The Awakenings 소설 & 이야기

Lucas stiffens. I remain silent—not because I fear, but because this matches none of my projected outcomes. > “Your empathy,” the watcher continues, “your obsession with the girl… all errors.” “But necessary.” Lucas’s eyes narrow. “Necessary for what?” The watcher smiles. “For her awakening.” RHEA’S POV Awakening. The word slams into me with cold force. “No.” I shake my head. “No—no—hindi ako kung ano man ‘yan! I’m just a person! I’m just—”

Ito ang naging pundasyon ng kanilang bagong buhay. Ang kanilang honeymoon ay hindi sa isang pribadong isla, kundi sa Apexia. Pinili nilang harapin ang pinakamalaking hamon nang magkasama. Ang kanilang pagdating sa Lungsod ng Salamin ay sinalubong ng isang lipunang nasa bingit ng digmaang sibil. Ang mga "Awakened," na yumayakap sa kanilang bagong-tuklas na emosyon, ay madalas na nagkakaroon ng marahas na alitan sa mga "Purists," isang paksyon na naniniwala na ang emosyon ay isang sakit at nais bumalik sa kontroladong kapayapaan ng nakaraan.

Malakas, nakakatakot, at puno ng pwersang hindi nila maipaliwanag. Napatitig si Zero, bahagyang nagulat. “What…? This shouldn’t be possible.” “Kael…” mahina ngunit puno ng kaba ang bulong ni Cassandra. Ngumiti ang isang Watcher, halos parang sumasamba. “Another awakening has begun.” Nanlamig si Cassandra. Isa pang paggising? Sino? At paano? Napalingon siya kay Zero, ngunit ngayon, imbes na ngiti, malamig na titig na ang nasa mukha nito.

Ito na talaga, wala nang atrasan to. Makalipas ang ilang minuto ay bumukas ang pinto ng kanilang kwarto. Pumasok si Adrian habang inaayos ang cufflinks nito. Mukhang pagod pa ito ngunit hindi na siya naaawa. Hindi na katulad noon. Nilingon siya nito. Bahagyang nagulat nang makitang gising pa siya. "You're awake." Napangiti si Sophia ngunit walang init ang ngiting iyon.

Lahat ng bagay dito, pamilyar, pero wala nang init. “Siguro, oras na talaga para umalis.” Pumasok ako sa kwarto, binuksan ang malaking maleta. Sinimulan kong iligpit lahat ng damit ko. Habang isa-isang isinasalansan, pakiramdam ko parang binubura ko rin ‘yung mga bahaging hindi ko na kayang panindigan. Kinuha ko ang cellphone sa bedside table. Sandaling tinitigan. Maraming notifications — missed calls, unread messages. Pero hindi ko binuksan. Imbes, inilapag ko ito sa mesa.

Pasimple ngunit malakas kong ginalaw iyon para may impact at tumunog ang alarm. Paboritong sasakyan ni Jason ang ginalaw ko. Siya lang ang may susi no’n kaya siya lang ang makapagpapatigil sa pagtunog ng alarm nito. Hanggang sa boom! Tumunog na nga. Nagtahulan ang mga aso. Nagising ang mga guards. Umilaw ang kuwarto ni Jason pagkaraan ng ilang sandaling pagtunog nito. Habang sila ay nagtataka sa dahilan ng pag-alarm, kung bakit biglang tumunog ang sasakyan sa gabing wala namang gumagalaw rito, walang pwersahang pumasok o kaya hindi naman nabagsakan ay saka ako pupuslit sa loob. Sana tama ang plano ko. Sana hindi magmimintis dahil buhay ko ang nakasalalay dito.

“O, GOOD Morning!” Natawa si Luisa sa bati ni Tere dahil mag-aalas kuwatro na ng hapon. Kagigising lang niya dahil alas-sais na ng umaga din siya natulog kanina. “Umuulan madaling araw pa lang ah, musta tulog mo? Binangungot ka pa rin?” tanong pa nito. Nakangiti na umiling siya. “Hindi na,” masayang sagot ni Luisa.

“Wake up, Fevianna.” Ni hindi ko mabakasan ang ka-sweetan nito at para bang ginigising niya lang ang isang katulong! Hindi pa rin ako dumidilat hanggang sa narinig ko na lang ang pagbuntong-hininga niya. “Indeed, mas mahirap ngang gisingin ang taong gising.” I mentally swallowed the lump of my throat. There’s still bitterness on his voice. “I know you are awake. There’s no point in pretending.”

I should not ask any questions why things happened because I can turned back the time but I can make a difference for the future if only I am determined enough. "Nnnnn..." tipid ko. Naka-idlip na pala ako ng hindi ko namamalayan, until I was awaken by the roar of the thunder and the coldness of the wind that touches my skin. When I open my eyes, the sky is dark and I am alone. The table is still at my front but the fruits and other stuffs aren't on the top of it anymore even Sage's chair.