nga ang gumawa dahil sa ayos ng pagkakatali nito. Napabuntong hininga na lamang ako bago maingat na nahiga sa kama ko. Hindi namalayan na may lagnat na pala ako kung hindi niya sinabi. Gano'n ko na ba hindi nabibigyang pansin ang sarili ko? Panahon na ba para bigyang halaga ang sarili ko at balewalain ang mga taong hindi ako kayang pahalagahan? Self-love? How? Kung palagi na lamang ibang tao ang iniisip ko? Paano ba mahalin muna ang sarili? Mawalan ng pakialam sa paligid? Tss.

tanong niya sa kanyang sarili at napahilamos na lang gamit ang kanyang mga palad. “Hindi, huwag mong paasahin ang sarili mo dahil napaka-imposibleng mangyari iyon.” sabi niya at umiling-iling. Tama, dapat niyang tanggalin iyon sa isip niya. Sa huli ay pumikit na lang siya at marahil sa matinding pagod ay agad siyang nakatulog pagpikit niya. ~~~

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

Pagkaharap ko ulit sa salamin to check myself ay napagtanto ko na—-'maganda ako," taas-noo ko na sabi sa sarili ko. Hindi pwede na ibang tao lang ang kayang pumuri sa akin dapat ako mismo ay dapat pinupuri din ang sarili ko kasi bago natin mahalin ang iba ay dapat mahalin muna ang sarili natin. Hays… Ito na naman ako dahil sa sinabi ni lola sa akin about sa paghahanap ng mapapangasawa. Nag-ooverthink na naman ako. Dahil ayokong masira ang gabi ko kaya ngumiti ulit ako habang tinitingnan ang sarili ko sa bilog na salamin na nasa kwarto ko. Nag missed call ulit ang bestfriend-enemy ko kaya kahit hindi ko sasagutin ay alam ko na ang gusto niyang sabihin at 'yon ang

turan ko sa aking sarili. Tiningnan ko ang sarili ko sa harap ng salamin. Sadyang napakaamo nga ng aking mukha at hindi mababakas sa kutis ng mukha ko ang kalupitan ng aking ama. Ngunit kung ibaba ang tingin sa aking katawan ay masisilayan ang tunay na dilim sa loob ng bahay ng mga Silva.

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan

Sinampal ko ang sarili ko. "aww!! " "What the? Why did you slap yourself. " "Kailangan ko gumising sa panaginip na to. Kung hindi di na ako magigising. " tapos natatawa na naman ako. I'm! I'm Crazy!!! I'm totally Crazy!! "oh shit. Baliw na ako. O my. Baliw ako. " Tapos ngayon umiiyak na naman ako. tapos naalala ko, Si Lolo. Ililibing nga pala siya.

Kaya ko naman ang sarili ko. "Lolo, don't worry, nagluluto lang naman ako ehh. Kaya ko po ito. Kaya, hindi ko kailangan na magpahinga na lang palagi. Minsan kailangan ko rin igalaw-galaw ang katawan ko." Siguro naman, walang mali sa sinabi ko. At hindi din naman ibig sabihin nito ay nagmamatigas ako. Minsan talaga mas nakakatamad kapag walang ginagawa. --- Lumapit si Lolo sa akin. Nakita ko pa kung paano niya langhapin ang niluluto ko.

Bakit ba ako na-uutal? "Pero gan'yan din ang katanungan ko sa 'king sarili kasi parang kilala kita. I mean parang magkakilala na tayo rati pero hindi ko alam kung paano," nagtataka kong turan, hanggang sa maramdaman ko ang napakalambot niyang labi sa 'kin. Napapikit ako dahil sa hindi malaman na dahilan, at tumugon sa kaniyang nakakabaliw na halik.