Dagli Halimbawa Tungkol Sa Sarili Novels & Stories

Parang may nararamdaman ako sa ibaba ko. Hindi ko alam sa sarili ko pero isang beses ay hindi ko na napigilan at pumunta ako sa kwarto ko, humiga ako sa kama tapos niyakap ko ang body pillow ko nang mahigpit. Binuka ko ang mga pisngi ng pagkababae ko at tapos ay gumiling ako nang gumiling hanggang sa narating ko ang pinakamasarap na pakiramdam. Pigil ko pang iniipit ang boses ko sa sarap dahil baka may makarinig sa akin. Tumitibok-tibok ang pagkababae ko. Mula noon ay hindi ko na maalis ang ganoong gawain pag nakakaramdam ako ng init sa katawan. Hanggang sa na-realize ko na, oh my gosh, ang l*bog ko! Pero ganoon lang ang gawain ko. Never ko kong hinawakan ang sarili ko dahil, even after all

Ramdam ko na. Sa kabila ng lahat, pilit kong kinakalma ang sarili ko. Kung sarili ko lang ang iisipin ko, sana ay hindi na ako humarap pa sa babaeng minsan ay naging bahagi ng buhay ko. Pero hindi ito tungkol sa akin. Hindi ito tungkol sa nakaraan namin.

Kausap ko sa aking sarili. *********

Iris PALAGI kong sinasabi sa sarili ko dati na isang araw may isang taong sisira sa akin kaya kailangan kong ihanda ang sarili ko dahil alam kong sobrang sakit nito. Palagi kong nilalayo ang sarili ko sa mga taong nasa paligid ko dahil mabilis akong masaktan. Akala nila, wala akong nararamdaman kapag naririnig ko ang mga mura at masasakit na salita nila ay nadudurog agad ako. Nasasaktan ng mas higit pa sa alam nila.

Paano na lang kung may nagtatagong halimaw sa loob ng kuwebang ito katulad ng mga napapanuod ko sa movie? "Ano ka ba, Arra? Huwag mo ngang takutin ang sarili mo. Iyan ang napapala mo sa sobrang hilig mong manuod ng mga nakakatakot na palabas," kastigo ko sa aking sarili. Wala akong ibang makausap kaya sarili ko na lamang ang kinakausap ko.

Paano ko uunahin ang sarili ko kung alam kong maraming tao ang mas masasaktan? Simula pagkabata, sanay na akong masaktan. Sanay na akong ikumpara sa iba; sabihan ng 'sana gan'yan ka', 'sana ganito ka', 'tularan mo si gan'yan', 'talunin mo si ganito', 'dapat lamangan mo sila'. Sanay na sanay na ako kaya mas okay ng ako na lang ang masaktan kaysa sa kanila. Kung sila ang lulubog, hindi ko sila kayang isalba lahat. Pero kung ako ang lulubog, mas marami silang mag-a-ahon sa'kin. Alam kong kahit ano'ng mangyari, hindi nila ako hahayaang malunod ulit.

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

ungol na kumawala sa bibig niya habang nakapikit. Halos di niya makilala ang sarili. Ramdam niya ring basang basa na gitnang bahagi ng katawan niya. Habol na rin ang paghinga niya, she need him now. Noon ay pinapanood lang niya ang mga pangyayari ito o di kaya nababasa lang pero ngayon ginagawa na mismo sa kanya. Iba pala kung mismong sarili mo na ang makakaranas kaysa sa binabasa mo lang.

masyado niya lang bang sinasarili ang lahat? “Huwag mong sarilihin lahat ng problema mo. Hindi masamang humingi ka ng tulong sa iba kapag nahihirapan ka na. Ilabas mo lahat ng galit at sama ng loob mo, hindi masamang umiyak ka minsan dahil sa paraan na yun mas magiging magaan ang loob mo. Lumabas ka, it’s okay if you’re alone. Maganda rin po ang lumabas ka kahit mag-isa ka lang dahil mas makakapag-isip ka ng maayos.” Dagdag pa ni Selene.

Nasa park lamang sila at– ‘Ano ba ‘yan. Hindi ka pa rin tumitigil sa kaiisip, self. Pinahihirapan mo lang talaga ang sarili mo. Life isn't perfect at mas lalong hindi gaya ng sa fairytales na nababasa mo. May mga bagay talaga na hindi natin kontrolado at mas lalong hindi natin inaasahan.’