Tula Tungkol Sa Sarili At Pangarap 소설 & 이야기

"Naguguluhan nga ako dati kung ano nga ba ang pangarap ko at ang talent ko. Kasi hindi ko alam kung ano nga ba ang alam ko at kung saan ako magaling. Pero no'ng naisipan kong magbasa ng libro no'ng na bored ako isang araw, natuwa ako sa binabasa ko. Pakiramdam ko pang realistic ang dating ng kwento. Tapos isang araw parang pinangarap ko na rin na maging isang writer ng libro." Napabulaslas siya sa pag tawa bigla. Para siyang baliw na tumawang mag isa kahit wala namang nakakatawa. Ang labo niya. "Ang layo naman ng kurso mo sa pangarap mo. Papano mo ma aabot 'yon?" Tae! Kaya pala tawang tawa siya. Hindi ako nakaramdam ng pagkapikon sa tawa niyang 'yon. Kasi kahit ako alam na alam ko rin at nai

At hindi rin lingid sa kaalaman ko ang mga pangyayari noon sa kung bakit at papaano iyon nangyari dahil pinaliwanag naman nila Mama Thalia ng maayos sa akin ang lahat nung nasa hustong pag iisip na ako at nakakaintindi na ng mabuti. "Nangarap din naman ako magkaroon ng sarili kong mapagkakakitaan kahit maliit lang Tanya. Hindi na rin naman ako naghangad ng mas higit pa. Gusto ko lang talagang matuto at tumayo sa sarili kong mga paa." Dagdag na paliwanag ko pa saka muling itinuon ang sarili sa pag aayos ng mga gamit.

“Magiging okay din ako.” Naiwan siyang tulala nang mga sandaling iyon. Hindi na maaring maantala ang pangarap niya. Marami na siyang isakripisyo makapagsimula lang muli sa kanyang buhay. Kulang ang salitang determinasyon kung ipapaliwanag niya ang pagsusumikap na itinanim niya sa sarili maabot lang ang kanyang pangarap.

Ito ang kwento ng pamilyang pinagtagpo ng pag-ibig, pinagpala ng kabutihan, at pinalakas ng pangarap. Ilang taon ang lumipas mula nang tuluyang makamit ni Selena ang kanyang pangarap. Hindi lang siya naging isang tanyag na modelo—isa rin siyang inspirasyon sa maraming kabataang nangangarap mula sa simpleng pamumuhay patungo sa malaking entablado ng mundo. Ginamit niya ang kanyang tagumpay hindi lang para sa sarili, kundi para rin tumulong sa mga kabataang nangangailangan ng suporta sa larangan ng fashion at edukasyon.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

Ang sakit na dulot ng paghihirap ay kadalasang mas masakit sa mga mata ng mga anak, kaya't ang bawat hakbang ay puno ng pangarap na sana ay maging maayos ang lahat para sa kanila. Hinawakan ni Lisa ang kamay ko. "Besty, tama 'yan. Hindi selfish ang pag-abot ng pangarap mo. Hindi mo lang ginagawa 'to para sa sarili mo, kundi para sa kanila rin. Kung hindi mo susubukan, paano mo malalaman kung hanggang saan ang kaya mo?"

Kung saan sarili ko ang nakikita ko na nakapatong sa isang lalaki. Tinungga ko ng mabilis ang tsaa na halos ikalapnos ng lalamunan ko. Sa sobrang taranta ko, hindi ko na naisip na mainit pa ang tsaa. Nabitawan ko pa ang tasa. Mabuti na lang at sa kama ito nahulog. Safe! "Uhm..." "So big..." Pinukpok ko ang gilid ng ulo ko dahil patuloy na rumerehistro sa isip ko ang isang maselang eksena. Eksenang hindi ko matandaan kung kailan nangyari.

Tila buhay ko’y nawawalan ng pag-asa Mundo ko’y umiikot sa apat na sulok ng silid Tanging karamay, isang munting makinilya Kaulayaw sa kalungkutan, Itong aking munting Talento. Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan.

Dito ako, narito ang buhay ko, dito na ako. Lahat ng kailangan ko ay narito, dito ako tinagganap ng kapaligiran. Dito ko nakikita kung saan maiibibgay ko ang lahat-lahat na kaya kong maibigay. 'Yong mga hindi ko nagagawa pa sa Pilipinas ay rito nakayanan ko na siyang gawin unang-una na ang kamait ng pangarap kong makilala at hindi ako manliit sa akin sarili. Ang bagay na kung saan sa Pilipinas ay ramdam na ramdam ko kung gaano kasakim ng mga tao para sa ikakataas nila, dito ay ramdam na ramdam ko ang suporta dahil naniniwala sila sa kaya kong gawin.

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.