Tula Tungkol Sa Sarili Novels & Stories

Babaeng ito talaga. Makalipas ang ilang sandali ay napakurap-kurap na lamang ako habang tulalang nakatingin sa malaking salamin. Gusto kong sampalin ang aking sarili upang makumbinsi lang ang sarili na hindi ito ako, na ibang tao ito. Ngunit ang yakap ng aking kaibigan mula sa aking likod ang siyang nagpapatunay na hindi nga ako nananaginip, hindi nga ibang tao itong kaharap ko kundi ako mismo. Shocks, ang ganda-ganda ko! Siyempre, pupurihin ko ang sarili ko, sino pa bang mag-aangat ng sariling bangko kung hindi lang din ako?

Pagkatapos nun ay napahawak siya sa sling ng bag niya at pinagsabihan ang sarili. “Ikaw naman kasi Ateng ilang beses na kitang pinaalalahanan na huwag mag expect pero palaasa ka rin ano?! O ano ka tuloy?!” panunuya niya sa kanyang sarili. Kung titingnan para sitang tangang kinakausap ang sarili at pinapagalitan. “Tigas din kasi ng ulo mo eh! Di ka na natuto, kaya ayan…nasaktan ka tul—”

kausap ko pa rin sa aking sarili. Tanga! Edi sarili mo lang din kinutusan mo! away pa rin ng alter ego ko sa akin. “Bahala ka nga sa buhay mo. Tsaka nababaliw na naman ako. Inaaway at kinakausap ko na naman ang aking sarili. Mukha kang tanga, Andrea!” ayan, pinagalitan ko na ang aking sarili. Parang baliw, e. Nakarating na ako sa aking silid. Napailing-iling na akong naghubad at pumunta na sa paliguan para maligo.

Laking gulat at takot niya ng makitang punong puno ng dugo ang ibabang bahagi ng kanyang bestida. “Kung ako sa iyo ay aayos na ako ng higa at ihahanda ang sarili dahil anumang oras ay luluwal na ang iyong sanggol.” Sabi ni Runa kay Felianie. Nakatunghay lamang ito at hindi kumikilos upang siya ay tulungan. Ngunit bakit naman niya iyon gagawin?

Am I selfish? Siguro nga makasarili ako. Buong buhay ko ay wala akong ibang inisip kundi ang sarili ko. Na nasasaktan ako... Pero hindi ko man lang magawang isaisip na nasasaktan din ang mga taong nasa paligid ko. Na kahit anong ngiti nila ay hindi mawawala ang sakit na 'yun. Yes... I'm selfish. And that selfishness brought me here.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

Kung nagtatago lang ako sa aking lungga, magagawa ko ba iyon? Marami pang ibang magandang resulta ang pagpapakilala ko sa sarili ko, pero ang mas tumatak ay 'yung katotohanang napatunayan ko sa lahat na kahit kailan ay hindi dapat itago ang sarili, bagkus ay ipagmalaki ito dahil ginawa tayo ng Diyos hindi para manatili sa dilim, kun'di para makita ang mundo. "Hi ateeee. Omg!"

RUTH’S POV TULALA na naman ako habang nasa harap ng pagkain. Hindi pa ako nangangalahati sa pagkain ko, mukhang maabutan na naman ako ng bell. Sa totoo lang, wala akong gana kumain. Wala naman na kasing rason para kumain. Wala nang rason para mabuhay. Hindi ko alam kung bakit nandito pa ako. Ilang beses ko na ring pinagtangkaang wakasan ang buhay ko pero nagigising pa rin ako sa aking maliit na higaan.

tipid na ani ko. Para akong nauumay na hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Palibhasa, ang dami kong iniisip. Pakiramdam ko nga, pati problema ng mundo ay okupado sa utak ko. Wala namang ganito dati, naramdaman ko lang ito pagkatapos ng birthday ko. Pagkatapos ng ganap sa amin ni Sir. “Magmula ngayon, sisingilin na kita. Sisingilin na kita nang hindi pera ang hihingin ko sayo.”

“Huwag mo nang isiksik ang sarili mo. Magtira ka ng kahihiyan para sa sarili mo.” I don’t know if it was an insult? Hindi rin ako makapaniwala na sinabi talaga ’yon ni Tita sa akin. I know her as someone kind and gentle. Right now, she’s just so mean. Nanatili pa si Tita habang umiiyak ako sa harap niya. Nang ilang minuto ang lumipas, umalis din siya. Hindi na nagpaalam. Humagulgol ako nang mag-isa na lang ako. Hindi ko na natapos ang kinakain ko. Tinapon ko na lang iyon at mabilis na pumasok sa kwarto para doon ibuhos ang sama ng loob.