Tula Tungkol Sa Sarili Example นิยาย & เรื่องราว

“Ang tanga ko. Ang tanga-tanga ko!” Sinasabunutan na niya ang kanyang sarili. She was the one who dragged herself into this doom. Kung may sisisihin man siya, walang iba kundi ang kanyang sarili. No one’s there to blame but her. Hinayaan ni Ichika ang sarili na umiyak at magluksa sa pag-ibig na alam niyang hindi naman para sa kanya nang una pa lamang. Siya lamang itong tanga na agad na nagpadala sa mga salitang lumalabas sa bibig nito.

Sa madilim na mga mata ni Andrea, mayningning na liwanag na parang bituin. "Ang lihim kung paano ako nakatayo rito na may medalya sa kamay ay: Sinimulan kong mahalin ang aking sarili, ginamit ko ang matinding tapang upang salubungin ang bagong buhay, hindi natakot sa reaksiyon ng iba, at hindi nagduda sa sarili dahil sa hatol ng mundo." aniya. Pinayagan niya ang sariling tanggihan ng iba, pero hindi siya hihingi ng pagkilala maliban sa kanyang sarili. Siya ay siya ang tunay na may-ari ng sarili!

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Mura ko sa sarili. Binilisan ko ang pag pupunas sa maselan ni’yang parte pero puno ng pagiingat kitang kita ko ang pagkapula nito at mukhang magang maga pa nga kasalanan ko talaga ito. Pihadong iindahin n’ya ito ng sobra worst baka lagnatin pa, matapos kong mapunasan si sharina kumuha ako ng t-shirt ko at ito ang isinuot ko sa kanya. Hindi ko na sunuotan ng panty alam kong masasakatan s’ya matapos noon tinungo ko ang banyo dala ang bimpo nilinisan ko naman ang aking sarili ng mabilis.

" Turo ko pa sa aking sarili. Hindi ako nasabihan!

"Wala kang alam sa kapayapaan, Tanya, kaya huwag kang magsalita na parang kilala mo ako nang lubos." "Pwes, ipakilala mo ang sarili mo sa akin nang tama. Ipakita mo sa akin ang taong tinatago mo sa likod ng lahat ng bilyong ito, dahil hangga't hindi mo ginagawa 'yun, nandito lang ako para manggulo sa boring mong buhay."

tugon ko sa sarili and I continue closing the door. ~

"Ang tanga mo! Isang tanga na hindi mabitawan ang sarili sa mga bagay na hindi naman umi-exist." Kumulo ang dugo ko. Gusto niya yata makipagsabunutan sa akin. "Ano'ng tingin mo sa sarili mo, hindi ka rin ba tanga? Pinagduldulan pa rin ang sarili kahit hindi nito gusto." Kinagat niya ang mga labi. Namasa-masa bigla ang mga mata. Idadaan naman sa iyak para maawa ako sa kanya. "Mas tanga ka dahil–"

Ngunit nanggaling rin ako sa kadiliman, kaya hindi ko maaaring tawagin ang aking sarili na mabuti. "Mukha ngang may nalalaman siya ngunit ayaw niya lamang ipaalam sa akin. Minsan naiisip ko na lamang na tanggapin ang alok ng kadiliman kung iyon lamang ang tanging paraan para malaman ko ang buong katotohanan ngunit sa kabilang banda, ang kasamaan ay isa paring kasamaan kaya naman hindi ko sila pwedeng pagkatiwalaan sa bagay na ito. Mas mabuti na lang sigurong, hanapin ko na lamang ang mga bagay sa tulong nang aking sarili." Kausap ko sa aking sarili.

tangis ko habang unti-unti ng kinakain ng sariling galit at dilim. Kilala ko ang sarili ko, alam kong matatag ako sa kahit anong problemang dumating sa akin, dahil kahit anong panlulunod ang ginawa sa akin ng kahirapan at buhay noon, nandito pa rin ako. Nakatayo. Humihinga. Buhay. Hindi sumusuko. Kaya a-alam kong matatag talaga ako k-kasi…